မိုင္ဆြန္ခ

စကၤာပူေရာက္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားရဲ့ ရွမ္းရိုးရာႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို ႏိုဝင္ဘာ ၂၂ရက္ ညေနခင္းမွာ Lavender MRT အနီးက Foochow Building မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္အရ ယခုႏွစ္ဟာ ၂၁၀၃ ခု လို႔သိရတယ္။ အေစာကတည္းက သြားခ်င္ေပမယ့္ မေသခ်ာတာေၾကာင့္ လက္မွတ္မဝယ္ထားရဘူး။ အဲဒီေန႔လယ္ေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ျပီး သူ႔မွာ လက္မွတ္အဆင္သင့္ရွိတာနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ခန္းမေရာက္ေတာ့ ဝယ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြကို ကပ္ခြာခံုနံပါတ္ေလးေတြနဲ႔ လဲေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ရွမ္းအစားအစာ ထမင္းဘူးေတြ တစ္ေယာက္တစ္စံုစီေပးတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္ေတြ၊ တီရွပ္ေတြ ေရာင္းေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ခန္းမေရာက္ေတာ့ ၅ နာရီစမယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းက နည္းနည္းေနာက္က်ျပီးမွ စျဖစ္တယ္။ လူေတာ့ အမ်ားၾကီး ျပည့္က်ပ္မေနဘူး။ ထိုင္ခံုမွာဝင္ထိုင္ျပီး ဘူးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သြားရည္က်သြားတယ္။ ဘူးထဲမွာ ထမင္းရယ္၊ ငါးရယ္၊ မုန္ညင္းခ်ဥ္ရယ္၊ ငါးဆုပ္လံုးလိုလုပ္ထားတာရယ္။ ျပီးေတာ့ ငွက္ေပ်ာေကာက္ညွင္းထုပ္မီးကင္ ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေရႊရင္ေအးလို အခ်ိဳပြဲ တစ္ဘူးလည္း ေသာက္လို႔ေကာင္းတာပဲ။ အားလံုးျခံဳေျပာရရင္ ရွမ္းဟင္းေတြ အမ်ားၾကီးမစံုေပမယ့္ ေကၽြးသမွ်ေတာ့ အကုန္စားလို႔ေကာင္းတယ္။ လံုးဝမဝဘူး။ စားေနရင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြဖက္ကို စပ္စုၾကည့္ေတာ့မွ တုိ႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္ထုပ္ေလးေတြ ေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ထမင္းဘူးသြားထုတ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးေတာ့ သူလည္း ေပးတဲ့အတိုင္းယူလာတာတဲ့။ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္က သူေတာ့ မၾကိဳက္ဘူးတဲ့ေလ။ ဆိုးဝါးလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တာ။ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့လူက်မွ မရခဲ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္ကခံုတန္းမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ခ်ိဳ႔ပါ လိုက္လာၾကည့္တာေတြ႔တယ္။ ေရွ႔က အစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ သူတို႔ဆီက တၾကြပ္ၾကြပ္နဲ႔ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္ ဝါးစားသံထြက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကလိကလိျဖစ္ေနရတယ္။ ဟင္း..

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖဖက္က အဖိုးအဖြားေတြ ႏွစ္ဖက္စလံုး ရွမ္းစစ္စစ္ေတြ။ ဒါေပမယ့္ ေျမျပန္႔မွာ အေျခခ်ခဲ့တာ မ်ိဳးဆက္ေလးငါးဆက္ေလာက္ရွိေနျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထက္မွာ ရွမ္းဓေလ့၊ ရွမ္းစကား ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရွမ္းအစားအစာဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္(စားဖူးျပီးသမွ်ေတြထဲမွာ)။ ရွမ္းအိုးစည္သံၾကားရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ျမဴးတယ္။ လိုက္ကခ်င္ေနတယ္။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ တစ္ေခါက္ေရာက္တုန္းကဆိုရင္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ တို႔ဟူးႏွစ္ျပန္ေၾကာ္ဆို အေသၾကိဳက္။

အခမ္းနားဖြင့္ျပီးေတာ့ စိုင္းေအာင္ျမင့္(ေက်ာင္းက Mechanical major က သူငယ္ခ်င္းပါ)က ရွမ္းလို ႏွဳတ္ဆက္စကားေျပာတယ္။ ရွမ္းအကအလွေတြ တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္တင္ဆက္တယ္။ ဓါးသိုင္းေတြလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ သိပ္မျမဴးသလိုျဖစ္ေနတယ္။ တူရိယာသံေတြကပဲ တိုးေနလို႔လား မသိဘူး။ အဆိုေတာ္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ညီ စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ရွမ္းသီခ်င္းေတြ၊ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းေတြနဲ႔ သူရဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႔ဆိုတယ္။ အဲဒီက်မွ နည္းနည္းသြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ တင့္တင့္ထြန္း။ မတင့္ ထြက္လာေတာ့မွ ပြဲက ပိုျပီးစိုေျပသြားတယ္။ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ဆိုတယ္။ မတင့္ထံုးစံအတိုင္း အကေလးေတြလည္း ပါေတာ့ အားေပးၾကတာေပါ့။ ေနာက္တန္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြကလည္း ထထေအာ္ၾကတယ္။ မတင့္ကပံုကို သေဘာက်တယ္ ထင္တယ္။

ၾကားမွာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ နားေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ တိုးနယားအက၊ ရွမ္းအကေတြနဲ႔ ျပန္ဖြင့္တယ္။ ေနာက္ စိုင္းေအာင္ခမ္းထီးနဲ႔ မတင့္တို႔ အဝတ္အစားသံုးစံုေလာက္စီ လဲျပီး ဆိုၾကတယ္။ မတင့္က ရွမ္းဝတ္စံုေလးလဲျပီး တစ္ခါထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း လွလိုက္တာ။ မတင့္က အသက္ေလးဆယ္သာ ေက်ာ္ေနတယ္ အေတာ္လွေသးတာ။ ေတာ္ရံုမင္းသမီးေတြေလာက္ေတာ့ အသာေလးယွဥ္ႏိုင္တယ္။ စင္ေပၚက မတင့္နဲ႔ စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္ အေပးအယူမွ်မွ်နဲ႔ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖသြားလိုက္တာ တစ္သားတည္းပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းေတြက်ေတာ့ စင္ေပၚမွာ ကလိုက္ၾကတာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာၾကီး။

စိုင္းေအာင္ထီးခမ္းက ရွမ္းစကားနဲ႔ “မိုင္ဆြန္ခ” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ စင္ေအာက္က နားလည္တဲ့လူေတြက ရွမ္းလိုပဲ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ နာမည္ၾကီးတဲ့ ရွမ္းသီခ်င္းတခ်ိဳ႔လည္း ဆိုေရာ ရွမ္းလိုရတဲ့သူေတြ လိုက္ဆိုၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွမ္းေသြးပါလ်က္နဲ႔ ရွမ္းလိုေလးေတာင္ ျပန္ျပီး ႏွဳတ္မဆက္တတ္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခါေတာ့ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္တတ္ေအာင္ ရွမ္းစကားေလးေတာ့ သင္ထားရဦးမယ္။

ကင္မရာက indoor ပံုေတြ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ရိုက္မရလို႔ မတင္လိုက္ႏိုင္ဘူး။ ကိုဒီ ဆီမွာပဲ အားပါးတရၾကည့္လိုက္ၾကပါခင္ဗ်ာ။

ဘယ္သူေျပာရဲလဲ

ေရျခားေျမျခားမွာ ေရာက္ေနရေတာ့ ျမန္မာအစားအစာဆိုရင္ အရမ္းလြမ္းတယ္။ ေျပာမဲ့သာ ေျပာတာပါ။ တိုင္းတပါးမွာ ဒီႏိုင္ငံေလာက္ ျမန္မာအစာ အလြယ္တကူစားႏိုင္တာ မရွိေသးဘူးထင္တယ္။ အိမ္မွာလည္း အျမဲခ်က္စားေနတာပါပဲ။ ဟင္းခ်က္ဖို႔ လိုခ်င္တဲ့ ျမန္မာအမယ္ေတြလည္း စံုစံုလင္လင္ဝယ္လို႔ရတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီမေရာက္ခင္က ဘာမွ မခ်က္တတ္ဘူး။ ၾကက္ဥေၾကာ္ေလာက္၊ ၾကက္သားေစာ္ဘြားခ်က္ေလာက္ပဲ ခ်က္တတ္ခဲ့တာ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ အဖြားခ်က္တာကို ျမင္ဖူးေနေတာ့ အဲဒီအတိုင္း မွတ္မိတာေတြ ခ်က္ၾကည့္တယ္။ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္လို႔ၾကံဳရင္ ျပန္ေမးတယ္။

ခ်က္ကာစကဆိုရင္ ဘာဟင္းခ်က္ခ်က္ မ်က္လံုးထဲျမင္တာ အကုန္ေကာက္ထည့္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ အဆင္ေျပျပီး စားေကာင္းေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာဟင္းမွန္းမသိ အရသာကဆိုး စားမဲ့သူမရွိေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ရတာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ဟင္းခ်က္သက္ေလး နည္းနည္းရလာေတာ့မွ လက္စြမ္းထက္လာတယ္။ အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာ စပါယ္ရွယ္ဟင္းတခ်ိဳ႔ဆို သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲ နာမည္ၾကီးပဲ။ ေကာင္မေလးေတြဆို ညာညာျပီး ခ်က္ေကၽြးခိုင္းေနၾက။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာက သူငယ္ခ်င္းေျခာက္ေယာက္မွာ တရုတ္ႏွစ္ေယာက္က ဘာမွ မခ်က္တတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ကို “အရက္ဝယ္၊ ၾကက္ဖမ္း၊ ငရုပ္သီးေထာင္း၊ ေခြးေမာင္း” ဆိုတဲ့ ရာထူးေပးထားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တစ္ေယာက္ကေတာ့ တိုးတက္လာတယ္ဆိုရမယ္။ ဟင္းခ်က္မဲ့သူ မရွိရင္ သူ႔ဘာသာသူ ေကာက္ခ်က္ထားတတ္တယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေကာင္ကေတာ့ မတိုးတက္ဘူး။ ဘယ္ရမလဲ သူက မသင္ယူဘူးေလ။ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေလွ်ာက္စားေနတာကိုး။

တစ္ခါကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစံုတုန္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္လဲ မသိဘူး။ အသင့္ေၾကာ္စားတဲ့ ၾကက္သားလိပ္ထုပ္ကို သူေၾကာ္ေပးမယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ သူ႔လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေမာင္မင္းၾကီးသားကဗ်ာ ဆီအိုးထဲကို ၾကက္သားမပစ္ခ်ရဲဘူး။ တုန္တုန္ တုန္တုန္နဲ႔ အေဝးၾကီးကေန ပစ္ထည့္ေနေတာ့ အနားက တျခားလူကို ဆီေတြစင္ေတာ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို မူလရာထူးပဲ ျပန္ေပးထားရတယ္။ က်န္တဲ့ေလးေယာက္ကေတာ့ စာဖိုးမွဴးတာဝန္ယူတယ္။ ရခိုင္ျဖစ္တဲ့ ပုလုေကြးက ရခိုင္ဟင္းခ်က္တယ္။ သူ႔ဟင္းေတြက အစပ္ေတြဆိုေတာ့ စားလို႔ေတာ့ အေတာ္ဝင္တယ္။ ပအို႔ဝ္ကေတာ့ ရိုးရာဟင္း သိပ္မခ်က္ဘူး။ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေတာ့ သူက ထခ်က္တတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အကိုဝမ္းကြဲကေတာ့ နားရက္တစ္ရက္ပဲ ရတာဆိုေတာ့ သူအားမွပဲ ဝင္ခ်က္တယ္။ ေတာင္ငူမုန္႔ဟင္းခါး ဟင္းရည္က်ဲလိုမ်ိဳး စားခ်င္လာရင္ေတာ့ သူ႔ကို ခ်က္ခိုင္းရတယ္။ အရင္ကေတာ့ ဒိုင္ခံစားဖိုမွဴးက အေစာဆံုးအိမ္ျပန္ေရာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အခုတေလာေတာ့ အပ်င္းၾကီးေနတာမို႔ သိပ္မခ်က္ျဖစ္ဘူး။ ဆန္ကလဲ အိတ္လိုက္ ေအာ္ဒါမွာစားေတာ့ ပိုတန္တယ္ေျပာရမယ္။ အိမ္ထိလာပို႔ေတာ့ သယ္ရတဲ့ဒုကၡက လြတ္တယ္ေလ။

ဒီေန႔ေတာ့ ရံုးအဆင္းမွာ ျမန္မာစာစားခ်င္တာနဲ႔ Clementi က ျမန္မာဆိုင္ထပ္ဖြင့္တဲ့ဆီမွာ သြားစားျဖစ္တယ္။ (Clementi ဆိုလို႔ ဒီက နာမည္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးမွတ္မိတာ Clementi ဗ်။ ေက်ာင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ Electronics က ဆရာၾကီး ဦးကလဲမင့္ နာမည္နဲ႔ နီးစပ္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး)။ ဘေလာ့တစ္ခုမွာေတြ႔လို႔ သြားစားဦးမယ္ျပင္ေနတာ ဒီေန႔မွေရာက္ျဖစ္တယ္။ “မႏၱေလး” တဲ့ ဆိုင္နာမည္က။ MRTကေန ကတ္ျဖတ္ျပီးရင္ ညာဖက္ျခမ္း စၾကၤံလမ္းအတိုင္း အဆံုးထိေလွ်ာက္ရင္ စားေသာက္ဆိုင္တန္းတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ အဲဒီကေန တိုက္ေတြေအာက္က ဆိုင္တန္းေတြအတိုင္း ဆက္သြားရင္ “ေကာင္းဇံု စတိုး”ကို ေက်ာ္ျပီးရင္ ေရာက္ပါျပီ။ တကယ္ေတာ့ လမ္းမၾကီးအတိုင္း ေလွ်ာက္ရင္လည္း ရပါတယ္။ လမ္းမနဲ႔ ကပ္လ်က္က ဆိုင္တန္းမွာပါပဲ။ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြထဲက ဆိုင္တစ္ေနရာမွာ ဖြင့္ထားတာပါ။ ဆိုင္နာမည္ကို ျမန္မာလို မေရးထားဘဲ အဂၤလိပ္လိုသာ ေရးထားလို႔ ရုတ္တရက္ မေတြ႔ဘဲေနလိမ့္မယ္။ စားေသာက္ဆိုင္တန္းရဲ့ ေရွ႔ကၾကည့္ရင္ ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာပါ။ ဆိုင္တန္းတစ္ခုလံုးရဲ့ အေပၚေတြမွာ တိုက္ဂါးဘီယာဆိုင္းဘုတ္ေတြ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ည ၇ နာရီဝန္းက်င္ပါ။ ပင္နီဆူလာကဆိုင္ေတြေလာက္ ဟင္းေတြ မစံုလင္ေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စားျဖစ္တာက ဆိတ္သားအာလူးဟင္း၊ ငါးခ်ဥ္သုတ္နဲ႔ ဟင္းရြက္ေၾကာ္အၾကီးၾကီးတစ္ခ်ပ္ပါ။ ၄က်ပ္ ႏွစ္ဆယ္ေပးရပါတယ္။ ဝက္သားလံုး၊ ျမင္းခြာရြက္သုပ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ႔ စားတဲ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ၃က်ပ္ ငါးဆယ္ပါ။ ဟင္းရည္တစ္ခြက္လဲ ရပါတယ္။ ဟင္းထည့္တာ နည္းတယ္ထင္ရေပမယ့္ ဟင္းစားမၾကီးတဲ့လူအတြက္ေတာ့ အေတာ္ပါပဲ။ ဆိတ္သားက ႏူးေနေတာ့ စားရတာ အဆင္ေျပတယ္။ အရသာလည္း ေကာင္းတယ္။ ငါးပိေထာင္း၊ ငါးပိရည္၊ အခ်ဥ္ရည္၊ တို႔စရာေတြလည္း ထားေပးထားပါတယ္။ ဇြန္း၊ ခက္ရင္းကို တစ္ရွဴးစနဲ႔ပါ ပတ္ေပးထားပါတယ္။ ပန္းကန္၊ ခြက္ေတြကေတာ့ တစ္ခါသံုးေတြပါ။ ျမိဳ႔ထဲထိ သြားစားဖို႔ အခ်ိန္မရတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေစ်းႏွဳန္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာအစားအစာအေနနဲ႔ ပံုမွန္ပဲလို႔ဆိုရမယ္။ ဒီကအစားအစာေတြေတာင္ သံုးေလးက်ပ္ေတာ့ ေပးေနရျပီေလ။ မနက္ ၈နာရီေလာက္ကေန ည ၁၀နာရီေလာက္ထိ ဖြင့္တယ္တဲ့။

အျပန္က်ေတာ့ Bukit Batok ကို ၁၀၆ စီးျပီး ျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ေတာထဲမွာ ရံုးတက္ရတဲ့ သူအတြက္ေတာ့ အိမ္နဲ႔ နည္းနည္းနီးတယ္ေျပာလို႔ရတဲ့ Clementi ဆိုင္က အဆင္ေျပပါတယ္။ ျမန္မာစာလည္း စားခ်င္ အိမ္မွာလည္း မခ်က္ႏိုင္၊ ျမိဳ႔ထဲလည္း သြားဖို႔အခ်ိန္မရတဲ့ေန႔မ်ိဳးအတြက္ အရံသင့္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔စားေနတုန္းလည္း ျမန္မာေတြ အေတာ္လာစားၾကပါတယ္။ ျပည္ေက်ာင္း ေရွ႔ႏွစ္ စက္မွဳက queen အမၾကီးတို႔ရယ္၊ ရန္ကုန္ေက်ာင္းက ေဘာ္ဒါတစ္ခ်ိဳ႔ရယ္လဲ လာစားၾကတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ပင္နီဆူလာ ေျမေအာက္ထပ္မွာ “ျမနႏၵာ”ဆိုင္ ထပ္ဖြင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စစားမိတဲ့ေန႔က တန္းစီေနတုန္း အိႏိၵယအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္(ထင္တာပဲ) ဝင္လာတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ဝင္စားသြားမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာ ဝင္တန္းစီျပီး ဘာဆိုင္လဲ ဘာဟင္းလဲဆုိျပီးေမးတယ္။ ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။ ဒီကေကာင္ကလဲ ဒီလိုကိုယ့္အစားအစာကို အေရးတယူ လုပ္ျပီး ေမးလို႔ကေတာ့ “ဒါျမန္မာဟင္း၊ စားလို႔အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အရသာရွိတယ္၊ ဟင္းေတြ အမယ္စံုတယ္” အစခ်ီျပီး ေၾကာ္ျငာေကာင္းေကာင္းဝင္လိုက္တာေပါ့။ အမ်ိဳးသမီးၾကီးႏွစ္ေယာက္လည္း ဟင္းေတြလိုက္ၾကည့္ျပီး သြားရည္ယိုသြားလားမသိဘူး။ လက္ညိွဳးတစ္ထိုးထိုးနဲ႔ မွာေနၾကပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားေနရင္းနဲ႔ သူတို႔ဝိုင္းကို အသာေလးလွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ေရေႏြးေတြေတာင္ မွာေသာက္လို႔။ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ထမင္းလိုက္ပြဲေတာင္ ေျပာင္ေနျပီ။ စားေကာင္းၾကတယ္ ထင္ပ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဒီက စလံုးေတြလား မသိဘူး။ ဟင္းေတြ ပါဆယ္လာဝယ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳဖူးတယ္။ သူတို႔ ခံတြင္းေတြ႔လို႔ ေနမွာ။

သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္မွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခု လုပ္ႏိုင္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းေျမာက္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာအစားအစာေတြကို အခုလို အလြယ္တကူစားလို႔ရႏိုင္ေအာင္ ေရာင္းႏိုင္တာ တကယ္အဆင္ေျပတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြသာမက ဒီက တျခားလူမ်ိဳးေတြပါ စားတတ္လာေအာင္ စားခ်င္လာေအာင္ တိုးခ်ဲ႔လုပ္ကိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းမယ္။ ျမန္မာအစားအစာ ႏိုင္ငံတကာမွာ ဘာလို႔မထိုးေဖာက္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ဒီအေၾကာင္းအရာက ဒီထက္ပို အေသးစိတ္ေရးခ်င္ေသးေပမယ့္ အခုေတာင္အေတာ္ရွည္ေနျပီမို႔ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္ဦးမယ္။ ေနာက္မ်ားမွေပါ့။

“ျမန္မာအစားအစာ မေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာရဲလဲ”

ရာခ်ိဳ

မနက္ခင္းေတြဆို အေဖက ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးနဲ႔ အေမ့ဖက္က အဖြားအိမ္ကို ပို႔ေပးျပီးမွ ဆိုင္သြားထြက္တယ္။ ညေနဆိုင္သိမ္းျပီးမွ လာၾကိဳတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုက အေဖဖက္က အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ ေနတာေလ။ အိမ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ ညအိပ္တဲ့အဖြားအိမ္ကို ေျပာတာလို႔နားလည္ျပီး အေနာက္ဖက္အိမ္သြားမယ္ဆိုရင္ ေန႔ခင္းေနတဲ့အဖြားအိမ္ကို ေျပာတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုအဝန္းက အေခၚအေဝၚတစ္ခုပါပဲ။

အေနာက္ဖက္အိမ္က ေအာက္ထပ္နိမ့္နိမ့္ေဆာက္ထားတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတစ္လံုးပါ။ ဘုရားအိုးစင္ေအာက္ဖက္ ျပတင္းေပါက္ေလးဟာ ေခါင္းရင္းအိမ္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ကင္းေထာက္တဲ့ ေနရာေလးပါ။ ေခါင္းရင္းအိမ္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စားအိမ္ေသာက္အိမ္လည္းျဖစ္၊ ကစားကြင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအိမ္က အဖိုးက ဆိုင္ကယ္ျပင္တယ္။ ကေလးငယ္မရွိတဲ့အတြက္ တစ္အိမ္လံုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ အျငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာမၾကီးျဖစ္တဲ့ အဲဒီအိမ္က အဖြားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပတတ္သလို ေျခခ်ိဳးလက္ခ်ိဳးအက ေလးေတြလည္း သင္ေပးတတ္တယ္။ အမၾကီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္အမ်ားၾကီး ၾကီးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွိပ္စက္သမွ် အႏြံတာခံတဲ့ ကစားေဖာ္ေတြပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာ ပ်င္းလို႔ ကစားခ်င္ျပီ အိမ္လည္ထြက္ခ်င္ျပီဆို အမၾကီးေတြ ရွိလားမရွိလား ျပတင္းေပါက္ကေန ကင္းေထာက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ကင္းေထာက္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ရာခ်ိဳအတြက္ပါ။ အဖိုးက ေန႔လယ္ခင္းအလုပ္ခဏနားခ်ိန္ဆို အျပင္ထြက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဦးခ်စ္ဆိုင္ကိုေပါ့။ ဦးခ်စ္ဆိုင္သြားတိုင္း ဒန္ခ်ိဳင့္ေလးတစ္လံုးက အျမဲပါတယ္။ အဖိုးျပန္လာျပီဆို ျပတင္းေပါက္သံတိုင္ၾကားကေန “ဘ သားသားအတြက္ ရာခ်ိဳပါလား” ဆိုျပီး လွမ္းလွမ္းေမးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပါမွန္းသိျပီးသား။ လက္ထဲက ဒန္ခ်ိဳင့္ကေလးကို ျမင္ေနရတာပဲေလ။ ဟိုဖက္အိမ္ကို ဒီတိုင္းသြားတာထက္ အဲလိုေလး စကားဦးေလးသမ္းျပီးမွ ကူးလိုက္ေတာ့ ညာတုတ္လို႔ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ေနပူထဲက ျဖတ္ျပန္လာရတဲ့ အဖိုးအတြက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကေလးက တီတီတာတာ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ အေမာေျပတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ “ေအး သားသားေရ လာကြ” ဆိုရင္ တန္းေျပးေတာ့တာပဲ။ အေမက ေနပူတယ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းဦးဆိုလည္း မၾကားေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေခါင္းရင္း ေရတြင္းေဘးကေန ျဖတ္ကူးရင္ ေနရိပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မကူးဘူး။ အိမ္ေရွ့ကေနပဲ သြားတယ္။ ေခါင္းရင္းဖက္က အိမ္တိုင္ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တဲ့ ေတာက္တဲ့ၾကီးရွိေနတယ္။

ေရာက္ရင္ေတာ့ ရာခ်ိဳပူပူေလးကို ဒန္ခ်ိဳင့္အဖံုးေလးထဲထည့္ အေအးခံျပီးမွ အဖြားက တိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ရာခ်ိဳေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အခ်ိဳျမိန္ဆံုး အရသာအရွိဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီကတည္းက ရာခ်ိဳကို စြဲျပီး ၾကိဳက္လာခဲ့တာ ခုထက္ထိပဲဆုိပါေတာ့။ ေတာ္ေသးတာက ဒီမွာလည္း ရာခ်ိဳဆိုင္ေတြရွိလို႔။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က ရာခ်ိဳကိုေတာ့ လံုးဝမမွီဘူး။ က်ဲေတာက္ေတာက္နဲ႔။ ငယ္ငယ္ကဆို အိမ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရာခ်ိဳပဲ တိုက္လို႔ရတယ္။ တျခားဟာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္ဘူး။ အေဖနဲ႔ အျပင္ထြက္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရာခ်ိဳပဲေသာက္တာ။ ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးမွ တျခားဟာေတြပါ ေသာက္လို႔ရလာတာ။

ဒီေရာက္ေတာ့ ရာခ်ိဳေကာင္းေကာင္းမရတာ အေတာ္စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ ကမာၻေပၚမွာ အမ်ိဳးအစံုလင္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးအရသာေတြရွိတဲ့ ရာခ်ိဳ ရႏိုင္တာဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ျမန္မာတစ္ျပည္တည္း ရွိမယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရာခ်ိဳေတြဟာ ရိုးရိုးတစ္မ်ိဳးသာ ရွိတာပဲ။ ဘာဇြန္းမွလဲ မတပ္ထားပါဘူး။ မတ္ခြက္ၾကီးနဲ႔ ဆြဲေျမွာက္ျပီး ေဖ်ာ္ေနတာ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ကို ေသာက္ခ်င္စိတ္ေတြ တားမရ ဆီးမရပဲ။ ႏို႔အိုးထဲက အေပၚယံေလး ဆြဲခပ္လိုက္လို႔ ပါလာတဲ့ မလိုင္ဖတ္ေလးေတြဆို ရာခ်ိဳေလးထဲ ထည့္ခိုင္းဖို႔ မေမ့မေလ်ာ့ေျပာရေသးတယ္။ ဒီကဆိုင္ေတြမ်ား မလိုင္ဖတ္မေျပာနဲ႔ ႏြားႏို႔ကို က်ိဳထားတာေတာင္ ျမင္ဖူးၾကရဲ့လားမသိ။ ေျပာရင္းနဲ႔ ျမန္မာရာခ်ဳိ အရသာစစ္စစ္ေလးကို အရမ္းလြမ္းသြားျပီဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရာခ်ိဳလို႔ပဲ ေခၚတာပဲ။ အဲဒါေသာက္ခ်င္ရင္ ရာခ်ိဳေသာက္ခ်င္တယ္ ဆိုျပီး ဂ်ီၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကေလးသဘာဝ တစ္ခုခုကို လူၾကီးေတြ ေျပာသလိုမေျပာတတ္ရင္ သူေခၚတတ္သလို ေခၚလိုက္တဲ့သေဘာမ်ိဳးျဖစ္မယ္။ ကေလးေပါက္စနတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မူလအမည္က နည္းနည္းေခၚရခက္မယ္ ထင္တာပဲေလ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ မူလအမည္ ေျပာင္းေခၚလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရာခ်ိဳဆိုတာေလးက နည္းနည္းမ်ားဆန္းေနသလားလို႔ ေရးၾကည့္တာပါ။

ေဝဒနာ အေျဖရွာ

ဒီေန႔ကၽြန္ေတာ္ ရံုးမတက္ပါဘူး။ ရံုးကိုေတာ့ ေဆးခြင့္ဆိုျပီး မက္ေဆ့ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အိမ္နားက ေပၚလီကလင္းနစ္ေဆးခန္းသြားျပတယ္။ အဲဒီမွာ ျမန္မာဆရာဝန္ရွိလို႔ အဆင္ေျပတယ္။ ဆရာဝန္ျပတာကိုေတာ့ ျမန္မာဆရာဝန္ပဲ ျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ျဖစ္တဲ့ေရာဂါေဝဒနာကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပႏိုင္မွာေလ။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆရာက ဒီေန႔မလာပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။ အျခားဆရာဝန္နဲ႔ ျပမလားဆိုေတာ့လည္း မျပခ်င္ပါဘူး။ ေအာခ်တ္မွာေတာ့ ျမန္မာဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဝးေနတာရယ္ အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သြားလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္နဲ႔ ေဆးခန္းပိတ္ခ်ိန္ ကြက္တိေလာက္ျဖစ္မွာမို႔ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရပါတယ္။ ပင္နီဆူလာက ျမန္မာဆရာဝန္ၾကီးကေတာ့ ညေနမွဖြင့္မွာျဖစ္လို႔ မသြားေတာ့ပါဘူး။ ညေနက သူငယ္ခ်င္းရဲ့ မဂၤလာညစာစားပြဲသြားရဦးမွာ။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြအကုန္လံုးကို ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္ရံံုးမသြားဘူးဆိုလို႔ အိမ္မွာ ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သယ္လာေပါ့ေလ။ ဘယ္ရမလဲ သယ္ရမယ့္တူတူေတာ့ ရွိဴးစမိုးထုတ္ျပီး သြားလိုက္မယ္။ အဲဒီေကာင္ေတြ ရံုးကေန ငိုက္စုိက္ငိုက္စိုက္လာၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို မနာလိုျဖစ္ၾကလိမ့္ဦးေတာ့မယ္။

ေရာဂါက ဒီလိုပါ။ ျမန္မာမွာကတည္းက ဒီလိုျဖစ္ဖူးတယ္။ ၂၀၀၄ ေနာက္ပိုင္းမွ ျဖစ္တာပါ။ ျဖစ္လိုက္ သူ႔ဟာသူ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ပါပဲ။ ဆရာဝန္လည္း မျပျဖစ္ပါဘူး။ ၂ရက္ ၃ရက္ေလာက္ပဲ ၾကာတတ္ပါတယ္။ ခုတစ္ခါေတာ့ ၆ရက္ေလာက္ ရွိေနျပီဆိုေတာ့ ေအးေဆးမေနရဲေတာ့ဘူး။ ဒီလိုျဖစ္တာမ်ိဳးကို ေတာင္ငူမွာေတာ့ “ဆက္တံ“ ျဖစ္တယ္လို႔ေခၚၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔နယ္ေတြမွာလည္း ဒီလိုနာမည္နဲ႔ သိၾကတယ္။ ရန္ကုန္က လူေတြကေတာ့ “မွင္“ လို႔ေခၚတယ္။ သူက ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ခုထိကၽြန္ေတာ္လည္း မသိေသးဘူး။ ကိုယ့္နဲ႔မတည့္တာ ေတြ႔ထိမိ၊ စားမိလို႔လား ဆိုေတာ့လည္း သတိထားမိသေလာက္ေတာ့ မျဖစ္ခင္ကာလ မတိုင္ခင္ေတြမွာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား စားမိတာမ်ိဳး ေတြ႔ထိမိတာမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။ သူမ်ားေတြ ေျပာၾကတာကေတာ့ ေသြးထဲမွာ မတည့္တဲ့ဓါတ္တစ္ခုခု ပါလာတဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္ခုခံအားေတြက အဲဒီဓါတ္ကို ဝိုင္းဝန္းတိုက္ထုတ္ၾကတဲ့အတြက္ ဟုိေျပးဒီေျပး ေျပးရင္းနဲ႔ အခုလိုေဖာင္းတက္လာတာတဲ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးပညာအေၾကာင္းမသိလို႔ အဲဒါမွန္မမွန္ေတာ့ မသိပါဘူး။ အဲဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခုခံအားအေတာ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ အေသခ်ာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ေနရာက လက္ဝါးေစာင္းေနရာက စပါတယ္။ မနက္ခင္း အိပ္ယာထတဲ့အခါ သိသိသာသာ ေဖာင္းျပီး တင္းေနတာပါ။ အဲဒီေနရာကေန ေနာက္တစ္ရက္က်ျပန္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ လက္သန္း၊ တစ္ခါတစ္ေလ လက္သူၾကြယ္ဖက္ကို ေရြ႔သြားျပီး သြားေဖာင္းတင္းေနျပန္ေရာ။ လက္ဖမိုးပိုင္းမွာလဲ ေဖာင္းထေနတတ္တယ္။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဖက္မွာ ေဖာင္းေနတဲ့အခါ လက္နဲ႔ညွစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ နည္းနည္းနာပါတယ္။ ဆိုးတာက အရမ္းတင္းကားေနေအာင္ ေဖာင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနရခက္တာပါဘဲ။ လက္သီးေတာင္ တင္းတင္းဆုပ္လို႔မရပါဘူး။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်ကို အင္မတန္ယားယံပါတယ္။ မေနႏိုင္ႏိုင္လို႔ အယားေျပေအာင္ ကုတ္မိ ပြတ္မိရင္ေတာ့ အဲဒီေနရာေတြက ပူေဖာင္းေတြ ေပါက္ထြက္ေတာ့မယ့္အတိုင္း နီရဲေဖာင္းတက္လာေရာ။

ေတာင္ငူမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုင္နားက အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တုန္းကေတာ့ ေစ်းထဲက အဘိုးတစ္ေယာက္က မန္းေပးတာ ျမင္ဖူးတယ္။ ကြမ္းစားထံုးရယ္ ဆႏြင္းရယ္ကို ေရာေမႊျပီး မန္းေနရင္း သပ္ခ်လိမ္းေပးတယ္။ စတီးဓါးမ ေသးေသးေလးနဲ႔ ေဖာင္းေနတဲ့ေနရာကို ခပ္သာသာျဖည္းျဖည္း ခုတ္ေပးေနတာလည္း ေတြ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းက မျဖစ္ဖူးေသးလို႔ ဘယ္လိုကုသတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ငွက္ေပ်ာသီး ငွက္ေပ်ာပင္နဲ႔ ပက္သက္တာေတြကို မထိရဘူးလို႔လည္းၾကားဖူးတယ္။ ပိုေဖာင္းလာတတ္တယ္တဲ့ေလ။ စမ္းေတာ့ မစမ္းမိဘူး။ တစ္ျမန္ေန႔ကေတာ့ ေဖာင္းေနတုန္း ကိုယ့္ဘာသာ ထံုးနဲ႔ ဆႏြင္းလိမ္းၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ပင္နီစူလာသြားေတာ့ ဒိုက္ဦးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္္နဲ႔ ဘူတာမွာေတြ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူမန္းတတ္တယ္္ မန္းေပးမယ္ ဆိုျပီး လက္ကိုသပ္ခ်ျပီး မန္းေပးပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ထံုး ဆႏြင္းေဆးလည္း လူးလိုက္ေသးတယ္။ မေန႔က မနက္မွာ ပိုေဖာင္းလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ့ ခြင့္ယူျပီး ေဆးခန္းျပမယ္ဆိုကာမွ ေဖာင္းတာက ေလ်ာ့သြားတယ္ လက္သန္းေလးေတာင္ နာလည္းမနာ ေဖာင္းလည္းမေဖာင္းေတာ့ဘူး။ လက္ဝါးေစာင္းနဲ႔ လက္ဖမိုးပဲ ေဖာင္းေနေတာ့တယ္။ လက္သီးလည္း ေကာင္းေကာင္းဆုပ္လို႔ျပန္ရျပီ။ အေနာက္တိုင္းေဆးပညာနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ေျပာမလဲ မသိဘူး။ ေသခ်ာတာေတာ့ ဒီေန႔ ေဆးခြင့္ဆိုျပီး ဆရာဝန္မျပလိုက္ရလို႔ ေရွာင္တခင္ခြင့္ထဲ ပါေတာ့မယ္။

"အနာသိ ေဆးရွိ" ဆိုေပမယ့္ ခုဟာက အနာလည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိရေတာ့ ေဆးလည္း ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိဘူး။ ေကာင္းႏိုးရာရာကိုေတာ့ ကုၾကည့္ေနရတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဝဒနာကို ေၾကညာလိုက္ျပီ။ ေဆးနည္းေလးမ်ားသိရင္ လမ္းညႊန္ေပးၾကပါ။