tag:blogger.com,1999:blog-44323182553468393862012-01-04T10:31:11.682+08:00..... စိမ္းလန္းပါေစ ကမာၻေျမ ... ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ကမာၻေျမ .....Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-12752859924254942792010-12-04T06:00:00.001+08:002010-12-04T06:00:02.035+08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe09AR1SkI/AAAAAAAAAlM/Rf-pF1bGJXU/s1600/155338_164279746943723_162118313826533_312147_5561007_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546100426269870658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe09AR1SkI/AAAAAAAAAlM/Rf-pF1bGJXU/s320/155338_164279746943723_162118313826533_312147_5561007_n.jpg" border="0" /></a><br />ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၈၇၂)ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္ ဘုရင္မင္းၾကီးညိဳ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ေကတုမတီ ေတာင္ငူျမိဳ႔၏ သက္တမ္းမွာ ယခုႏွစ္ (၁၃၇၂)ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္ အႏွစ္(၅၀၀)တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ ႏွစ္(၅၀၀)ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ျမိဳ႔တည္နန္းတည္ ဘုရင္မင္းၾကီးညိဳ ရုပ္တုအား ရန္ကုန္-မႏၱေလးလမ္း(စတီးလမ္း)ႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးဖိုးကြန္းလမ္းဆံုရာတြင္ စိုက္ထူခဲ့ျပီး ႏွစ္ငါးရာျပည့္ မုခ္ဦးအား ဗိုလ္မွဴးဖိုးကြန္းလမ္းႏွင့္ ေဆးရုံေဟာင္းလမ္းဆံုရာတြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရာ ၂၀၁၀ ႏိုဝင္ဘာ ၁၀ ရက္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ နံနက္တြင္ တဆက္တည္း ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါသည္။ ႏွစ္ငါးရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ျပပြဲျပိဳင္ပြဲမ်ား၊ ေစ်းေရာင္းပြဲမ်ားျဖင့္ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ က်င္းပျပီးစီးခဲ့ပါျပီ။<br /><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe0uz20zdI/AAAAAAAAAlE/Z9VULVMW2i0/s1600/000V051RKV_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546100182417198546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe0uz20zdI/AAAAAAAAAlE/Z9VULVMW2i0/s320/000V051RKV_.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">ျမိဳ႔တည္ နန္းတည္ ႏွစ္(၅၀၀)ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ မုခ္ဦး<br /><br /><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPez6JKHkrI/AAAAAAAAAk8/0HMkzmaaHso/s1600/155338_164279746943723_162118313826533_312147_5561007_n.jpg"></a><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe-BK5GwNI/AAAAAAAAAlk/SWn2tNtRke4/s1600/154262_164279810277050_162118313826533_312153_3085261_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546110393443074258" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe-BK5GwNI/AAAAAAAAAlk/SWn2tNtRke4/s320/154262_164279810277050_162118313826533_312153_3085261_n.jpg" border="0" /></a> </div><div align="justify"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPez02ErOYI/AAAAAAAAAk0/lhkSmPNx5tg/s1600/154262_164279810277050_162118313826533_312153_3085261_n.jpg"></a><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /></div><div align="justify">မင္းခမ္းမင္းနား စံုလင္စြာျဖင့္ ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနား<br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPexk6vXPbI/AAAAAAAAAkU/q1clnbPCxRE/s1600/154596_164279883610376_162118313826533_312161_1665536_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546096713931374002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPexk6vXPbI/AAAAAAAAAkU/q1clnbPCxRE/s320/154596_164279883610376_162118313826533_312161_1665536_n.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify">ေဝါယာဥ္ေပၚက ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရား<br /><br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /><br /></div><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPeyW2I3Y3I/AAAAAAAAAks/LeMyUAGf1z0/s1600/000M051RKV_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546097571689620338" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPeyW2I3Y3I/AAAAAAAAAks/LeMyUAGf1z0/s320/000M051RKV_.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify">ဗိုလ္မွဴးဖိုးကြန္းလမ္းအတိုင္း လွည့္လာစဥ္<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe2dmPBrSI/AAAAAAAAAlU/cPz7EWWHzsw/s1600/2010-12-02_225359.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546102085726088482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 227px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe2dmPBrSI/AAAAAAAAAlU/cPz7EWWHzsw/s320/2010-12-02_225359.png" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /></div><div align="justify">ေလးကၽြန္းကန္ေတာ္ၾကီး ေရျပင္တြင္ က်င္းပေသာ ႏွစ္ငါးရာျပည့္ ေလွခင္းသဘင္<br /><br /><br /><br /></div><div align="justify"><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPexyYhXQ9I/AAAAAAAAAkc/efO3TwkZ23A/s1600/000P051RKV_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546096945264018386" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPexyYhXQ9I/AAAAAAAAAkc/efO3TwkZ23A/s320/000P051RKV_.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify">တပ္ေတာ္ဦးဆီ ေမွ်ာ္လိုက္ျပန္ေတာ့.. ရဲတံခြန္ေတြ... ေလကစား.. ၾကြား တလူလူေဝ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe_u1a8hBI/AAAAAAAAAls/owH-qnIFfYk/s1600/76342_164279840277047_162118313826533_312156_7490745_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546112277465039890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPe_u1a8hBI/AAAAAAAAAls/owH-qnIFfYk/s320/76342_164279840277047_162118313826533_312156_7490745_n.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">ဖိုးက်ားစခန္းက ဆင္ေလးေတြလား?</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPfAaVTHOTI/AAAAAAAAAl0/vZrJIbe7Nd4/s1600/2010-12-02_230647.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546113024756496690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 141px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TPfAaVTHOTI/AAAAAAAAAl0/vZrJIbe7Nd4/s320/2010-12-02_230647.png" border="0" /></a><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify">ေတာင္ငူသူေလးေတြ လွရဲ့လားဗိ်ဳ႔..<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">ဓါတ္ပံုမ်ားကို ေက်းဇူးျပဳေပးေသာ ကိုမ်ိဳးသူရ (Harmony Snack Bar), ႏွင့္ Taungoo City (facebook) တို႔အား ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-1275285992425494279?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-46227978251356548372010-10-22T04:00:00.001+08:002010-10-23T11:32:14.369+08:00<div align="justify">အဝါ၊ အစိမ္း ႏွင့္ အနီေရာင္တို႔ကို ထင္ရွားစြာ အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳထားေသာ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံ အသီးသီးတို႔၏ ႏိုင္ငံေတာ္အလံမ်ားကို ရွာေဖြေလ့လာၾကည့္ရာ ဥေရာပမွ <span style="color:#ffcc66;"><span style="color:#ffcc00;">Lithuania</span> </span>၊ ေတာင္အေမရိကမွ <span style="color:#33cc00;"><span style="color:#009900;">Bolivia</span> </span>ႏွင့္ <span style="color:#009900;">Guyana</span>၊ အာဖရိကမွ <span style="color:#ff0000;">Ghana, Ethiopia, Guinea, Mali, Senegal, Cameroon, Congo, Beni</span><span style="color:#ff0000;">n</span> ႏွင့္ <span style="color:#ff0000;">Guinea-bissau</span> အစရွိသည့္ အလံေတာ္မ်ားကို ေတြ႔ရွိရပါသည္။ </div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">တိုက္ၾကီးမ်ားအလိုက္ ဆိုရေသာ္ ဥေရာပတိုက္မွ (၁)ႏိုင္ငံ၊ ေတာင္အေမရိကတိုက္မွ (၂)ႏိုင္ငံႏွင့္ အာဖရိကတိုက္မွ (၉)ႏိုင္ငံျဖစ္ရာ လက္ရွိ အသံုးျပဳေနၾကျပီးျဖစ္ေသာ ဝါ၊စိမ္း၊နီ အေရာင္သံုးမ်ိဳးကို ထင္ရွားစြာအသံုးျပဳ၍ သတ္မွတ္သံုးစြဲထားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ (၁၂)ႏိုင္ငံ ရွိႏွင့္ျပီး ျဖစ္သည္။</div><div align="justify"><br /><br />အဆိုပါ (၁၂)ႏိုင္ငံအနက္ (၄)ႏိုင္ငံမွာ ယင္းအေရာင္သံုးမ်ိဳးကို အလ်ားလိုက္ သံုး၍လည္းေကာင္း၊ အျခား (၄)ႏိုင္ငံမွာ ေဒါင္လိုက္ သံုး၍လည္းေကာင္း၊ က်န္ (၄)ႏိုင္ငံမွာ အလ်ား၊ ေဒါင္လိုက္၊ ကန္႔လန္႔စသည္ျဖင့္ သံုးစြဲ၍လည္းေကာင္း သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ </div><div align="justify"><br /><br />ထို႔ျပင္ (၅)ႏိုင္ငံတို႔၏ အလံေတာ္မ်ားတြင္ "ၾကယ္"သေကၤတကို ပံုသ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထည့္သြင္းထားျပီး၊ တစ္ႏိုင္ငံမွာ အျခားသေကၤတ ထည့္သြင္းထားသည္။ က်န္ (၆)ႏိုင္ငံတြင္မူ မည္သည့္သေကၤတမွ် ထည့္သြင္းထားျခင္း မရွိေပ။</div><p align="center"><br /><br /></p><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBgFy7q84I/AAAAAAAAAiM/M02QgaPF2Ik/s1600/lithuania.jpg"></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541753320696882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 212px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBubC4lbDI/AAAAAAAAAjk/4IWEUUt_fys/s320/lithuania.jpg" border="0" /> <p align="center">Lithuania (ဥေရာပ)<br /><br /><br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541645018809666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 215px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBuUvbZxUI/AAAAAAAAAjc/NB4mRQ8LCEg/s320/Ghana.jpg" border="0" /> <p align="center">Ghana (အာဖရိက)<br /><br /><br /></p><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBf_gA4C7I/AAAAAAAAAiE/p9SNGLTxUH8/s1600/ethiopia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530525886940974002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 182px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBf_gA4C7I/AAAAAAAAAiE/p9SNGLTxUH8/s320/ethiopia.jpg" border="0" /></a>Ethiopia (အာဖရိက)<br /><br /><br /></div><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBf4fYTm8I/AAAAAAAAAh8/vIQu2wxCNXA/s1600/bolivia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530525766511729602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBf4fYTm8I/AAAAAAAAAh8/vIQu2wxCNXA/s320/bolivia.jpg" border="0" /></a>Bolivia (ေတာင္အေမရိက)<br /><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541486753576130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBuLh2B9MI/AAAAAAAAAjU/L42GIVdsXRE/s320/Guinea.jpg" border="0" /> Guinea (အာဖရိက) </div><br /><div align="center"><br /><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541331105659250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBuCeArOXI/AAAAAAAAAjM/MPbIsKd6Scs/s320/Mali.jpg" border="0" /> <p align="center">Mali (အာဖရိက)<br /><br /><br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541176834387314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 212px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBt5fTibXI/AAAAAAAAAjE/HG-Z0Eo-O8Y/s320/Senegal.jpg" border="0" /> <p align="center">Senegal (အာဖရိက)<br /><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530541001401186434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBtvRxAOII/AAAAAAAAAi8/OLAN5910PoQ/s320/Cameroon.jpg" border="0" /> Cameroon (အာဖရိက)<br /><br /><br /></p><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBfQxBRb5I/AAAAAAAAAhU/mkaLGrzbnjY/s1600/congo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530525084052189074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBfQxBRb5I/AAAAAAAAAhU/mkaLGrzbnjY/s320/congo.jpg" border="0" /></a>Congo (အာဖရိက)<br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530540827048195538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBtlIQAtdI/AAAAAAAAAi0/jQ5PDTHjPXY/s320/Benin.jpg" border="0" /> Benin (အာဖရိက)<br /></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530540577032063538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 161px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBtWk3hSjI/AAAAAAAAAis/-XsoawqG6sM/s320/Guinea-bissau.jpg" border="0" /> <p align="center">Guinea-bissau (အာဖရိက)<br /></p><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530540092459854194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMBs6XsgKXI/AAAAAAAAAik/vOu0WkEFTBE/s320/Guyana.jpg" border="0" /> Guyana (ေတာင္အေမရိက) </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="left">flags source: google</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-4622797825135654837?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-84664243291173515802010-10-16T03:17:00.001+08:002010-10-23T11:31:57.514+08:00<div align="justify">မိသားစုတစ္စုမွာ သားသမီးရတနာ ထြန္းကားလာျပီဆိုရင္ အခ်ိဳ႔က သားသားလား မီးမီးလား မသိခင္ကတည္းက နာမည္လွလွေလးေတြ ၾကိဳေတြးထားတတ္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ကေလးကင္ပြန္းတပ္ အခမ္းအနားေလးလုပ္ျပီး အမည္ေပးၾက ေရြးၾကတယ္။ တတ္ႏိုင္ရင္ တတ္ႏိုင္သလို အခ်ိဳ႔လည္း ဟိုတယ္ၾကီးေတြမွာ ေငြေၾကးမ်ားစြာ အကုန္က်ခံျပီး က်င္းပၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တသီးတသန္႔ မလုပ္ၾကဘဲနဲ႔ အမည္သညာ ေခၚစရာတစ္ခု တြင္တြင္သြားၾကတာက ပိုမ်ားမွာပါ။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္အေမမွာ ေမာင္ႏွမ ေျခာက္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ အၾကီးဆံုး ၾကီးေတာ္ကို "မမ"။ ေနာက္ ဒုတိယေျမာက္ ဘၾကီးက "ေမာင္ေမာင္" ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယ ဘၾကီးက် "ညီညီ"ဆိုေတာ့ စတုတၳေျမာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမက "ညီမ" ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ အေဒၚ တို႔က်မွသာ "မမ ေမာင္ေမာင္ ညီညီ ညီမ" စီးရီးကေန ေသြဖယ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္ေတာ္ေတာ္ ေရာက္တဲ့အထိ အေမ့ဖက္က ဦးေလးအေဒၚေတြရဲ့ နာမည္အရင္းေတြ အကုန္မသိခဲ့ပါဘူး။ အိမ္မွာေရာ၊ အရပ္ထဲမွာေရာ အားလံုးလိုလိုက အေမတို႔ ေမာင္ႏွမေတြကို ငယ္နာမည္လဲ ေျပာလို႔ရ၊ အိမ္နာမည္လဲ ေျပာလို႔ရတဲ့ ဒီအေခၚအေဝၚေတြနဲ႔သာ ႏွဳတ္က်ိဳးေနၾကလို႔ပါပဲ။ ငယ္ရြယ္သူေတြကေတာ့ "အန္တီမ၊ ဦးေမာင္၊ ဦးညီ၊ မညီမ" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းေလးေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ဆိုသလို ေခၚေဝၚေျပာဆိုေနၾကတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲ စြဲျပီး လိုက္ေခၚမိလ်က္သား ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အေမတို႔ ေမာင္ႏွမခ်င္းလည္း ဒီနာမည္ေတြအတိုင္းပဲ ခုခ်ိန္ထိ ေခၚေနၾကဆဲပါပဲ။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အေမဖက္က ေမာင္ႏွမ မနည္းသလို အေဖဖက္ကလည္း အင္အားမ်ားပါတယ္။ စုစုေပါင္း ကိုးေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ႏို႔ညွာလို႔ သံုးၾကေလ့ရွိတဲ့ ရွစ္ေယာက္ေျမာက္ေပါ့။ ဒီဇာတ္လမ္း ဘယ္အခ်ိန္က စတယ္ဆိုတာ အတိက် မသိႏိုင္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္စျပဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရာႏွဳန္းျပည့္ စြဲျမဲေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိခ်င္လြန္းလို႔ အဖြားကို ျပန္ေမးထားတာေၾကာင့္ ခုလိုေရးျပႏိုင္တာပါ။ အေဖ့ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုး ၾကီးေတာ္ၾကီး နာမည္က "ျမင့္" ဆိုတာ ပါတယ္။ ၾကီးၾကီးက စကားေျပာရင္ သူ႔ကိုယ္သူ "ကၽြန္မကေလ" "သမီးကေလ" စသျဖင့္ မသံုးဘဲ "ျမင့္ ကေလ" လို႔ သံုးျပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီအရြယ္မွာ ၾကီးၾကီးကိုယ္တိုင္က "ျမင့္"ကို ပီေအာင္ မေျပာႏိုင္ေသးတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အမၾကီးကို အတုခိုးျပီး လိုက္ေျပာၾကတဲ့ ေမာင္ေတြ ညီမေတြ က်မွပဲ မပီတာလားေတာ့ မသိဘူး။ အေဖတို႔ ေမာင္ႏွမ ကိုးေယာက္လံုး သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ သံုးတဲ့ နာမ္စားက တစ္ေသြမတိမ္းပါပဲ။ "မင့္" တဲ့ဗ်။</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ဒါေပမယ့္ အဖိုးအဖြား အေဖအေမနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြခ်င္းသာ "မင့္" ဆိုတဲ့ ဒီအသံုးနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ အျခား သူစိမ္း မိတ္ေဆြ မဆိုထားနဲ႔၊ သူတို႔ရဲ့ ခင္ပြန္း ဇနီးကို ေတာင္မွ ေမ့ေလ်ာ့ျပီး ဒီအသံုးနဲ႔ ေျပာေလ့မရွိပါဘူး။ စကားဝိုင္းမွာ တျခားမိတ္ေဆြေတြေကာ မိဘေမာင္ႏွမေတြေရာ အတူရွိေနမယ္ ေျပာဆိုေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာင္ မိဘေမာင္ႏွမေတြခ်င္းဆို "မင့္"တျခားသူဆို "ကၽြန္ေတာ္" "ကၽြန္မ" စသျဖင့္သာ မွန္ကန္စြာ သံုးစြဲႏိုင္ၾကပါတယ္။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">မိဘဘုိးဘြားနဲ႔ ေမာင္ႏွမအမ်ားစုက ဇာတိျဖစ္တဲ့ ေတာင္ငူမွာပဲ ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုက အဖြားအိမ္မွာပဲ အတူေနလာခဲ့တာ အေဖနဲ႔ အေမ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းကပါ။ အေဖ့အဖို႔ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အဖြားနဲ႔ ေျပာဆိုေနတာမို႔ "မင့္"ပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနတာ သဘာဝ က်ပါတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေနၾကတဲ့ ဘၾကီးသံုးေယာက္လည္း မၾကာခဏ အိမ္လာတိုင္း "မင့္" ျဖစ္ေနတာလဲ သိပ္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။ တစ္ျမိဳ႔တည္းေပမဲ့ တကူးတက လာမွေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာက ၾကီးေတာ္ၾကီးေတြကလဲ အိမ္လာလိုက္ရင္ "မင့္" ပါပဲ။</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ေက်ာက္ဆည္သားနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အညာသူျဖစ္သြားတဲ့ ၾကီးေတာ္အငယ္ဆံုးက တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ဆိုသလို အေမ့အိမ္အေရာက္ ခရီးေပါက္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ေနမွ တစ္ခါသာ လာႏိုင္ေပမဲ့ အေမ့အိမ္ ျခံဝေရာက္တာနဲ႔ "အေမေရ မင့္တို႔ ေရာက္လာျပီ" ျဖစ္သြားပါတယ္။ မႏၱေလးက အၾကီးဆံုး ဘၾကီးကေတာ့ ၾကာၾကာေနမွ တစ္ခါ၊ ေမ့ေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ႏွစ္ေတြ ၾကာတတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ သုိ႔ေပမဲ့ ေတာင္ငူက အေမ့အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ "မင့္" ျပန္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အေဖ့ေအာက္က အငယ္ဆံုး ဦးေလးက သေဘာၤသား အင္ဂ်င္နီယာ။ ေနတာက ရန္ကုန္ပါ။ သေဘာၤတစ္ေခါက္တက္ ကမာၻကို ဘယ္လိုပင္ ပတ္ေနပါေစ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြနဲ႔မဆို ေျပာဆုိဆက္ဆံေနရပါေစ ဇာတိေျမ ေတာင္ငူက အေမ့အိမ္အေရာက္ တံခါးေခါက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ "မင့္ ပါ အေမ" တန္းျဖစ္ပါေလေတာ့တယ္။</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">"မင့္ ပါ အေမ" ဆိုလို႔ အဖြားရဲ့ ဒုကၡေလး တစ္ခုလည္း ရွိေသးရဲ့။ ေတာင္ငူက အဖြားတို႔ အိမ္ၾကီးက အုတ္ခံ ပ်ဥ္ေထာင္ ေရနံေခ်း ဝေနေအာင္ သုတ္ထားတဲ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ဖြား အိမ္ၾကီး။ အိမ္ေရွ႔မ်က္ႏွာစာ တံခါးဝကို အိမ္ေနာက္ပိုင္း မီးဖိုခန္းကတင္ မက အိမ္ျပင္ ေရတြင္းနားက အထိပါ တိုးလွ်ိဳေပါက္ လွမ္းျမင္ေအာင္ ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီဇိုင္းမ်ိဳး။ အိမ္ေရွ႔မွာ ဧည့္သည္လာ၊ လူလာရင္ ဧည့္ခန္းကတင္ မက၊ ထမင္းစားခန္း၊ မီးဖိုခန္း၊ ေရတြင္း စသျဖင့္ ေျဖာင့္တန္းေနတဲ့ ဘယ္ေနရာကေနမဆို အိမ္သားတစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းျမင္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေလ နည္းနည္း လွမ္းသြားေလေပါ့။ အဖြားက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ေရတြင္းနားမွာ ေရခ်ိဳးေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အိမ္ေရွ႔ကေန ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ဝင္လာလို႔ "ဟဲ့ အိမ္ေရွ႔က ဘယ္သူလဲ" လို႔ လွမ္းေမးရင္၊ ဝင္လာတဲ့ ဧည့္သည္ ျပန္ေျဖတာက "မင့္ ပါ အေမ" တဲ့။ "နင္တို႔က အကုန္ မင့္ ေတြပဲ၊ ဘယ္ မင့္ လဲကြဲ႔" လို႔ ထပ္ထပ္ေမးရတာက သားသမီးကိုးေယာက္ရဲ့ မိခင္ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားရဲ့ ျပံဳးပ်ပ် ဒုကၡေလး တစ္ခုရယ္ေပါ့။</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-8466424329117351580?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-30347673405511702372010-10-13T04:20:00.011+08:002010-10-23T11:24:19.082+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TLSfTjTOdxI/AAAAAAAAAgE/-X1tnUYoXRg/s1600/Inside_01_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527217800932652818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 84px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TLSfTjTOdxI/AAAAAAAAAgE/-X1tnUYoXRg/s320/Inside_01_.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">၁၉၂၀ ခုႏွစ္မွ စတင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သည္ ယခု ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ အႏွစ္ ၉၀ တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ ၁၉၂၀ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ့ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ျဖစ္ေသာ အျဖဴအမဲ အသံတိတ္ဇာတ္ကားျဖစ္သည့္ "ေမတၱာႏွင့္ သူရာ"ဇာတ္ကားကို ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေစ်း (ယခင္ ဖေရဇာ)အနီးရွိ ရြိဳင္ရယ္ ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ပထမဆံုး စတင္ျပသခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါ ျမန္မာ့ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို စတင္ျပခဲ့သည့္ေန႔ကို "ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔"အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ရာ ယခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သက္တမ္းသည္ အႏွစ္ကိုးဆယ္တိုင္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါျပီ။ </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္းမွာ ရုပ္ရွင္ဖလင္ျဖင့္ အေစာဆံုး မွတ္တမ္းတင္ ရိုက္ကူးႏိုင္ခဲ့သည္မွာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းမွဳသမိုင္းတြင္ အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ "ေဖ၊ပု၊ရွိန္"ဟု ထင္ရွားသည့္ အဖြဲ႔မွ ဆရာၾကီး ဦးထြန္းရွိန္၏ စ်ာပနအခမ္းအနား မွတ္တမ္းကား ျဖစ္ပါသည္။ </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">အာရွတြင္ အခ်ိန္ေစာခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေခတ္ဦး၏ ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ကား "ေမတၱာႏွင့္ သူရာ"မွာ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္း၏ ဇာတ္လမ္းကို ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ဖခင္ၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည့္ လန္ဒန္အတ္ ဦးအုန္းေမာင္က မင္းသား ေအဝမ္း ဦးညီပု ႏွင့္ အျခားသရုပ္ေဆာင္မ်ားျဖင့္ ရိုက္ကူးခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ျပသရာတြင္ အသံတိတ္စနစ္သာ ျဖစ္ေသးသည့္အေလ်ာက္ အသံအာရံုခံစားမွဳအတြက္ ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားအတြင္း ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းမ်ားျဖင့္ ထည့္သြင္းတီးမွဳတ္ခဲ့ၾကရသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္မွာ ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာတဲ့ စနစ္အရ ျမန္မာ့ပထမဆံုး အသံထြက္ရုပ္ရွင္ကား ျဖစ္သည့္ "ေငြေပးလို႔မရ" ဇာတ္ကားကို ဒါရိုက္တာ ဦးတုတ္ၾကီးက စတင္ရိုက္ကူးႏိုင္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TLSfb16tICI/AAAAAAAAAgM/u__A9v-qrg0/s1600/220px-MyanmarMotionPictureMuseum1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527217943369031714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 293px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TLSfb16tICI/AAAAAAAAAgM/u__A9v-qrg0/s320/220px-MyanmarMotionPictureMuseum1.jpg" border="0" /></a>လြတ္လပ္ေရးမရမီ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရုပ္ရွင္အစည္းအရံုးကို စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ဗဟန္းျမိဳ႔နယ္ ဝကၤာပါလမ္းမွာ "ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းျပတိုက္"ကို စတင္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါျပတိုက္တြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ သရုပ္ေဆာင္မ်ား၏ ဓါတ္ပံုမ်ား၊ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဇာတ္ကားမ်ားမွ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ား၊ ဇာတ္ကားရိုက္ကူးရာတြင္ အသံုးျပဳခဲ့ေသာ ေရွးေဟာင္းရုပ္ရွင္ကင္မရာမ်ား၊ ဖလင္မ်ား၊ ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ေသာ ထူးခၽြန္ဆုမ်ား အစရွိေသာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းဆိုင္ရာ ရွားပါးမွတ္တမ္းမ်ား၊ ပစၥည္းမ်ားကို ေငြရတု၊ ေရႊရတု၊ စိန္ရတု စသည္ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ႏွစ္အပိုင္းအျခားအလိုက္ ခမ္းမမ်ား အသီးသီးခြဲျပီး စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျပသထားပါသည္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆုမ်ားကို ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ စတင္ေပးအပ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဇာတ္ကားဆုမ်ားကို ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယဆု ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အမ်ိဳးသား ပညာသည္ဆုႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး ပညာသည္ဆု ဟူ၍လည္းေကာင္း အမ်ိဳးအစားအားျဖင့္ သံုးမ်ိဳးသာ ေရြးခ်ယ္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။ ပထမဆံုး ထူးခၽြန္ဆု ပထမရ ဇာတ္ကားမွာ ေအဝမ္းဖလင္မွ ရိုက္ကူးေသာ "ခ်စ္သက္ေဝ" ဇာတ္ကားျဖစ္ျပီး၊ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသား ပညာသည္ဆု ရရွိသူမွာ မာလာရီ ဇာတ္ကားမွ "ဦးေက်ာ္ဝင္း"ႏွင့္ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီး ပညာသည္ဆု ရရွိသူမွာ ခ်စ္သက္ေဝ ဇာတ္ကားမွ "ေဒၚၾကည္ၾကည္ေဌး" ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ဒါရိုက္တာထူးခၽြန္ဆုကို စတင္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ရာ ပထမဆံုး ဒါရိုက္တာဆုရသူမွာ "ဦးသုခ" ျဖစ္ပါသည္။ ဒါရုိက္တာ ဦးသုခသည္ ပထမဆံုး ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာ ထူးခၽြန္ဆုရရွိသူျဖစ္သည့္ျပင္ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆုသမိုင္းတြင္ ထူးခၽြန္ဆု (၆)ဆုျဖင့္ ဒါရိုက္တာထူးခၽြန္ဆု အမ်ားဆံုးရရွိခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။<br /></div><div align="justify">၁၉၅၅ ခုႏွစ္အတြက္ ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆု ခ်ီးျမွင့္ရာတြင္ ဇာတ္ကားဆုမ်ားကို အေကာင္းဆံုး တစ္ဆုတည္းသာ ေျပာင္းလဲေရြးခ်ယ္ ေပးအပ္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရျပီး ထိုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး အထူးဆုအျဖစ္ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ "ဝင္းမာ"က ဖိုးျပံဳးခ်ိဳ ဇာတ္ကားတြင္ ေယာက်ာ္းေလးအသြင္ျဖင့္ ပီျပင္စြာ သရုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွဳေၾကာင့္ ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းတြင္ အထူးဆုမ်ား ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့သည္ အျခားေသာ ကေလးဇာတ္ေဆာင္မ်ားမွာ "ေအာင္ထြန္းေလး"(အေဖတစ္ခု သားတစ္ခု၊ ၁၉၇၇)၊ "အဂၤလန္စိန္"(ေမတၱာရွင္မေလး ျငိမ္းျငိမ္းအိ၊ ၁၉၇၈) ႏွင့္ "အိျဖဴစိုး" (ရင္ထဲက ေဆာင္းရာသီ၊ ၁၉၉၉) တို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ယခုမ်က္ေမွာက္ကာလအထိ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆုေပးပြဲ အခမ္းအနား စုစုေပါင္း ၅၇ ၾကိမ္ က်င္းပခဲ့ရာတြင္ အထူးဆုအျဖစ္ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ၄ ဦးသာ ေပၚထြက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /></div><div align="justify">ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆုမ်ား ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ အႏုပညာပိုင္းႏွင့္ အတတ္ပညာပိုင္း ဆိုင္ရာဟူ၍ သက္ဆိုင္ရာ ပညာရပ္အလိုက္ ထူးခၽြန္ဆုမ်ား တိုးျမွင့္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရာတြင္ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး ဓါတ္ပံုထူးခၽြန္ဆုကို လြမ္းေငြ႔တေဝေဝ ဇာတ္ကားမွ "ဦးခ်စ္ဖြယ္"မွ လည္းေကာင္း၊ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသားဇာတ္ပို႔ဆုကို အေတြ႔ ဇာတ္ကားမွ "ဦးေက်ာက္လံုး"ႏွင့္ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ပို႔ဆုကို ေရႊရင္သိမ္းသစ္ ဇာတ္ကားမွ "ေဒၚေမႏြ႔ဲ "မွလည္းေကာင္း ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့ပါသည္။ </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး ေနာက္ခံေတးဂီတ ထူးခၽြန္ဆုအျဖစ္ မယ္သီတာလို မိန္းကေလး ဇာတ္ကားမွ "ဂီတလုလင္ ေမာင္ကိုကို"၊ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး အသံထူးခၽြန္ဆုအျဖစ္ သရဖူ ဇာတ္ကားမွ "ဦးခင္ဦး"၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး ဇာတ္ညႊန္းထူးခၽြန္ဆုအျဖစ္ တိုက္ပြဲေခၚသံ ဇာတ္ကားမွ "ဦးေအာင္က်ည္ထြဏ္း"၊ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုး တည္းျဖတ္ထူးခၽြန္ဆုအျဖစ္ သူ႔ကၽြန္မခံျပီ ဇာတ္ကားမွ "ဦးျမင့္ခိုင္" တို႔မွ အသီးသီး စတင္ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။ သုိ႔ပါ၍ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆု အမ်ိဳးအစားေပါင္း (၁၁)ဆု အထိ တိုးျမွင့္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">၁၉၂၀ မွ စတင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သည္ ေငြရတု၊ ေရႊရတု၊ စိန္ရတုမွသည္ ယေန႔ အႏွစ္ကိုးဆယ္ျပည့္သို႔တိုင္ ေရာက္ရွိႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္ၾကရင္း ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားကို စိတ္တဒဂၤ အပန္းေျပေအာင္ အႏုပညာစြမ္းပကားျဖင့္ အလုပ္အေကၽြးျပဳႏိုင္ၾကေစဖို႔ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ (၁၃)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္ေသာ အႏွစ္(၉၀)ျပည့္ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔ တြင္ ဆႏၵျပဳလိုက္ရပါသည္။<br /><br /></div><div align="justify"><em>စာၾကြင္း။ ။</em> <em>ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းတြင္ ထူးခၽြန္ဆု(အကယ္ဒမီဆု) အေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ရရွိထားၾကသူမ်ား</em></div><br /><div align="justify"><em>၁။ <span style="color:#cc66cc;">အကယ္ဒမီ (၇)ဆုရ ဦးညႊန္႔ဝင္း</span></em></div><div align="justify"><em>၂။<span style="color:#3333ff;"> အကယ္ဒမီ (၆)ဆုရ ဒါရိုက္တာ ဦးသုခ</span></em></div><div align="justify"><em>၃။ <span style="color:#3333ff;">အကယ္ဒမီ (၆)ဆုရ ရန္ေအာင္</span></em></div><div align="justify"><em>၄။ <span style="color:#3333ff;">အကယ္ဒမီ (၆)ဆုရ ဓါတ္ပံု ဦးသန္းညႊန္႔ (ပန္းသာ)</span></em></div><div align="justify"><em>၅။ <span style="color:#009900;">အကယ္ဒမီ (၅)ဆုရ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္</span></em></div><div align="justify"><em>၆။ <span style="color:#009900;">အကယ္ဒမီ (၅)ဆုရ ဒါရိုက္တာ ေမာင္တင္ဦး</span></em></div><div align="justify"><em>၇။ <span style="color:#009900;">အကယ္ဒမီ (၅)ဆုရ ေမသန္းႏု</span></em></div><div align="justify"><em>၈ ။ <span style="color:#009900;">အကယ္ဒမီ (၅)ဆုရ ဒါရိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္း</span></em></div><div align="justify"><em>၉။ <span style="color:#009900;">အကယ္ဒမီ (၅)ဆုရ မို႔မုိ႔ျမင့္ေအာင္</span></em></div><div align="justify"><em>၁၀။ <span style="color:#ff6600;">အကယ္ဒမီ (၄)ဆုရ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေဌး</span></em></div><div align="justify"><em>၁၁။ <span style="color:#ff6600;">အကယ္ဒမီ (၄)ဆုရ ဓါတ္ပံု ခ်စ္မင္းလူ</span></em></div><div align="justify"><em>၁၂။ <span style="color:#ff6600;">အကယ္ဒမီ (၄)ဆုရ ေက်ာ္ဟိန္း</span></em></div><div align="justify"><em>၁၃။ <span style="color:#ff6600;">အကယ္ဒမီ (၄)ဆုရ ခ်ိဳျပံဳး</span></em></div><div align="justify"><em>၁၄။ <span style="color:#ff6600;">အကယ္ဒမီ (၄)ဆုရ ဓါတ္ပံု ထိပ္တန္း ကိုကိုေဌး</span></em></div><br />photos: <a href="http://www.en.wikipedia.org/">en.wikipedia.org</a> , <a href="http://www.wikimyanmar.co.cc/">wikimyanmar.co.cc</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-3034767340551170237?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-4179984566980743162010-01-13T23:15:00.009+08:002010-10-23T13:28:30.419+08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/S03k4hiH_iI/AAAAAAAAAfc/YnCFWd55Lpo/s1600-h/DSCN5854.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426244785776623138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/S03k4hiH_iI/AAAAAAAAAfc/YnCFWd55Lpo/s320/DSCN5854.JPG" border="0" /></a><br />ေတာင္ငူကို ေရာက္ျဖစ္လို႔ ျမတ္ေစာညီေနာင္ဘုရားဖူး သြားမယ္ဆိုရင္ ေနာင္ေတာ္ေစတီ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ပဲမ်ားေနတဲ့ ျခေသၤ့ေလးတစ္ေကာင္ကို ခုလိုျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ အျခားဘုရားေစတီမ်ားမွာ ျမင္ရခဲတဲ့ အေနထားမ်ိဳးနဲ႔ ျခေသၤ့ေလးပါ။ သူရဲ့ ညာလက္တစ္ဖက္ကို ေျမွာက္ျပီး ငွက္တစ္ေကာင္ကို ဖမ္းထားတဲ့ပံု ထုဆစ္ထားပါတယ္။ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ယူျပီး ယခုလို ပံုေဖာ္ထားလဲဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ရပါဘူး။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">စဥ္းစားမိတာတစ္ခုက ျခေသၤ့လို အေကာင္ေတြကို ေျခေထာက္ေလးဖက္ ပါတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ ျခေသၤ့မွာ လက္မပါဘူး ျဖစ္ေနမယ္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္၊ လက္ႏွစ္ဖက္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ေကာ... </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ေနာက္တစ္ခုက ျခေသၤ့ရုပ္ၾကီးေတြ ျမင္လို႔ သေဘာက်ျပီး သြားကိုင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိထားပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ျခေသၤ့ရုပ္ၾကီးေတြဟာ ဖင္တံု ေနတတ္တာေၾကာင့္ တို႔ထိမိတဲ့ လူၾကီးမင္းတို႔ပါ လိုက္ျပီး တုံမွာစိုးလို႔ပါ။ မယံုရင္ ျခေသၤ့ရုပ္ၾကီးေတြ ေတြ႔တဲ့အခါ သြားကိုင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ လက္ေတြ႔သိရပါလိမ့္မယ္။ :P</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အခုျမင္ေနရတဲ့ ျခေသၤ့ေလးကေတာ့ လူၾကီးမင္း ယခုသံုးေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ အနီးတဝိုက္အတြက္ သန္႔ရွင္းမွဳ ရွိမရွိကို လက္ေတြ႔ စစ္ေဆးေပးပါလိ့မ္မယ္။ :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-417998456698074316?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-64582413700543926332009-12-26T13:10:00.004+08:002010-10-23T13:12:13.276+08:00<div align="justify">(၁) အမ်ိဳးသမီး (အပ်ိဳ) ျဖစ္ရမည္။</div><div align="justify">(၂) ယခုႏွစ္မွ ဆယ္တန္းေအာင္သူ မျဖစ္ေစရ။</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ေနာက္ႏွစ္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းအတြက္ Guide ေခၚဖုိ႔ရာ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမေလးက ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြပါ။ သူရဲ့ Guide အတြက္ ဒီႏွစ္မွ ေအာင္လာတဲ့သူကို မလိုခ်င္ပါ၊ သင္ေနတုန္း ေက်ာင္းသြားတက္ရင္ တဝက္တျပက္ ျဖစ္မွာစိုးတယ္တဲ့။ ေက်ာင္းျပီးလို႔ Guide သီးသန္႔လုပ္ေနတဲ့ သူေတြထဲကလည္း အမ်ိဳးသား Guide ေတြ၊ လူၾကီးပိုင္း Guide ေတြနဲ႔လဲ မသင္ခ်င္ပါတဲ့။ အမ်ိဳးသမီးဆိုလည္း အပ်ိဳျဖစ္မွ အခ်ိန္ေပးျပီး ပိုဂရုစိုက္ႏိုင္မယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကး(ဂ်ီး)မ်ားပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ျပန္တုန္းက ညီမေလးနဲ႔ အစည္းေဝးထိုင္ရာက ေပၚထြက္လာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေျမွာက္ခဲ့ရတယ္။ တေန႔က ဖုန္းဆက္ေတာ့မွ သူလုိခ်င္တဲ့ အခ်က္လက္နဲ႔ ကိုက္ညီမွဳရွိတဲ့ Gudie အမ တစ္ေယာက္ကို အပ္လိုက္ပါျပီတဲ့။ တစ္ႏွစ္စာ အျပတ္ေပးရမယ္၊ တစ္ပတ္ေလးခ်ိန္၊ တစ္ခ်ိန္ႏွစ္နာရီ ဆိုျပီး သိရတယ္။ တစ္ႏွစ္စာကို ေလးသိန္းခြဲေလာက္က်ပါတယ္။ စာသင္တဲ့ Gudie အမက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ပါတဲ့။ အခ်ိန္ေတာင္ သိပ္မ်ားမ်ား ယူလို႔ မက်န္ေတာ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ ေတာင္ငူက ဒီေန႔ Guide ေစ်းကြက္အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း သိလိုက္ရပါတယ္။</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Guide အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့ ကိုယ့္တုန္းက Guide ဆရာေတြကို သတိရမိသြားတယ္။ ပထမဆံုးက ဆရာတစ္ေယာက္ စီစဥ္ေပးတဲ့ သာဂရျမိဳ႔က အကိုပါ။ သူ Guide လုပ္ပံုကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမက်ပါဘူး။ အဆင္မေျပဘူးပဲ ထားပါေတာ့။ အားနာစြာနဲ႔ပဲ ရပ္လိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဆရာမကို တစ္လွည့္ အကူအညီ ေတာင္းရတယ္။ ဒုတိယ Guide အကိုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထ-၂ ကပဲ ။ အိမ္ခ်င္းကလဲ နီးနီးေလး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လဲ ေက်ာင္းမွာကတည္းက မ်က္မွန္းတန္းမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၂လေလာက္လားပဲ သင္ရေသးတယ္။ အကိုက စစ္/ေဆး သြားတက္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ဆင္းရဲရေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က Guide ရွာရခက္တဲ့အျပင္ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ Guide ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ Guide ရဖို႔က ပိုခက္ပါတယ္။ Guide နဲ႔ အဆင္ေျပမွလည္း စာလုပ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္ေရးရာက အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာမဆီေျပးျပီး အပူကပ္ရျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အကိုသံုးေယာက္စုျပီး ဘာသာ (၉)ဘာသာကို ခြဲေဝသင္ေပးတဲ့ အဖြဲ႔ကေလးဗ်။ နာမည္ေပးထားေသးတယ္ "ညေမႊးပန္း" တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီ ညေမႊးပန္းေလးနဲ႔ပဲ စာေမးပြဲၾကီး ျပီးတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ သင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအကို သံုးေယာက္လံုးက တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႔ႏွစ္တန္းက Senior ေတြ ျဖစ္လာမဲ့ YIT ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္လာလို႔ပါပဲ။</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းမွာ Guide ေခၚဖို႔ မစဥ္းစားထားပါဘူး။ မိဘေတြက ေခၚေပးခ်င္ေပမယ့္ က်ဴရွင္က ဝိုင္းမွာ တက္ထားေတာ့ အကုန္က် ပိုမ်ားထားလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခၽြတာခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္တိုဘာလ ေရာက္ေတာ့ စာေမးပြဲလည္း နီးလာသလို Guide ေတြ အမ်ားဆံုး စေခၚၾကတဲ့ အခ်ိန္လည္းေရာက္လာတယ္။ မိဘေတြကလည္း စာေမးပြဲနီးလာေတာ့ Guide ေခၚေစခ်င္ျပီ။ တစ္ရက္ေတာ့ ထိုင္းက စစ္သေဘာၤၾကီးတစ္စီး ဝယ္တယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းစတာ။ ေခါင္းရင္းအိမ္မွာ စေလာင္းတပ္ထားေတာ့ တစ္ေန႔လယ္မွာ စစ္သေဘာၤၾကီးျပရင္း ျမင္လိုက္ရတဲ့ ဂဏန္းသံုးလံုးကို လွမ္းေျပာတယ္။ ထိုးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီဂဏန္း ေပါက္ရင္ေတာ့ Guide ေခၚသင္မယ္လို႔။ ႏွစ္ပတ္ဆက္ေတာ့ ထိုးလိုက္ရတယ္ဗ်ာ။</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ထြက္လာတယ္ဗ်ာ။ ဒဲ့ ၾကီး ထြက္လာပါတယ္။ ကထိန္သကၤန္းကပ္ အလွဴလည္း လုပ္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း Guide ေခၚေပးတာကို ျငင္းမရေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္၊ ဆရာ၊ မိဘ အဖက္ဖက္က ပံ့ပိုးမွဳေတြ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ျပည့္စံုေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က စာက်က္ရင္ အရမ္းအိပ္ငိုက္ပါတယ္။ စာေျဖရင္ မ်က္စိသွ်မ္းပါတယ္။ အပ်င္းလည္း နည္းနည္းၾကီးတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ ဒီေလာက္ထိ အမွတ္ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမွာပါ။ (ဒီေလာက္ထိဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့တဲ့ အမွတ္ေပါင္း ကိုသာ ဆိုလိုတာပါ။ မတရား ျမင့္မားေနတာ မဟုတ္ပါ)။ Guide အကိုေတြ ေသခ်ာျပင္ဆင္ မြမ္းမံေပးလိုက္လို႔ ရလဒ္ ပိုမိုေကာင္းခဲ့တာပါ။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">အဲဒါေၾကာင့္ ထိုင္းက စစ္သေဘာၤအမွတ္ ၄၁၃ ကို ကူးတို႔အျဖစ္ သံုးျပီး ကမ္းတစ္ခုကို ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ဖူးပါတယ္လို႔။ (ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေရးသားလိုက္ပါတယ္)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6458241370054392633?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-69909310590160235992009-12-10T20:43:00.009+08:002010-10-23T13:11:34.640+08:00<div align="justify">ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ေတာ့ ေတာင္ငူသား ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုပဲ ပါပါတယ္။ သခ်ာၤနဲ႔ သိပံၸတြဲပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္၊ သခ်ာၤ၊ သိပၸံတြဲ (ရူပ၊ ဓါတု၊ ဇီဝ) နဲ႔ လူမွဳေရးတြဲ (ပထဝီ၊ သမိုင္း၊ ေဘာဂ) ဆိုျပီး ငါးဘာသာ သင္ရပါတယ္။ ၂ဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ေတြ ေအာတိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ့ ေအာင္စာရင္းရလဒ္ကို ၾကည့္ျပီး အားငယ္မိတာ အမွန္ပါ။ တစ္ပါတ္ေလာက္ေနေတာ့ အေဒၚရဲ့ အဆက္အသြယ္နဲ႔ အမွတ္စာရင္း ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ စိတ္သက္သာရာ ရသြားတယ္။ ကိုယ့္အမွတ္က YIT ဝင္ဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ ေတာင္ငူသားတို႔ ထ(၂)က ေလးဘာသာ တစ္ေယာက္၊ သံုးဘာသာ သံုးေယာက္လားပဲ ထြက္ပါတယ္။ တစ္ပူးတြဲတြဲ ေပါင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေတာင္ငူသားတစ္ေယာက္ ဂုဏ္ထူးအနည္းဆံုး ျဖစ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အမွတ္စာရင္းေတြကေတာ့ အျပိဳင္အဆိုင္ကို ေကာင္းၾကပါတယ္။ ေတာင္ငူမွာ တစ္ခါမွ မရဖူးေသးတဲ့ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ပထမဆုကိုေတာ့ ထ(၁)က ရသြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းက ဆုေပးပဲြလုပ္တဲ့ေန႔မွာ အခမ္းနားျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႏွဳတ္ဆက္ၾက ေက်ာင္းၾကီးကိုလည္း အလြမ္းေျပ လွည့္ၾကည့္ၾကနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနတုန္းမွာ သံုးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ ေတာင္ငူသားရဲ့ သူငယ္ခ်င္း (၁ တန္းထဲက လည္ပင္းဖက္ေပါင္းလာတာ)အရင္းေခါက္ေခါက္ၾကီးက ရုတ္တရက္ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္ဖို႔ဆိုျပီး သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ကို လက္တို႔ေခၚသြားပါတယ္။ ေခၚသြားျခင္းခံရသူေတြကေတာ့ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ရယ္ သံုးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္ေတြရယ္ပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက လည္ပင္းဖက္ေပါင္းလာခဲ့တဲ့ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းက ဂုဏ္ထူးတစ္လံုး ေလွ်ာ့ခဲ့တဲ့ ေတာင္ငူသားကို ျပလိုက္တဲ့ ပညာပါးပါးေလး နံပါတ္တစ္ ပါ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ပညာပါးပါးေလး နံပါတ္ႏွစ္။ ပန္းႏုေရာင္သစ္ကိုင္းေလးမွာ စ ေနေတာ့ ေတာင္ငူသားရယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္ စပ္ျပီး ငွားေနတာပါ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ေတာင္ငူသားရဲ့ အမႏွစ္ဝမ္းကြဲကေန တဆင့္ ဟိုအရင္ကတည္းက သိရတာပါ။ အနာဂတ္ကာလမွာ ေယာက္ဖေတာ္ရမဲ့သူအျဖစ္ေတာ့ မသိခဲ့ေသးပါဘူး။ အဲဒီတိုက္ခန္းေလးမွာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ေနခဲ့တာ ဒီႏိုင္ငံ ထြက္မလာခင္ထိပါပဲ။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ဝင္ တစ္ေယာက္ထြက္ လာေနၾကေပမဲ့ စငွားကတည္းက ေယာက္ဖေလာင္းနဲ႔ ေတာင္ငူသားကေတာ့ ေနေနဆဲပါပဲ။ အတူေနတဲ့သူေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ စကားႏိုင္လုတာ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာေလာက္ေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းရွိတာေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေယာက္ဖေလာင္းက ဂ်ီတီစီကေန ဘီအီးလဲ ရျပီျဖစ္လို႔ သူ႔အိမ္မွာပဲ သူျပန္ေနေတာ့မယ္တဲ့။ သူက ရန္ကုန္ကပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းကို အျပင္မွာ ထြက္ေနတာ။ ေတာင္ငူသားက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒီႏိုင္ငံထြက္မယ္ စိတ္ကူးျပီး အလုပ္ကထြက္ သင္တန္းေတြ စံုစိေနေအာင္ လိုက္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကုိယ့္အာရံုနဲ႔ ကိုယ္မို႔ တစ္အိမ္တည္း အတူေနေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဘာလလွဳပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ လံုးလံုးမသိဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ပစၥည္းေတြ အကုန္လံုးနီးပါးကို သူ႔အိမ္ျပန္သယ္သြားျပီး ရက္နည္းနည္း ေပ်ာက္ေနေသးတယ္။ နက္ျဖန္ဆို သူ႔အိ္မ္ အျပီးျပန္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေနာက္ဆံုးညအျဖစ္ တစ္ရက္လာအိပ္တယ္။ မနက္ေရာက္ေတာ့ က်န္ေနတဲ့ ပစၥည္းေလးနည္းနည္းကို ယူျပီး ေတာင္ငူသားကို ႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္။ တာ့တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ေနေတာ့ တိုက္မွာေနၾကတဲ့ လူေတြက ေတာင္ငူသားကို ေမးၾကတယ္။ အဲဒီေကာင္ေလး စကၤာပူမွာ အလုပ္ရျပီလား အဆင္ေျပလား ဘာဘာညာညာေပါ့။ ေတာင္ငူသားလည္း ရုတ္တရက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္သိထားတာ သူ႔အိမ္သူ ျပန္သြားတာေလ။ အေၾကာင္းစံု ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဲဒီမနက္က အိမ္ရွင္အဖိုးအဖြားေတြကို ဝင္ကန္ေတာ့သြားတဲ့အေၾကာင္း တိုက္မွာေနၾကတဲ့ သိတဲ့သူမွန္သမွ် အကုန္ႏွဳတ္ဆက္သြားတဲ့အေၾကာင္း သူ ယခုေန႔လယ္ ေလယာဥ္နဲ႔ စကၤာပူသြားေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ အရင္ကတည္းက ခင္ျပီး တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ အတူေနလာခဲ့တဲ့ ေယာက္ဖေလာင္း(ႏွစ္ဝမ္းကြဲ) သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္တိုက္လံုးက လူေတြကေတာ့ ဘာမွ မသိရွာေသာ သနားစရာ သတၱဝါငယ္ကေလးအျဖစ္ ေတာင္ငူသားကို ဂရုဏာတစ္ဝက္ ရယ္တစ္ျပက္နဲ႔ေပါ့....</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">တိုက္ဆိုင္မွဳပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ မေအာက္ေမ့ပါဘူး။ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ျပီး ပထမဆံုးအၾကိမ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔လူၾကံဳ ကိုယ့္လူၾကံဳေပါ့။ သယ္ေပးပါတယ္။ ဒီတစ္ခါလည္း လာျပန္ပါျပီ။ အကိုဝမ္းကြဲရဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ ေတာင္ငူသားနဲ႔လည္း ညီအကိုရင္းတမွ် ရင္းႏွီးပါတယ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ဆိုပါေတာ့။ သူ႔အေမနဲ႔ အမအတြက္ လက္ကိုင္အိတ္ ႏွစ္လံုးေလာက္ထည့္ေပးပါရေစတဲ့။ အလတ္စားေလးပါ။ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ ဟိုကေန ျပန္ေတာ့ သူ႔အိမ္က ေမတၱာလက္ေဆာင္ ျပန္ထည့္ေပးပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ပါ။ ပုဇြန္ေျခာက္ၾကီးေတြ အထုပ္အၾကီးၾကီးတစ္ထုပ္ရယ္၊ ဥာဏ္ေတာ္ တစ္ေပေလာက္ ရွိမဲ့ ေက်ာက္ဆင္းတုေတာ္ရယ္ပါ။ ပုဇြန္ေျခာက္ကိုေတာ့ အနံ႔မထြက္ေအာင္ အထပ္ထပ္လံုေအာင္ထုပ္ျပီး အိတ္ထဲ ထည့္လို႔ရေပမယ့္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို အိတ္ထဲထိုးထည့္ဖို႔ ကိုယ့္စိတ္က ခြင့္မျပဳဘူး။ အဲဒီေတာ့ လက္ကေနပဲ မျပီး ပင့္လာရပါတယ္။ အဲ..ရန္ကုန္ေလဆိပ္က ေလယာဥ္ေပၚတက္ခါနီးမွာ ေနာက္ဆံုးစစ္ေဆးေရးမွာ လက္ထဲက အထုပ္က ဘာလဲဆိုျပီး စက္ထဲကို ျဖတ္ခိုင္းပါတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အဲဒီ စံုစီနဖာျဖတ္ေနတဲ့ စက္ၾကီးထဲကို ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို မျဖတ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာက္ဆင္းတုေတာ္ ပင့္လာတာပါလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါဆို ၾကည့္မယ္တဲ့။ ေက်ာက္စိမ္း ျဖစ္မွာစိုးလို႔တဲ့။ ေတာင္ငူသားလဲ အဲဒီက်မွ လန္႔သြားတယ္။ ပင့္သာ ပင့္လာတယ္။ ဘာေက်ာက္နဲ႔ ထြင္းထုထားလဲ မသိဘူးေလ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စက်င္ေက်ာက္ ျဖစ္ေနလို႔။ မဟုတ္လို႔ေတာ့ ဘာျဖစ္မလဲ မသိဘူး။ အဲဒီလို အသြားေရာ အျပန္ေရာကို လူၾကံဳသယ္လာေပးတဲ့အျပင္ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ဖို႔ ဘုရားပါ ပင့္လာေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို တာဝန္ျပန္ေက်ပံုက သူျမန္မာျပည္ တစ္ေခါက္ ျပန္သြားျပီး ဒီႏိုင္ငံ ျပန္ေရာက္လာမွ သိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။ သူမျပန္ခင္ မွာစရာရွိမလားလို႔ ဖုန္းဆက္ပါတယ္တဲ့။ ဖုန္းေခၚ မရလို႔ပါတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာလို႔။ အိုင္တီေခတ္ၾကီးမွာ ရလိုက္တဲ့ ပညာပါးပါးေလး သံုး ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ onlineမသံုးတတ္ဘူး email မဖြင့္တတ္ဘူးလို႔ပဲ မွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္လို႔။ အမွတ္မရွိတဲ့ ေတာင္ငူသားက ဒုတိယအၾကိမ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့လည္း ေခ်ာ့ကလက္ ႏွစ္ကီလိုေလာက္ကို သူ႔ရဲ့ ခ်စ္သူခင္သူမ်ားအတြက္ ထပ္မံ၍ သယ္သြားေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ေနေနမွေတာ့ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရာကေန ေကာင္းက်ိဳးဆိုးျပစ္ဆိုတာေတြ ေတြ႔ၾကံဳေနရမွာပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အခန္႔မသင့္လို႔ အဆင္မေျပတာေလးေတြကို အစာေၾကေဆးေလး စားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အားလံုး ေအးခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းသင္းေတြ ၾကားက ခလုတ္ကန္သင္းေလးေတြကို ေမွးမွိန္သထက္ ေမွးမွိန္ေအာင္ ေလွ်ာ့ခ်သင့္ပါတယ္။ ခင္မင္မွဳကို အလြယ္တကူ မပ်က္ေစခ်င္ပါဘူး။ ေတာင္ငူသား ပညာပါးပါးေလးေတြ ရခဲ့ဖူးသလို ေတာင္ငူသားကိုယ္တိုင္လည္း ပညာပါးပါးေလးေတြ ျပခဲ့ဖူးမွာပါပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္မွာ သူမ်ားေတြ သည္းခံခဲ့ရသလို သူ႔အလွည့္က်ရင္လည္း ကိုယ္က သည္းခံတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါမွသာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြၾကားက ခင္မင္မွဳ အဓြန္႔ရွည္မွာ မဟုတ္ပါလား။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#3366ff;">ပညာပါးပါးတစ္ </span>က အခုဆိုရင္ ဒိုက္ဦးျမိဳ႔နယ္ထဲက ရြာေလးတစ္ရြာမွာ တို္က္နယ္ဆရာဝန္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒီတစ္ေခါက္ ျပန္ခါနီးမွ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ အၾကာၾကီး ျပန္လာတာေတာင္ သူ႔ဆီ လာမလည္ရေကာင္းလားဆိုျပီး စိတ္ဆိုးပါေသးတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#3366ff;">ပညာပါးပါးသံုး</span> က တခ်ိဳ႔ကိစၥေတြမွာ ေတာင္ငူသားရဲ့ consultant ျဖစ္သလို သူ႔ဆီကေန အဖိုးတန္တဲ့ data ေတြ link ေတြ မွ်ေဝလွဴဒါန္းတဲ့ donor တစ္ဦးလဲျဖစ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#3366ff;">ပညာပါးပါးႏွစ္</span> ကေတာ့ အနာဂတ္မွာ အမ်ိဳးေတာ္ရမဲ့သူ ျဖစ္သလို သူျပတဲ့ ပညာပါးပါးေလးက ဒီႏိုင္ငံကို ျမန္ျမန္ထြက္လာျဖစ္ေစဖို႔ တြန္းအားတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ သြယ္ဝိုက္ေသာေက်းဇူး တင္ထိုက္ပါတယ္။ </div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ေတာင္ငူသား အစကတည္းက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မေအာက္ေမ့ဘူး လို႔။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6990931059016023599?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-62570921916466551222009-07-08T22:25:00.011+08:002010-10-23T11:35:36.185+08:00<div align="justify">ရိုးရိုးေလး ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ငွက္ကေလးေတြအတြက္ အသိုက္ဆိုတာ အျမဲတမ္းေနတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ သစ္ကိုင္းေလးေတြက အခိုက္အတန္႔ ခုိနားလို႔ရတဲ့ အငွားအိမ္ေလးေတြလို႔ ဆိုရမယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခြင္ အစာရွာထြက္ရင္း၊ နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြရင္း ေရာက္ရာအရပ္က ေခတၱနားေနတဲ့ ၾကံဳရာသစ္ကိုင္းေလးေတြဟာ သူတို႔ေတြရဲ့ ယာယီအငွားအိမ္ကေလးေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။<br /><br />ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လို႔ တင္စားထင္ျမင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိဘရိပ္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ကေန ပညာသင္ဖို႔၊ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ဖို႔ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနတဲ့ ကာလေတြ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ယာယီနားခိုခဲ့တဲ့ ေနရာေလးေတြ ရွိလာခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သစ္ကိုင္းေလးေတြေပါ့။ အဲဒီထဲကမွ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သံေယာဇဥ္ျဖစ္က်န္ရစ္ေစတဲ့ သစ္ကိုင္းေလးတစ္ခု ရွိခဲ့တယ္။ </div><div align="justify"><br />ေက်ာက္ေျမာင္းဆိုတာ ေဆြမ်ိဳးအခ်ိဳ႔ ေနတာမို႔ ေတာင္ငူကေန ရန္ကုန္အလည္သြားတိုင္း အျမဲတည္းေနက် ေနရာ။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ေနာက္တစ္တန္းအတြက္ ၾကိဳတင္ျပီး က်ဴရွင္လာတက္ေတာ့လည္း ေနျဖစ္တာက ေက်ာက္ေျမာင္း။ ေက်ာင္းျပီးလို႔ ဘာညာသင္တန္းတက္ ေနျဖစ္ေတာ့လည္း ေက်ာက္ေျမာင္း။ ဆိုရရင္ ေတာင္ငူ၊ ျပည္ ျပီးရင္ ေက်ာက္ေျမာင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ တတိယေျမာက္ ျမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ခုလို႔ ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ ေက်ာင္းေတြျပီးလို႔ ေတာင္ငူမွာ အားရေအာင္ အနားယူျပီးတဲ့ေနာက္ ရန္ကုန္ကို ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဘယ္အမ်ိဳးအိမ္မွ မေနခ်င္တာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တိုက္ခန္းငွားေနရင္း လူေတြလည္းေျပာင္း၊ ေနရာေတြလည္းေျပာင္း။ ေနာက္ဆံုး ဒီသစ္ကိုင္းေလးေရာက္မွ ေနေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />တိုက္အမွတ္(၄၂)၊ ေျခာက္လႊာ(ယာ)၊ မလႊကုန္းလမ္း။ သစ္ကိုင္းေလးနဲ႔ တစ္ေခၚစာအကြာမွာ အခ်ိန္မေရြး ကင္းလွည့္ႏိုင္ဖြယ္ရွိတဲ့ ဦးေလးအရင္းေခါက္ေခါက္ ေနတယ္။ သစ္ကိုင္းေလးရဲ့ ေဘးဖက္ျခမ္းက ပထမထပ္မွာ ဒါရိုက္တာ ဦးဟိန္းစိုးတို႔ ေနတယ္။ သစ္ကိုင္းေလးရဲ့ ေျမညီထပ္က ဂိမ္းဆိုင္မွာ “ၾကီးလြန္းတဲ့အဖြဲ႔” က ေစာညီညီ ဂိမ္းလာကစားတတ္တယ္။ မ်က္ေစာင္းထိုးတိုက္ရဲ့ ေျမညီထပ္ ကုန္စံုဆိုင္က တိုးတိုး အာလူးအစပ္ေၾကာ္ တခါတေလ ကုန္ေနရင္ လမ္းထိပ္နားက ေနာက္တစ္ဆိုင္မွာ သြားဝယ္လို႔ရေသးတယ္။ ညာဖက္ တစ္ေခၚစာေလာက္က ညပိုင္းမွ ဖြင့္တဲ့ဆိုင္မွာေတာ့ ေဆြေဆြေအာင္ ေဝေဝေအာင္တို႔ ရွိတတ္လို႔ ေဝးေဝးမသြားႏိုင္တဲ့ေန႔ေတြ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ သူ႔ေရွ႔မွာေတာ့ မီးပ်က္ရင္ စက္ထဲမွာ အိပ္တတ္တဲ့ ေငြၾကယ္ပြင့္္ေတြ စံုတယ္။ အျဖဴေတြ၊ ကိုရီးယားေတြလည္း ေျခခ်င္းလိမ္ေနတာပဲ။<br /><br />ရံုးတက္ရက္ မနက္ဆို နီးနီးနားနား တစ္အိမ္ေက်ာ္ေရွ႔မွာ တန္းစီစရာမလိုဘူး။ အေၾကာ္နဲ႔မွ ႏွစ္ရာေပမယ့္ ဟင္းရည္အဆစ္ ယူဦးမလား အျမဲေမးေတာ့ အားနာတာနဲ႔ ယူယူေနရတယ္။ လေဖ့ရည္ ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းအတိုင္း ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားတဲ့ “Fame”က ဂ်ိဳး ကို တနဂၤေႏြမနက္တိုင္း ပါးစပ္ထဲ ေလာင္းထည့္မိတတ္တယ္။ သံလမ္းနားက မနက္ပိုင္းေစ်းေလးရဲ့ “ဒံေပါက္ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္”မွာ ဆတ္သားမြေၾကာ္ အျမဲရတယ္။ ဆတ္ေမြးျမဴေရး စမ္းသပ္ေအာင္ျမင္ေနျပီလို႔ ယူဆျပီး စံုမွိတ္ ဝါးပစ္လိုက္တာမ်ားတယ္။<br /><br />ညစာ စုိေျပဖို႔ အတြက္ေတာ့ “အိုေက” ဖက္ကိုပဲ လွည့္ျဖစ္တယ္။ ေဒၚဝတုတ္က ဆိုင္ေျပာင္းေပမယ့္ ေက်ာက္ေျမာင္းလမ္းထဲပဲဆိုေတာ့ ငရံ့အူေလးနဲ႔ မေဝးေတာ့ဘူးေပါ့။ လမ္းေထာင့္က “ေက်ာက္ျဖဴဆိုင္” ရဲ့့ ရခိုင္ေထာင္းေလး ခုေတာ့ မစပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဓါတ္တိုင္ေအာက္က ေရႊထမင္းနဲ႔ မုန္႔လိပ္ျပာကို တစ္ရာဖိုးစီ ထည့္ခိုင္းရင္ေတာ့ ညစာမစားႏိုင္ဘဲ ေနလိမ့္မယ္။ “ဂရိတ္ဒိန္ခ်ဥ္” ဘာဘူက ပူတင္းကို ဆိုင္းဘုတ္ေပၚမွာပဲ အျမဲေရာင္းတယ္။ ငံုးေၾကာ္တစ္ေကာင္ဝယ္ရင္ အခ်ဥ္ရည္ ရႊဲရႊဲဆမ္းခိုင္းလိုက္ရမွ။ ထန္းညက္ရည္နဲ႔ ေရာင္းတာကို ရခိုင္မုန္႔လက္ေဆာင္းလို႔ ေခၚတယ္။ အစံုသုတ္ ပါဆယ္ဆိုရင္ ဟင္းခါးယူမလား ေကာင္ေလးတဲ့။ ေအာ္ေက့ၾကည္ကို ဖရံုသီးနဲ႔လုပ္ျပီးု အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနဲ႔ လွီးတာဗ်။ ေကတုမတီျမိဳ႔သစ္က ေျပာင္းလာတဲ့ ဝက္စြပ္ဆိုင္က အန္တီၾကီးက က်ဴရွင္ဆရာအကိုအိမ္ကုိ လာမိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္္ကိုပါ ဆရာလို႔ လာလာေခၚေနေတာ့ ခက္ျပီ။ စာေပေလာကေရွ႔ကိုေတာ့ ေစာေစာသြားမွ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ဝက္သားလိပ္က ေမာ္လျမိဳင္ျပန္သြားေရာ။<br /><br />လမ္းဆံုးရင္ “ၾကယ္ကိုးပြင့္”ကို ေတြ႔မယ္။ ငါးပြင့္ေလာက္ဆို သိပ္မထိုင္ခ်င္ဘူး။ နိမ့္သလားလို႔။ ထိုင္ခံုမွာ မထိုင္ရေသးခင္ ကိုယ့္ဇာတ္လိုက္ တစ္ေယာက္ေယာက္္ရဲ့ “ေစာ္ေကာ္တစ္ခြက္ေဟ့” ဆိုတဲ့အသံ ထြက္လာျမဲ။ အမွဳန္႔စစ္ထားတဲ့ခြက္ကို လာခ်ျပီဆိုရင္ေတာ့ လွည့္မၾကည့္ေနနဲ႔။ အဲဒီခ်ာတိတ္္ လူသစ္ပဲ။ သတိပဌာန္ကို ေကြ႔လိုက္ရင္ ေရႊေရာင္တစ္ဝင္းဝင္းနဲ႔ နဂါးတစ္ေကာင္ အေမာက္ေထာင္ေနတာ ျမင္ရမယ္။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်။ နည္းနည္းေစာင့္ႏိုင္ရင္ အဲဒီနဂါးက ဆီခ်က္၊ ေၾကးအိုးနဲ႔ တရုတ္စာေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေရာင္းေပးတယ္။ စားလို႔မကုန္ရင္ ဒီတိုင္းမထားခဲ့နဲ႔။ ယူတတ္ရင္ ကုသိုလ္တဲ့။ ထည့္ေပးလိုက္ပါ။<br /><br />ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ မလိုင္ဖတ္ေတြ တကယ္ၾကီးထည့္ေပးတဲ့ မပူတဲ့ဆိုင္ ရွိတယ္။ ပူခ်င္ရင္ေတာ့ ဗညားဒလနဲ႔ ဆံုတဲ့ေထာင့္မွာ ခ်ထားတဲ့ ပဲဟင္းအိုးကို သြားကိုင္ေပါ့။ သူ႔ေရွ႔က ဗန္းထဲမွာ အျမဲအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေအာက္အီးအီအြတ္္ အပိုင္းအစေတြေတာ့ သြားမႏွိဳးမိေစနဲ႔။ တစ္ခါႏွိဳး ငါးရာ။ “ရခိုင္မုန္႔တီ ခင္ျပံဳးရီ” တို႔ဆိုင္မွာ ဝက္ဆီဖတ္နဲ႔ မွာခ်င္ရင္ ဒီညီမွ်ျခင္းကို သိထားသင့္တယ္။ ဝက္ဆီဖတ္ = ကိစၥ ။ </div><br /><div align="center">----------~~~~~----------<br /></div><div align="center">စာၾကြင္း။ ။ ဖတ္လို႔ အဆင္ေျပရင္ သစ္ကိုင္းကို ေရဆက္ေလာင္းပါ့မယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6257092191646655122?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-80800912869130929712009-06-08T23:13:00.013+08:002010-10-23T12:23:57.514+08:00<div align="justify">တစ္ခါတုန္းက ငါးေၾကာ္မၾကိဳက္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္မိုက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ မထင္မွတ္ဘဲ စားခဲ့မိတဲ့ ငါးေၾကာ္ရဲ့ အရသာကို တပ္မက္စြဲလန္းသြားလို႔ တမ္းတမ္းတတျဖစ္ေနတုန္း ငါးေၾကာ္စားရဖို႔ကံက အေၾကာင္းဖန္လာေတာ့ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲ အဖ်ားသည္းတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီးသကာလ ၾကြက္ခုတ္လည္း မထြက္၊ အိမ္မွာ လူမရွိတဲ့တစ္ရက္မွာ ငါးေၾကာ္ခိုးစားမိပံုကို စာဆိုရွင္ အမည္မသိ “တစ္တို႔” က မည္သို႔မည္ပံု ေျပာင္ေျမာက္စြာ တို႔ထိလိုက္ပံုကို ေအာက္ပါအတိုင္း ရွဳစားေတာ္မူၾကပါ။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#000099;">"ဖ်ားေနတဲ့ ေၾကာင္"</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center">အိမ္မွာေမြးတဲ့ ေၾကာင္သူေတာ္<br />ငါးေၾကာ္ဆာလို႔ ေအာ္။<br /><br />တစ္ေန႔ေသာခါ ထိုေၾကာင္ပါး<br />ခါးနာလို႔ ဖ်ား။<br /><br />အေၾကာင္းရွာလို႔ ခြင့္စာတင္<br />ၾကြက္ခုတ္ မထြက္ခ်င္။<br /><br />အိမ္မွလူမ်ား အျပင္သြား<br />ငါးေၾကာ္ ခိုးကာစား။<br /><br />ၾကြပ္ၾကြပ္ျမည္ေအာင္ ဝါး။<br />အားရွိတယ္ ဗ်ား။</div><div align="center"></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#009900;"></span></div><div align="left"><span style="color:#009900;">စာဆိုရွင္ - တစ္တို႔</span></div><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-8080091286913092971?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-2478561443655803372009-06-05T03:00:00.012+08:002010-10-23T13:02:30.942+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJsIeOdmnI/AAAAAAAAAj8/uVDMhAVvYyQ/s1600/DSCN2256.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5531102185172867698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJsIeOdmnI/AAAAAAAAAj8/uVDMhAVvYyQ/s320/DSCN2256.JPG" border="0" /></a><br /><div style="WIDTH: 480px; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://s261.photobucket.com/albums/ii52/onetouchcool/?action=view&amp;current=9685240d.pbw" target="_blank"></a></div><div align="justify">ေရတံခြန္ကေန ျပန္အတက္ ေရတံခြန္ေက်ာင္းကို မသြားခင္ ေတာင္ေပၚေရတင္တဲ့ ကန္ဖက္ကို သြားခဲ့ေသးတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းေဘးက ေတာလမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ေနရာမွာ ကိုရင္ေလးေတြ ေရလာခ်ိဳးေနၾကတာေတြ႔လို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ ကိုရင္တစ္ပါးက လွမ္းတားတယ္။ မၾကိဳက္လို႔မ်ားလား ထင္မိတာ။ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေနတဲ့ ကိုရင္ေလးေတြကိုပါ လွမ္းေခၚျပီး ကိုရင္ေတြအားလံုး ဓါတ္ပံုရိုက္ခံခ်င္ၾကတာဗ်။ တကယ္ေတာ့ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ေတြနဲ႔ သကၤန္းရံုထားလို႔သာ ကိုရင္ေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ကေလးသဘာဝ ကေလးစိတ္ေလးေတြ ရွိၾကတုန္းဆိုေတာ့ ဓါတ္ပံုအရိုက္ခံရတာကို ေပ်ာ္ေနၾကရွာတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဒီပံုေလးကို တင္ျဖစ္တာပါ။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဒီေနရာက ေရတံခြန္ရွိတဲ့ ေခ်ာင္းရဲ့ အထက္ပိုင္းတစ္ေနရာကို ဆည္ထားတဲ့ ကန္ပါ။ ဒီကန္ကေန ပိုက္ေတြ ေမာ္တာေတြနဲ႔ ေရေလွာင္ကန္ အဆင့္ဆင့္ကို ေရစုပ္တင္ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးမွ ေတာင္ေပၚကို ေရတင္ရပါတယ္။ ပံုထဲက ဒီေနရာနဲ႔ တစ္ဆက္တည္းမွာ ၾကည္လင္ေအးစက္ျပီး ေရကန္လိုျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ေနရာ ရွိတယ္။ ေနာက္ဆံုးအေခါက္ ေရာက္တုန္းက ေရတံခြန္ဆင္းတာ မ်က္စိလည္ျပီး ဒီေရကန္နားကို ေရာက္သြားတယ္။ ေရတံခြန္ကို ရွာမေတြ႔ဘူး။ မိုးတြင္းမဟုတ္လို႔ ေရတံခြန္မရွိတာလို႔ ယူဆျပီး သယ္လာတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဘူးေတြ ဖြင့္စား ေရစိမ္ျပီး ျပန္တက္ခဲ့ၾကတာေလ။ မီးၾကိဳးေတြ ဆြဲထားတဲ့ တိုင္ေတြ၊ လိုင္းေတြလည္း ေရတံခြန္ေက်ာင္းထဲကေနပဲ ျဖတ္သြားပါတယ္။<br /></div><br /><div align="justify">ေရကန္ကေန ဆက္တက္လာေတာ့ ေရတံခြန္ေက်ာင္းလို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဓါတ္ေပါင္းစံု ကုိးနဝင္းေက်ာင္းရွိရာကို ေရာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ ဉာဏ္ေတာ္အစားစားရွိတဲ့ ေစတီေတြ အစီအရီတည္ထားတာ ဖူးရတယ္။ ဆႏၵရွိလို႔ ေစတီလွဴခ်င္တယ္ဆိုရင္ အလွဴေငြလွဴျပီး ကမၺ်ည္းထိုးလွဴႏိုင္သလို၊ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္လဲ လာတည္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆရာေတာ္က မိန္႔ၾကားပါတယ္။ ေရတံခြန္ေက်ာင္းကို လာေရာက္တဲ့ ဘုရားဖူးမွန္သမွ် ယုတ္လတ္ျမတ္မေရြး သတ္သတ္လြတ္ ထမင္းဟင္းကို သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းထဲမွာ အေမာေျပ ေသြးေဆးဗူးၾကီးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းလဲ ခ်ေပးထားပါတယ္။ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ ေရလွဴအသင္းက လွဴထားတဲ့ စတီးေရသန္႔တိုင္ကီၾကီးကလဲ ေသာက္ခ်င္စရာပါ။ လွဴထားၾကတဲ့ ဆန္အိတ္ေတြလည္း မနည္းပါဘူး။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ေက်ာင္းဝန္းထဲက ေရကန္တစ္ကန္ကေတာ့ သဘာဝအတိုင္း စိမ့္ေနတဲ့ သဲေျမထဲ ပိုက္ကို ႏွစ္ထားတာကေန အလိုအေလ်ာက္ ေရေတြ တစက္စက္က်ေနတာ ျမင္ရတာနဲ႔ကို ေရခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေတာ့ ေရတံခြန္မွာတုန္းက ဆံုခဲ့ၾကတဲ့ ေဆး-၁ က ညီငယ္ညီမငယ္မ်ားအဖြဲ႔က ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ။ ဘုရားကန္ေတာ့ ဆရာေတာ္ကို ဦးခ်ျပီး အလွဴေငြကပ္ၾကပါတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အလွဴခံေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႔ျဖစ္လို႔ သူတို႔ေလာေလာလတ္လတ္ အလွဴခံ ၾကံဳခဲ့ရတာေတြ ျပန္ေျပာျပလို႔ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ရွင္းျပခဲ့ပါေသးတယ္။<br /></div><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SiDmYrcSdGI/AAAAAAAAAeI/7teieejMGbw/s1600-h/DSCN2256.JPG"></a>အေမာေျပျပီဆိုေတာ့မွ ဆရာေတာ္ကို ဝတ္ခ်ျပီး သူတို႔အဖြဲ႔နဲ႔ တစ္ေပါင္းတည္းပဲ အတက္ခရီးကို စခဲ့ၾကတယ္။ ဒီဖက္လမ္းက ပိုနီးေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြ အေတာ္ေလး မတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ေလး ရွိေသးေတာ့ ဆင္းလာခဲ့တဲ့ က်ီးပါးစပ္လမ္းထက္စာရင္ ေနပူသက္သာေသးတယ္။ လမ္းမွာ ေရသြယ္တဲ့ပိုက္ၾကီးေတြ၊ ေရတင္တဲ့ ေရစက္စခန္းေတြရွိပါတယ္။<br /><br />ဒီအတက္လမ္းက ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ ေက်ာက္သမၺာန္ေစတီေလးနားက ေလွကားထစ္ေတြဆီကို လမ္းေပါက္တယ္။ ရိုးရိုးေလးအဆင့္ျမင့္တည္းခိုရိပ္သာ ေရွ႔နားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ ေဆးေက်ာင္းအဖြဲ႔က ရိုးရိုးေလးမွာ တည္းေတာ့ တမင္တကာ ဒီလမ္းက ေရြးျပီး တက္လာၾကတာ။ ဇာတ္လိုက္ပါေပလို႔ပဲ။ ေရာက္ခါနီးမွ ဟိုေကြ႔ရမလို ဒီေကြ႔ရမလို ျဖစ္ေနေသးတယ္။ လမ္းမွာ ထင္းေတြ ခုတ္လာၾကျပီး ထင္းစည္းေတြကို ဒီလိုပဲ ထားခဲ့ၾကတယ္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သယ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ ၾကည့္ေသးတယ္။ မလြယ္ဘူးဗ်။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္စီးတယ္။<br /></div><br /><div align="justify">ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေရတံခြန္ခရီးကို ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္းတက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခဏနား ေရခ်ိဳးျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနက ဝင္ခ်င္ေနျပီ။ ေတာင္ေပၚကေန ေနဝင္ခ်ိန္ေလးအမွီ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္ခ်င္လို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အတင္းႏွိဳးရတယ္။ သူေရခ်ိဳးျပီးတဲ့အထိ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ဟိုတယ္ဝန္းထဲမွာ လုပ္ေပးထားတဲ့ ရွဳခင္းသာ ေနရာကေန ရသေလာက္ေတာ့ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ပံုထဲမွာ ဂ်က္ေလယာဥ္လား မသိဘူး ပ်ံေနတာ အျဖဴေရာင္တန္းေလးပါ ပါေသးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အေပ်ာ္တမ္းကင္မရာဆိုေတာ့ အေပ်ာ္ပံုေလာက္ပဲ ထြက္ပါတယ္။ အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ။ </div><br /><div align="justify">ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတက္ ဘုရားဝတ္ျပဳျပီး ေဆးေက်ာင္းအဖြဲ႔နဲ႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ တံျမက္စည္းလွည္းၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဂိမ္းကစားတယ္။ နည္းနည္းမိုးခ်ဳပ္မွ လမ္းခြဲျပီး ဟိုတယ္ျပန္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔နံနက္ဆိုရင္ ေတာင္ေပၚကေန ေျခလ်င္ခရီးနဲ႔ ျပန္ဆင္းပါျပီ။<br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,102,0)"><span style="COLOR: rgb(51,255,51)">Bonus</span></span> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342384839314957810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SiP2tMjM5fI/AAAAAAAAAfU/tnPtB_jP5YU/s320/DSCN2247.JPG" border="0" /> </div><br /><p align="justify">ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန က်ီးပါးစပ္ဖက္ကိုဆင္းတဲ့ ေလွကားထိပ္နားမွာ လမ္းျပ ကေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚသြားတဲ့ လမ္းျပဇာတ္လိုက္ပါ။ တစ္လမ္းလံုး ဘာေကၽြးေကၽြး မစားပါဘူး။ ဇာတ္လိုက္က သူ႔အထာနဲ႔ သူဗ်။ ေရတံခြန္ေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့မွ ထမင္းစားပြဲ အုပ္ေဆာင္းဖြင့္ျပီး အားပါးတရ တုတ္ေတာ့တာပဲ။ ဆရာေတာ္က သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ဒီေကာင္ အျမဲအားေပးေနၾကလို႔ မိန္႔တယ္။ ေက်ာင္းမွာဆိုေတာ့ အားမနာတမ္း ဝဝစားလို႔ရတယ္ေလ။ သူ႔ပံုကို ရိုက္မွာစိုးလို႔ ထြက္ထြက္ေျပးတဲ့ ဇာတ္လိုက္က သူမ်ားကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးဖို႔ ကင္မရာကိုင္ရမွာေတာ့ အေတာ္စိတ္ဝင္စားတယ္ဗ်။ လိုက္ပို႔သမွ် ဘုရားဖူးေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးေနၾကဆိုေတာ့လည္း ကင္မရာနဲ႔ မစိမ္းေလဘူး။ </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-247856144365580337?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-58376729641527436042009-05-30T14:00:00.011+08:002010-10-23T13:05:40.271+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJsznjITbI/AAAAAAAAAkE/SIcbalzrGUM/s1600/DSCN2186.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5531102926409846194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJsznjITbI/AAAAAAAAAkE/SIcbalzrGUM/s320/DSCN2186.JPG" border="0" /></a><br /><div style="WIDTH: 480px; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://s261.photobucket.com/albums/ii52/onetouchcool/?action=view&amp;current=2b0cab25.pbw" target="_blank"></a></div><div align="justify">က်ီးပါးစပ္နားက အေၾကာ္ဆိုင္ရဲ့ ေအာက္ဖက္ကေန ေရတံခြန္ဆင္းတဲ့ ျဖတ္လမ္းကို ေရာက္ပါတယ္။ အရင္က ဒီျဖတ္လမ္း မရွိေသးဘူးလို႔ သိရတယ္။ ေတာထဲ ထင္းဝါးရွာသူေတြ သြားတဲ့လမ္းလို႔ ေျပာတယ္။ လမ္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ အဆင္းခ်ည္းပါပဲ။ မတ္တဲ့ေနရာက မတ္တယ္။ အေပၚကေန ဆင္းရင္ လမ္းတစ္ဝက္ေလာက္ထိက အရိပ္မရွိဘူး။ လမ္းေလးက လူတစ္ကိုယ္စာေလာက္ပဲ။ ေဘးမွာက ေတာင္ေစာင္း ဆင္းေလွ်ာေတြရွိတယ္။ အေဝးက ျမင္ေနရတဲ့ ရွဳခင္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွတယ္။<br /></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">လမ္းမွာ ေတာထဲက အပင္ေတြခုတ္ျပီး ေတာင္ေပၚကို ထမ္းတင္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ေတာင္တက္လမ္းက ေစ်းဆိုင္ေတြၾကေတာ့ အဲဒီေမွ်ာတိုင္ေတြနဲ႔ပဲ တိုင္ထူၾကတယ္။ ဒီခရီးကို ရိုးရိုးတက္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ အဆင္းေတာင္ သတိထားဆင္းရတယ္။ မေတာ္လို႔ ေခ်ာ္က်ရင္ ေနာက္လူတြဲေခၚဖို႔ေတာင္ မလြယ္ဘူး။ သူတို႔ခမ်ာေတာ့ အတက္ကို သစ္လံုးထမ္းျပီး တက္ရရွာတယ္။ အဲဒီသစ္တစ္လံုးကုိ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မေမးခဲ့မိဘူး။ အမ်ိဳးသမီးပါ အမ်ိဳးသားနဲ႔တန္းတူ သယ္တာဗ်။<br /><br />လမ္းတစ္ဝက္နားေရာက္မွ ေတာထဲ အပင္ေတြၾကားထဲ ေရာက္လာတယ္။ အရိပ္ရလာတယ္။ ေရတံခြန္က ျပန္တက္လာတဲ့ အဖြဲ႔တခ်ိဳ႔လည္း ေတြ႔တယ္။ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္ဟိုက္ေနၾကျပီ။ လမ္းက ျဖတ္လမ္းျဖစ္တာရယ္ လူသိနည္းေသးတာရယ္ေၾကာင့္ ေရတို႔ အခ်ိဳရည္တို႔ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ားမရွိပါဘူး။ အရိပ္ေလးေတြ ရွိတဲ့ ေနရာတခ်ိဳ႔မွာေတာ့ ဝါးထိုင္ခံုေလးေတြ လုပ္ထားတာေတြ႔တယ္။ ဒါလည္း သိပ္ေတာ့မမ်ားပါဘူး။ </div><br /><div align="justify">လမ္းတစ္ေနရာက ကရင္မိသားစုဆိုင္ေလးကို ျဖတ္ေတာ့ သူတို႔ ေတာထဲက အမဲလိုက္လာတာတဲ့။ ျဖဴေကာင္ ႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေခ်(ဂ်ီ)ေပါင္တစ္ဖက္။ ေနာက္တစ္ေနရာမွာ သင္းေခြခ်ပ္တစ္ေကာင္လဲ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အရွင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေသပဲ။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ေရတံခြန္နားနီးလာေတာ့ ေရသံေတြ ၾကားရတယ္။ ေရတံခြန္ရဲ့ အေပၚပိုင္းကို အရင္ေရာက္တယ္။ အဲဒီမွာက ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလး စီးေနတယ္။ ထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ေတာ့ရွိတယ္။ ေတာဆိုင္ေလးေပါ့။ စားတဲ့သူေတာ့ စားေနၾကတာပဲ။ ေရတံခြန္ကိုေတာ့ မျမင္ရေသးဘူး။ အဲဒီေနရာကေန ေရတံခြန္ ထိပ္ပိုင္းကို သြားလို႔ရတယ္။ တခ်ဳ႔ိေတာ့ ဓါတ္ပံုသြားရိုက္ၾကတယ္။ ေရတံခြန္ရွိတဲ့ ေအာက္ပိုင္းကို သြားဖို႔ ေတာင္နံရံေဘးမွာ ကပ္ျပီး ေဖာက္ထားတဲ့ တစ္ကိုယ္စာလမ္းေလးကေန ဆင္းရတယ္။ ေအာက္ခံေျမသားက စိုျပီး ေခ်ာ္ေနေတာ့ သတိထားရတယ္။ ေဘးမွာေတာ့ ေခ်ာက္ရွိတယ္။ ႏြယ္ၾကိဳးကို ကိုင္ျပီး ေက်ာက္တံုးေတြၾကားကေန ျဖည္းျဖည္းဆင္းရတယ္။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားတဲ့အခ်ိန္က ဒီဇင္ဘာလဆိုေတာ့ ေရနည္းေနပါျပီ။ ေရတံခြန္ဆိုတာက ေရမ်ားေလ ၾကည့္လို႔လွေလပါပဲ။ ေရတံခြန္ရွိတဲ့ ေအာက္ပိုင္းမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးက သစ္ၾကီးဝါးၾကီးေတြနဲ႔ အံု႔ဆိုင္းေနေပမယ့္ ေနေရာင္ေတာ့ ရပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူး။ အေပ်ာ္တမ္းကင္မရာ ျဖစ္ေနတာလဲ ပါမယ္။<br /></div><p align="justify">ေရတံခြန္က ေရက်တဲ့ ေနရာတစ္ဝိုက္မွာ ေရအိုင္အေသးေလးလို ျဖစ္ေနတယ္။ ေဘးတစ္ဖက္က ေက်ာက္ေတာင္နံရံနဲ႔ ေနာက္တစ္ဖက္က ဆင္းလာခဲ့တဲ့ ေတာင္ေစာင္းပါ။ ေရတံခြန္က လြင့္လာတဲ့ ေရမွဳန္မႊားေလးေတြ လာလာစင္ေတာ့ ေအးေနတာေလးက ေနလို႔ေကာင္းတယ္။</p><div align="justify"><br /><div align="justify">က်ဥ္းေနတဲ့ ေတာင္နံရံႏွစ္ခုၾကားက ေရတံခြန္စီးသြားတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကို အျပည့္ပိတ္ျပီး ေရတံခြန္ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုျပီး ဖြင့္ထားပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္ဆီကို သစ္သားတံတားေလးနဲ႔ ဆက္ထားတယ္။ ဘုရားဖူးေတြ အလာမ်ားတဲ့ ရာသီခ်ိန္မွာပဲ ဒီဆိုင္က ဖြင့္တာပါ။ ဘုရားဖူးတစ္ရာသီ ကုန္တာနဲ႔ ဆိုင္ေဆာက္ထားတဲ့ တိုင္ေတြ အခင္းေတြ သစ္သားေခ်ာင္းေတြ အကုန္လံုးကို ျပန္ဖ်က္ျပီး သယ္ရပါတယ္တဲ့။</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဆိုင္မွာက ထမင္းေၾကာ္၊ ဗူးသီးေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္၊ စမူဆာနဲ႔ အပူအေအး၊ ေရသန္႔ စတာေတြ ရပါတယ္။ ဆိုင္မွာတင္ ေၾကာ္ေရာင္းတာပါ။ ေရသန္႔ဘူးကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အေအးပုလင္းေတြကို သယ္ေရာင္းရတာေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ပုလင္းခြံေတြကို တစ္ခါျပန္သယ္ရပါေသးတယ္။ ဆိုင္က ေရာင္းေပးတဲ့ ေစ်းကလည္း သိပ္ေတာ့မမ်ားပါဘူး။ ဒီလိုေနရာမိ်ဳးထိ လာေရာင္းေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးတယ္။ ဒီဆိုင္ေရာက္ေတာ့လည္း ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ လမ္းျပဂိုက္က ဘာမွ ေကၽြးမရျပန္ဘူးခင္ဗ်။ အေအးေသာက္ဆိုေတာ့လည္း မေသာက္ပါဘူး။ ေရတံခြန္က ျပန္တက္မွ ဇာတ္လိုက္ ဘာမွ ေကၽြးမရတဲ့အေၾကာင္း သိခဲ့ရတယ္။<br /><br />“ေရတံခြန္စားေသာက္ဆိုင္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေရးထားတဲ့ စာသားတစ္ေၾကာင္းကေတာ့ ထူးျခားတယ္ခင္ဗ်။<br /><span style="color:#ff0000;">“အမ်ိဳးေကာင္းသား အမ်ိဳးေကာင္းသမီး ရတနာမ်ား စားသံုးသည္”</span> တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အမ်ိဳးေကာင္းသားေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ </div></div><div align="justify"><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#3366ff;">Bonus</span></strong></div><div align="justify">“Happy World” ေၾကာ္ျငာ ျပကၡဒိန္ေလးေတြ သစ္ပင္ေတြမွာ ကပ္ေပးသြားတာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္ခင္ဗ်။ ေတာထဲေတာင္ထဲ ျပကၡဒိန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ အဆင္ေျပတာေပါ့။ </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sh_9jyrhg3I/AAAAAAAAAcY/u7saleg6b7w/s1600-h/DSCN2138.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341266474426270578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sh_9jyrhg3I/AAAAAAAAAcY/u7saleg6b7w/s320/DSCN2138.JPG" border="0" /></a><br />က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးတစ္ေလွ်ာက္ အတက္ေရာ အဆင္းေရာ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာေရာ အထူးသျဖင့္ ဆိုင္ေသးေသးေလးေတြပါမက်န္ အမ်ားဆံုးေရာင္းေနၾကတဲ့ ေရသန္႔ဗူးကေတာ့ <span style="color:#3366ff;">“Alpine”</span> ေသာက္ေရသန္႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုကဲ့သို႔ ၾကံဳၾကိဳက္တုန္း ေၾကာ္ျငာဝင္ေပးရတဲ့ အက်ိဳးေၾကာင့္ “Alpine” လို ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔ ေတာေတာင္ေနရာအႏွံ႔ ေအာင္ျမင္မွဳရွိတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ရပါလို၏။ း)<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sh_9WvkAVmI/AAAAAAAAAcQ/bL1vbEJHeIg/s1600-h/DSCN2136.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341266250251130466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sh_9WvkAVmI/AAAAAAAAAcQ/bL1vbEJHeIg/s320/DSCN2136.JPG" border="0" /></a> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-5837672964152743604?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-43977547059362624732009-05-26T22:00:00.014+08:002010-10-23T12:59:01.386+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJrRf_2oPI/AAAAAAAAAj0/aE1BS3ZWNM8/s1600/DSCN2101.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5531101240755658994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJrRf_2oPI/AAAAAAAAAj0/aE1BS3ZWNM8/s320/DSCN2101.JPG" border="0" /></a> <div align="justify">ညဦးပိုင္း ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတက္ျပီး ဘုရားဝတ္ျပဳ၊ ပ႒ာန္းရြတ္၊ ပရိတ္ရြတ္ျပီး ေအးတာနဲ႔ ဟိုတယ္ဖက္ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဟိုတယ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ခဏထိုင္ျပီး နက္ျဖန္အတြက္ ခြန္အားျပည့္ေအာင္ ေစာေစာအိပ္လိုက္တယ္။ မနက္ႏိုးေတာ့ ၈နာရီထိုးျပီးျပီ။ ဟိုတယ္ မနက္စာ အခ်ိန္ေက်ာ္ရင္ လြတ္သြားမွာမို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ႏွိဳးျပီး ျမန္ျမန္ျပင္ဆင္ရတယ္။ မနက္စာ စားျပီးတာနဲ႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတက္ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီး က်ီးပါးစပ္ဆင္းဖို႔ ဦးတည္လိုက္တယ္။ ေရတံခြန္ကို သြားမယ္ မသြားဘူးကို မေန႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျငင္းရေသးတယ္။ ဒီေန႔မနက္က်ေတာ့ အိပ္ေရးဝျပီး လန္းဆန္းေနလို႔ ေရတံခြန္ထိ ဆင္းမယ္လို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။<br /></div><br /><div align="justify">ရင္ျပင္ေတာ္ကေန က်ီးပါးစပ္သြားတဲ့ဖက္ ေလွကားနားေရာက္ေတာ့ ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေရတံခြန္ကို လမ္းျပလိုက္ေပးရမလားဆိုျပီး လာေမးတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္တုန္းက ေရတံခြန္ဆိုျပီး ဆင္းသြားၾကတာ တစ္ဖြဲ႔လံုး မ်က္စိလည္ျပီး ေရတံခြန္မေရာက္ဘဲ ေရကန္ပဲ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒါက တစ္ခ်က္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က လမ္းျပလုပ္တဲ့ ကေလးေတြခမ်ာ ဘုရားဖူးေတြလာမွ၊ ေရတံခြန္လည္းသြားမွ၊ သူတို႔ကိုလည္း ေခၚဦးမွ မုန္႔ဖိုးေလး ရရွာတာေလ။ ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားရမဲ့အတူတူ သူတို႔ကို လမ္းျပေခၚေတာ့ လမ္းမွာလည္း အေဖာ္ရတယ္၊ ခရီးလည္းတြင္တယ္၊ သူတို႔ေလးေတြလည္း မုန္႔ဖိုးရတယ္ဆိုျပီး လိုက္ခဲ့ကြာဆိုျပီး ေခၚလိုက္ပါတယ္။ ဂိုက္နဲ႔ ေရတံခြန္ဆင္းခဲ့တာေပါ့။<br /></div><br /><div align="justify">ဇာတ္လိုက္ကို က်ီးပါးစပ္အရင္ သြားမယ္ဆိုေတာ့ ရတယ္တဲ့။ က်ီးပါးစပ္ကေန ေရတံခြန္ထိကို ျဖတ္လမ္းရွိတယ္၊ ပိုျမန္တယ္တဲ့။ အရင္က အေပၚနည္းနည္းျပန္တက္ျပီးမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ျဖတ္ျပီး သြားရတာ။ အဲဒီလမ္းက လမ္းေၾကာရွည္ေပမယ့္ ေလွကားထစ္ေတြ ရွိသလို နည္းနည္းလည္း ေျပတယ္ေျပာရမယ္။ ရင္ျပင္ေတာ္ကေန က်ီးပါးစပ္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ေစ်းဆိုင္ေလးေတြ ခပ္စိပ္စိပ္ေတြ႔ရတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။<br /></div><p></p><br /><p align="justify">က်ီးပါးစပ္ေရာက္ေတာ့ ဂူထဲေတာ့ ဝင္လည္းဝင္ဖူးတဲ့အျပင္ အေၾကာင္းသိျပီးသားမို႔ မဝင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အျပင္မွာပဲ အလွဴေငြထည့္လိုက္တယ္။ က်ီးပါးစပ္ထဲ အေၾကြေစ့ပစ္ဖို႔ လဲေတာ့ တစ္ပံုကို ငါးရာဆိုလား။ အေၾကြေစ့ငါးေစ့ပဲ ပါတယ္။ လွမ္းပစ္လို႔ ေက်ာက္နံရံနဲ႔ ထိျပီး ျပန္က်လာရင္ ခင္းထားတဲ့ သစ္သားျပားေတြၾကားကေန ေအာက္ကို မက်သြားခင္ ျပန္ေကာက္ရတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ျပန္က်လာရင္ အေၾကြေစ့ပစ္တဲ့ အျခားကေလးေတြနဲ႔ လုေကာက္ရတာပဲ။ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ အေၾကြေစ့မဝင္ဘဲ ျပန္လွည့္မသြားခ်င္ဘူး။ အေၾကြေစ့ ငါးေစ့ထဲနဲ႔ ဝင္ေအာင္ပစ္ႏိုင္လို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ း)</p><p align="justify"><br />က်ီးပါးစပ္မေရာက္ခင္နားမွာ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးဖက္ကို ေထာက္နဲ႔ ေလသာေဆာင္ထုတ္ျပီး ဆိုင္ဖြင့္ထားတာ။ ဆိုင္ေလးကလည္း ထို္င္ခ်င္စရာ၊ အေၾကာ္ေတြၾကည့္ေတာ့လည္း ပူပူေႏြးေႏြးရွိတာနဲ႔ ခဏထိုင္ျဖစ္တယ္။ ရွဳခင္းကေတာ့ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ထိုင္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ကေတာ့ အေၾကာ္ေခၚေကၽြးတာ မစားဘူးခင္ဗ်။ ေၾသာ္ ဒီကေလးေတြ သူတို႔ စည္းကမ္းေလးနဲ႔ သူတို႔ ေနမွာပါေလလို႔ ထင္မိပါတယ္။ စားၾကည့္ေတာ့မွ အေၾကာ္ကေတာ့ စားလို႔မေကာင္းဘူး။ ႏွစ္ျပန္ေၾကာ္တင္ မကေလာက္ဘူး ဘယ္ႏွစ္ျပန္ေလာက္ ေၾကာ္ျပီးျပီလဲမသိဘူး။ ဆီေတြ ဝေနေတာ့ တစ္ခုေလာက္နဲ႔တင္ အီလိုက္တာ။ ဇာတ္လိုက္က အေၾကာင္းသိလို႔ မစားတာျဖစ္မယ္။ </p><p align="justify"></p><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဆိုင္အဝမွာ ဗန္းေတြနဲ႔ ဂ်ီသား၊ ဆတ္သား၊ ေတာၾကက္နဲ႔ ယုန္သား ဆိုျပီး အေလးခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းတယ္။ ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္ေပးတယ္။ အျခားေကာင္ေတြထက္ ကာလာကြဲေနတဲ့ ေရႊယုန္ကိုပဲ အစစ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ယူဆျပီး ၾကံဳတုန္း ျမည္းခဲ့တယ္။ အဲဒီတစ္ပန္းကန္ကို ျမန္မာေငြ သံုးေထာင္တဲ့။ ေတာင္ဂ်င္းနဲ႔ ေၾကာ္ေပးတာတဲ့။ ဂ်င္းနဲ႔ေလးကေတာ့ ေမႊးေနတာပဲ။ ယုန္သားက ခ်ိဳေတာ့ ခ်ိဳတယ္ဗ်။ အသားကလည္း ႏုႏုေလးပဲ။ စစ္မယ္ထင္တာပဲေလ။ စားတာေပါ့။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-4397754705936262473?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-24458570574261300072009-05-16T02:00:00.008+08:002010-10-23T12:53:27.342+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJqGvJh8dI/AAAAAAAAAjs/SolJ_9TWU-g/s1600/DSCN1969.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5531099956332589522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/TMJqGvJh8dI/AAAAAAAAAjs/SolJ_9TWU-g/s320/DSCN1969.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">ဘုုရားဝတ္ျပဳျပီးေတာ့ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကေန ထမင္းဆိုင္တန္းေတြဖက္ ဆင္းခဲ့တယ္။ မနက္စာ အဝစားထားလို႔ မြန္းတည့္ခ်ိန္ ေက်ာ္ေနေပမယ့္ မဆာဘူူးျဖစ္ေနတယ္။ ေန႔တစ္ဝက္ အခ်ိန္ရတုန္း ေက်ာက္ထပ္ၾကီးဖက္ထိ သြားခဲ့လိုက္တယ္။ ဘုရားဖူးေတြအေနနဲ႔ ေတာင္ေပၚေရာက္လို႔ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားၾကီး ဖူးေမွ်ာ္ျပီးတာနဲ႔ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ပတ္ဝန္းက်င္က ေတာင္စြယ္ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ ဘုရားေစတီေတြဆီ ဘုရားလည္းဖူးရင္း ေတာေတာင္သဘာဝလည္း ခံစားရင္း သြားၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ပိုင္းေတြ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြ အသြားအမ်ားဆံုးပါပဲ။ ေတာလမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ လွမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းမွာ အေမာေျပ နားေနစရာ အစားအေသာက္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ နီးနီးတစ္ခါ ေဝးေဝးတစ္လွည့္ ရွိပါတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာမို႔ ေရတစ္ေပါက္ရဖို႔ ခက္ခဲလွေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ဆိုင္ေတြက သပ္သပ္ယပ္ယပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျပင္ဆင္ေရာင္းခ်တာ ေတြ႔ရသလို၊ ဝင္နားခ်င္စရာ မေကာင္းေလာက္တဲ့ ဆိုင္အျပင္အဆင္ေတြလည္း ေတြ႔ရတယ္။<br /></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ရင္ျပင္ေတာ္ကေန ေက်ာက္ထပ္ၾကီးဖက္ကို သြားရင္ တကယ္ လမ္းဆံုးက ေက်ာက္ထပ္ၾကီး မဟုတ္ေသးဘဲ ဆက္သြားႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေက်ာက္ထပ္ၾကီးအထိပဲ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ေက်ာက္ထပ္ၾကီးေစတီကို ေက်ာက္တံုးၾကီးႏွစ္တုံး ထပ္ေနတဲ့ေပၚမွာ တည္ထားတာ ဖူးေတြ႔ရပါတယ္။ ဘုရားဖူးေတြအေနနဲ႔ ေစတီကို ေရႊသကၤန္းခုနစ္ဆိုင္းျပည့္ေအာင္လွဴရင္ ၾကိဳးမင္းသားဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေလွကားကတစ္ဆင့္ ၾကိမ္ႏြယ္ၾကိဳးကေန ေက်ာက္တုံးၾကီးေပၚ တက္သြားျပီး ေရႊသကၤန္းလွဴေပးတယ္။ လွဴျပီးရင္ အဲဒီေက်ာက္တုံးၾကီးေပၚကေန လက္ႏွစ္ဖက္လႊတ္ျပီး ၾကိမ္ႏြယ္ၾကိဳးနဲ႔ ေအာက္ကို ေဇာက္ထိုး ေလွ်ာဆင္းပါတယ္။ တစ္ဦးတည္းမဟုတ္လည္း ဘုရားဖူးအဖြဲ႔ေတြ စုေပါင္းျပီး ေရႊသကၤန္း ခုနစ္ဆိုင္းျပည့္ေအာင္ လွဴလည္း တက္လွဴေပးပါတယ္။ </div><br /><p align="justify"><br />ရင္ျပင္ေတာ္ကေန ေက်ာက္ထပ္ၾကီးထိ သြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚမွာ ေစတီေတြ တည္ထားတာ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ေစတီတိုင္းမွာ အလွဴခံေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႔အလွဴခံအဖြဲ႔ေတြမွာ လိုတာထက္ကို လူေတြ ပိုမ်ားေနတယ္လို႔ ထင္ေနမိတယ္။ အရင္ ေက်ာင္းသားဘဝ သြားခဲ့စဥ္ကေတာ့ အေၾကာင္းမသိေသးလို႔ ေစတီတစ္ဆူ ဝင္ဖူးျပီးရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္ဆစ္ဆူဆီ မကူးႏိုင္ၾကပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးေတြပါ သြားၾကတုန္းကဆို သူတို႔ေတြ အားနာတတ္တာေၾကာင့္ အလွဴခံေတြ ေျပာသမွ် ျပီးဆံုးေအာင္ နားေထာင္ေနရပါတယ္။ ၾကံဳဖူးခဲ့တာကေတာ့ ေစတီတစ္ဆူေရာက္လို႔ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ အလွဴေငြထည့္ဖို႔ ေျပာေဟာပါတယ္။ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီးလို႔ ကိုယ္တတ္စြမ္းသမွ် အလွဴေငြထည့္တယ္ဆိုရင္ ထည့္တဲ့ေငြပမာဏကို ၾကည့္ျပီး ပိုမိုထည့္ခ်င္လာေအာင္ ေျပာဆိုအလွဴခံပါတယ္။ ဥပမာ ႏွစ္ရာက်ပ္ ထည့္မယ္လုပ္ရင္ ေရတစ္ထမ္းကို သံုးရာပဲက်ပါတယ္လို႔ ေငြတစ္ရာ ပိုထည့္ခ်င္ေအာင္ ေျပာပါတယ္။ လွဴတဲ့သူဖက္ကလည္း ေငြတစ္ရာ ပိုထည့္လိုက္ရံုနဲ႔ ေရတစ္ထမ္းစာအလွဴ ျဖစ္ေျမာက္သြားတယ္ဆိုေတာ့ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ထပ္ထည့္မိေတာ့တယ္။ ဒါက တစ္ဦးခ်င္းစီ ၾကံဳေတြ႔ရတာပါ။<br /></p><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"></div><br /><p align="justify">အဖြဲ႔လိုက္သြားၾကလို႔ တစ္ေယာက္ တစ္ရာမ်ိဳး ႏွစ္ရာမ်ိဳး စုေပါင္းထည့္ၾကလို႔ အလွဴေငြက တစ္ေထာင္ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ ျဖစ္သြားျပီဆို သံုးေလးေထာင္ေလာက္ လွဴသြားေအာင္ တျဖည္းျဖည္းတိုးေျပာျပီး အလွဴခံၾကပါေတာ့တယ္။ အလွဴခံစားပြဲေပၚမွာ တစ္ေထာင္ႏွစ္ေထာင္က စလို႔ ေသာင္းဂဏန္းၾကီးၾကီးထိ အလွဴခံစရာ အေၾကာင္းအရာေတြပါတဲ့ စာရြက္ေတြကို ပလပ္စတစ္ေလာင္းထားတဲ့ ကတ္ျပားေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ အဖြဲ႔လိုက္သြားတဲ့အေခါက္က က်ီးပါးစပ္ဂူထဲကို ပထမဆံုး စဝင္ဖူးတယ္။ ဂူထဲမွာ ေနရာမဆံ့လို႔ အလွည့္က် တံုကင္နဲ႔ ဝင္ရတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီး အလွဴေငြထည့္ၾကဖို႔ ေငြစုလိုက္တာနဲ႔ ကတ္ျပားထုတ္ပါေတာ့တယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုအက်ိဳးေပးထူးမွာ စသျဖင့္ ေျပာေဟာလိုက္တာ အဖြဲ႔ထဲက မိန္းကေလးေတြမွာ ခ်က္ခ်င္း ဘာလွဴမယ္ ညာလွဴမယ္နဲ႔ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ ကုန္က်မယ့္အလွဴတစ္ခု ထည့္မယ္ျဖစ္ကုန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးေတြလည္း အဲဒီအခ်ိန္က အဲဒီေငြဟာ မနည္းလြန္းတဲ့ ပမာဏမို႔ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ဟိုတယ္မွာ က်န္ခဲ့လို႔ ျပန္တိုင္ပင္ဦးမယ္ ဘာညာေျပာျပီး အလွဴေငြအခ်ိဳ႔ထည့္ အသာလက္ကုတ္ျပီး အျမန္ျပန္ထြက္ခဲ့ရတယ္။ အေၾကာင္းမသိေသးတဲ့ မိန္းကေလးေတြ နားလည္ေအာင္ ေနာက္မွ ျပန္ရွင္းျပရတယ္။<br /></p><p align="justify">အခုတစ္ေခါက္ကေတာ့ ငါးၾကိမ္ေျမာက္ျဖစ္လို႔ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္သြားပါျပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရတဲ့ ေန႔တစ္ဝက္အခ်ိန္ေလးကို ကိုယ္သြားမဲ့ ေက်ာက္ထပ္ၾကီးထိ ဘယ္မွ မဝင္ဘဲ ေတာက္ေလွ်ာက္သြားမယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ လမ္းမွာ ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘုရားဝင္ဖူးဖို႔ ေခၚပါတယ္။ အျပန္မွ ဝင္ဖူးပါမယ္ေျပာျပီး ဆက္သြားေတာ့ သိပ္မၾကည္လင္တဲ့ စကားတခ်ိဳ႔ မၾကားတၾကား ထြက္လာပါေသးတယ္။ </p><br /><p align="justify">ေတာလမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ရွဴးဖိနပ္စီးထားတာ အဆင္ေျပေပမယ့္ ေစတီေတြ ရွိတဲ့ေနရာေတြကို ျဖတ္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ အေတာ္ ကသီပါတယ္။ အလွဴခံအဖြဲ႔က သြားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးအျပည့္ အခင္းေတြ ခင္း အမိုးေတြ မိုးထားေတာ့ ဖိနပ္မခၽြတ္ဘဲ ျဖတ္သြားဖို႔ရာ မသင့္ေတာ္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ တစ္လမ္းလံုး ေျခအိတ္ခၽြတ္ ဖိနပ္ခၽြတ္၊ ေျခအိတ္ဝတ္ ဖိနပ္ဝတ္နဲ႔ အလုပ္မ်ားပါေရာ။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ေပါ့ပါးျပီး အလြယ္တကူ စီးႏိုင္ ခၽြတ္ႏိုင္တဲ့ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ဆို အဆင္အေျပဆံုးပါပဲ။ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာပါတယ္။ </p><br /><p align="justify">ေက်ာက္ထပ္ၾကီးေရာက္ေတာ့ အျခားအဖြဲ႔ေတြပါ ရွိတာနဲ႔ ေရႊဆိုင္း ခုနစ္ဆိုင္းစာ ျပည့္သြားလို႔ ၾကိဳးမင္းသားရဲ့ စြန္႔စားခန္းကို ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗီြဒီယိုင္ဖိုင္ကို ေနာက္မွ တင္ေပးပါမယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တည္ထားတဲ့ ေစတီေတြက အမ်ားအျပားပါ။ ေစတီတိုင္းမွာ အလွဴခံအဖြဲ႔ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အေျပာအေဟာလည္း ေကာင္းသလို လွဴခ်င္ေအာင္လည္း ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ့ သဒၶါတရားနဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဝန္အားကို ခ်ိန္ဆျပီး လွဴတတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ အလွဴခံအဖြဲ႔ေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ အားတက္သေရာ အလွဴခံေနၾကတာလဲ ဆိုတာကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ </p><br /><p align="justify">ညေနမေစာင္းခင္မွာပဲ ရင္ျပင္ေတာ္ဖက္ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ “ၾကဴၾကဴဝင္း” ဆိုတဲ့ ဆိုင္မွာ ေန႔လယ္စာနဲ႔ ညစာ ေပါင္းစားလုိက္ရတယ္။ ထမင္းဆိုင္ေတြက အေတာ္သန္႔ရွင္း သပ္ယပ္ေနပါျပီ။ လူေခၚတဲ့ေနရာမွာလည္း ဆိုင္ေတြရဲ့ ေရွ႔မွာ တားထားတဲ့ စည္းအတြင္းကပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ အတင္းကာေရာ ဆြဲေခၚေရာင္းတာမ်ိဳး လံုးဝ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းပူပူ ဟင္းရည္ပူပူ ငပိရည္ တို႔စရာ အသီးရြက္ စံုလင္စြာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမိန္ရွက္ခဲ့တဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2445857057426130007?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-69703669928897359512009-04-25T13:40:00.013+08:002010-10-23T13:06:14.240+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKKbi8s8II/AAAAAAAAAZY/EZnbKYkFYXs/s1600-h/DSCN2475.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328473514975228034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKKbi8s8II/AAAAAAAAAZY/EZnbKYkFYXs/s320/DSCN2475.JPG" border="0" /></a> <div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ဘုရားဝတ္ျပဳဖို႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တက္ခဲ့တယ္။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ က်ဳိက္ထီးရိုးဘုရားရဲ့ သပၸါယ္မွဳဟာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ဖူးဖူး အသစ္သစ္ေသာ သဒၶါပီတိစိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ဆယ့္ငါးႏွစ္အတြင္း ငါးေခါက္ ေရာက္ခဲ့ရာမွာ တစ္ေခါက္ထက္ တစ္ေခါက္ အေဆာက္အဦးေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားျပားလာတယ္။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေရာ ရင္ျပင္ေတာ္နဲ႔ တစ္ဆက္တည္းမွာေရာ ေဂါပက၊ ပုဂၢလိက၊ ဌာနဆိုင္ရာ တည္းခိုေဆာင္ေတြ ဓမၼာရံုေတြ အစီအရီ ေတြ႔ရတယ္။ ေန႔ခင္းေပမယ့္ ေတာင္ေပၚေလ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔မို႔ အပူဒဏ္ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ <span style="COLOR: rgb(0,0,0)">ေန႔ခင္းပိုင္းေတာ့ အာရုဏ္ခံတန္ေဆာင္း</span>ထဲမွာ ဘုရားဖူးရွင္းပါတယ္။ ညပိုင္းေတာ့ အျပင္မွာက ေအးလဲေအး၊ ပိုးေကာင္ေတြကလည္း မ်ားေတာ့ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ပုတီးစိပ္သူ တရားထိုင္သူမ်ားနဲ႔ အျပည့္ပါပဲ။<br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKIF215pPI/AAAAAAAAAZA/dCQVssmgtms/s1600-h/DSCN2458.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328470943335032050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKIF215pPI/AAAAAAAAAZA/dCQVssmgtms/s320/DSCN2458.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အာရုဏ္ခံတန္ေဆာင္း</span><br /><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKH5wD-47I/AAAAAAAAAY4/3okKb4ST-CI/s1600-h/DSCN2456.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328470735356617650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKH5wD-47I/AAAAAAAAAY4/3okKb4ST-CI/s320/DSCN2456.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,102,255)">Collection of Donation Boxes</span><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ပင္မအလွဴခံဌာနမွာ ေရႊသကၤန္း ဝယ္ယူပူေဇာ္ႏိုင္သလို ဘုရားသမိုင္းစာအုပ္၊ ဘုရားသမိုင္း ရုပ္ျပစာအုပ္မ်ားလည္း ဝယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ေရ၊ ေက်ာက္ျပား၊ အေဆာက္အဦး၊ ကားလမ္း၊ လွ်ပ္စစ္္မီး၊ ဘက္စံု စသျဖင့္လည္း ႏွစ္သက္ရာ သီးသန္႔လွဴႏိုင္ပါတယ္။ ေဘးမွာေတာ့ ေၾကးဆည္းလည္း၊ မီးဆလိုက္ အရြယ္စံုကို ဝယ္ယူလွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ ကမၺည္းလည္း ခဏအတြင္း ထိုးေပးပါတယ္။ ေၾကးဆည္းလည္းေလးေတြကို ဘုရားေက်ာက္လံုးေတာ္ၾကီးအနီးက စတီးလက္ရန္းမ်ားမွာ ကိုယ္တိုင္ခ်ိတ္ဆြဲ လွဴဒါန္းလို႔ရပါတယ္။ ေရႊသကၤန္းတစ္ဆိုင္းကို ၉၀၀ က်ပ္ ေပးရျပီး ေထာင္တန္ေပးလိုက္လို႔ ျပန္အမ္းဖို႔လုိအပ္ရင္ ေငြအေၾကြအစား ဘုုရားပံု အေသးေလးေတြ ျပန္ရတတ္ပါတယ္။<br /></div><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKHyDEp7pI/AAAAAAAAAYw/yiNCVAsWCgg/s1600-h/DSCN2464.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328470603020758674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKHyDEp7pI/AAAAAAAAAYw/yiNCVAsWCgg/s320/DSCN2464.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ပင္မအလွဴခံဌာန</span><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKHnJkgLBI/AAAAAAAAAYo/HVUDa2LyFdg/s1600-h/DSCN2463.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328470415786388498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKHnJkgLBI/AAAAAAAAAYo/HVUDa2LyFdg/s320/DSCN2463.JPG" border="0" /></a></div></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">မီးဆလိုက္၊ ေၾကးဆည္းလည္းမ်ား ပူေဇာ္ရန္ အလွဴခံဌာန</span><br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKDtG1VC8I/AAAAAAAAAX4/3IdBIAlXFFE/s1600-h/DSCN2477.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328466120084360130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKDtG1VC8I/AAAAAAAAAX4/3IdBIAlXFFE/s320/DSCN2477.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">သိမ္ေတာ္ၾကီး </span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKDaZX3omI/AAAAAAAAAXw/cbiN2O9_le4/s1600-h/DSCN2473.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328465798643556962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKDaZX3omI/AAAAAAAAAXw/cbiN2O9_le4/s320/DSCN2473.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ရင္ျပင္ေတာ္ ေဆးေပးခန္း</span> </div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKI_Kuty5I/AAAAAAAAAZI/X08pV8axxZI/s1600-h/DSCN2485.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328471927926147986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SfKI_Kuty5I/AAAAAAAAAZI/X08pV8axxZI/s320/DSCN2485.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(51,102,255)">ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚအတက္ အဝင္မုခ္ဦး<br /><br /></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ကားေတြနဲ႔ ကင္ပြန္းစခန္းကေန ရေသ့ေတာင္စခန္းအထိကို လူတစ္ဦး ၁၈၀၀ က်ပ္ႏွဳန္းနဲ႔ လိုက္ပါႏိုင္ပါတယ္။ ရေသ့ေတာင္ကေန ရင္ျပင္ေတာ္ မုခ္ဦးနားထိ (အထက္ပါပံု) ကိုေတာ့ တစ္ေယာက္ ၁၂၀၀ က်ပ္နဲ႔ ဆက္တက္လို႔ရပါတယ္။ ဘုရားဖူး အမ်ားစုကေတာ့ ရေသ့ေတာင္ေရာက္ရင္ အထက္ကို ေျခလ်င္ပဲ ဆက္တက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရေသ့ေတာင္နဲ႔ ရင္ျပင္ေတာ္မုခ္ဦးအထိ သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အတက္သမားေရာ အဆင္းသမားပါ ေတြ႔ရသလို က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္နား ေရာက္တဲ့အထိ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြနဲ႔ စည္ကားေနပါတယ္။ က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ အနားမွာ “Moutain Top” ဟိုတယ္နဲ႔ မနီးမေဝးမွာ အျခားေဟာ္တယ္တစ္လံုးလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ေဟာ္တယ္ေတြက ဧည့္သည္ေတြ ရင္ျပင္ေတာ္ဖက္ထိ မသြားခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်ိန္လင့္သြားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အနီးနားက အစားအေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သြားထိုင္ၾကပါတယ္။ ညလံုးေပါက္ မဟုတ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္တဲ့အထိ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ပါ။ ေစ်းေတာ့ နည္းနည္းၾကီးတယ္ ေျပာရမယ္။ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6970366992889735951?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-16189067473838508712009-04-09T23:50:00.001+08:002010-10-23T11:36:36.793+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">“ေၾသာ္ နဂါးအိုင္” ေလးကို စေတြ႔တာက မေန႔ကမွဗ်။ “ေၾသာ္ နဂါးအိုင္” သတင္း ၾကားၾကားခ်င္းပဲ ေရာက္ေအာင္ သြားျဖစ္လိုက္တယ္။ “ေၾသာ္ နဂါးအိုင္” ကို ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြအတြက္ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာ သိလုိက္ရတယ္။<br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">“ေၾသာ္ နဂါးအိုင္” ဆိုတာက အလြယ္တကူမွတ္မိေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ၾကံဖန္မွတ္ထားတဲ့ စကားလံုးပါ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ျမန္မာေဖာင့္ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာျဖစ္ရံုနဲ႔ လိုအပ္လာရင္ အလြယ္တကူ ဖြင့္ႏိုင္ေအာင္ စာလံုးေပါင္းကို မွတ္သားထားတာပါ။ နာမည္ဖ်က္တာ မဟုတ္ရပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ေက်ာင္းတုန္းက အေရးၾကီးတဲ့စာေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ေအာင္ အတိုေကာက္ေလးေတြ၊ ကဗ်ာပိုင္းေလးေတြထုတ္ျပီး ကိုယ့္သေကၤတနဲ႔ကိုယ္ မွတ္သားၾကတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။ “<span style="COLOR: rgb(51,102,255)">OR</span> (<span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေၾသာ္</span>)_<span style="COLOR: rgb(51,102,255)">NA</span> (<span style="COLOR: rgb(255,0,0)">န</span>)_ <span style="COLOR: rgb(51,102,255)">GA</span>( <span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ဂါး</span>) _<span style="COLOR: rgb(51,102,255)">I</span> (<span style="COLOR: rgb(255,0,0)">အိုင္</span>)” အဲလို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာမွတ္လိ္ုက္တာပါ။ </div><br />သူ႔ရဲ့ အမည္အျပည့္အစံုက<a href="http://www.ornagai.com/"> http://www.ornagai.com/</a> ပါ။<br />သူ႔အေၾကာင္းကို စသိခဲ့တာက <a href="http://blog.mghla.com/">ကိုေမာင္လွ</a> ဆီကပါ။<br />သူ႔အေၾကာင္းကို ပိုသိသြားတာက <a href="http://mrdba.info/">ကိုဒီဘီေအ</a> ဆီမွာပါ။<br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">သူ႔ဆီသြားလိုက္လို႔ရွိရင္ အဂၤလိပ္လိုရိုက္ျပီး ျမန္မာလို အဓိပၸါယ္ရွာႏိုင္တဲ့ <span style="COLOR: rgb(51,102,255)">“အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓါန္”</span> ျမန္မာလိုရိုက္ျပီး အဂၤလိပ္စာလံုးကို ရွာႏိုင္တဲ့ <span style="COLOR: rgb(51,102,255)">“ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓါန္”</span> ကို အလြယ္တကူသံုးလို႔ရပါတယ္ ။ ဘာ Software မွ Download ဆြဲစရာမလိုဘဲနဲ႔ Internet ခ်ိတ္ထားျပီး ေဇာ္ဂ်ီ font ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာတိုင္းမွာ သူ႔ website ကို ဖြင့္လိုက္ရံုနဲ႔တင္ သံုးလို႔ရတယ္။ စာလံုးတစ္လံုးကို ရိုက္ရွာလိုက္ရင္ အဓိပၸါယ္ခ်င္း ဆက္စပ္တဲ့ စာလံုးေတြကိုပါ တဆက္တည္း ေဖာ္ျပေပးပါတယ္။<br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ဒါ့အျပင္ ကိုယ္ ရိုက္ရွာၾကည့္တဲ့ စကားလုံး မရွိေသးဘူးဆိုရင္လည္း ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ ေစတနာထား၍ ထည့္သြင္းေပးသြားလုိ႔လဲ ရပါတယ္။ အနီးနားက အဘိဓါန္စာအုပ္ တစ္အုပ္အုပ္ထဲက ရွာေဖြျပီးေတာ့ ထပ္ေပါင္းထည့္ေပးဖို႔ပါ။ အဲဒါမွလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စာလံုးေရေတြ မ်ားမ်ားလာျပီး လူတိုင္းအတြက္ ပိုမိုအသံုးဝင္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ကိုယ့္ရဲ့ Mobile handset ေလးေတြထဲလည္း ထည့္သံုးႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ handset တိုင္းေတာ့ မရပါဘူး။ <a href="http://www.ornagai.com/site/mobile">http://www.ornagai.com/site/mobile</a> ကို သြားရင္ေတာ့ handset ထဲ ထည့္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ဘယ္ handset ေတြမွာ သံုးလို႔ရတယ္ ဆိုတာေလးေတြပါ ျမင္ရမွာပါ။<br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">အဲဒီမွာ Download ဆြဲထားတဲ့ file ကို ျပန္ျဖည္ျပီး ကိုယ့္ရဲ့ handset ထဲကို ကူးထည့္လိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ application ေအာက္မွာ အဲဒီ file ကို သိမ္းလိုက္ပါတယ္။ ကူးျပီးျပီဆိုရင္ အဲဒီကို သြားလိုက္ျပီး install ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ သူ႔ဟာသူ လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္။ next next ေတာင္ လုပ္ေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ျပီးျပီဆိုရင္ေတာ့ start ႏွိပ္ျပီး တန္းသံုးလို႔ရပါျပီ။ ဒါက သံုးလို႔ရတဲ့ handset ေတြမွာ ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ handset ေလးကေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။<br /><br /><br />“ေၾသာ္ နဂါးအိုင္” ေရ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-1618906747383850871?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-24829030416562590282009-04-07T01:00:00.005+08:002010-10-23T13:14:21.644+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdoTsLWLZkI/AAAAAAAAAVk/VzOBvhCLfZE/s1600-h/%E1%80%9E%E1%81%BE%E1%80%80%E1%81%A4%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%95%E1%80%B6%E1%80%AF.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321587559372645954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 218px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdoTsLWLZkI/AAAAAAAAAVk/VzOBvhCLfZE/s320/%E1%80%9E%E1%81%BE%E1%80%80%E1%81%A4%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%95%E1%80%B6%E1%80%AF.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ေတာ့ March လထဲ စဝင္ရင္ပဲဲ သၾကၤန္အေငြ႔အသက္ေလးေတြ ရစျပဳျပီ။ သၾကၤန္ေတြမွာ မိဘေတြနဲ႔ ဘုရားဖူးမထြက္ျဖစ္ရင္ ေတာင္ငူမွာပဲ ႏြႊဲပါတယ္္။ ေတာင္ငူသၾကၤန္ကေတာ့ ကေလးဘဝတုန္းက သၾကၤန္ကိုပဲ တမ္းတမိပါတယ္။<br /><br />အိမ္က ဗိုလ္မွဴးဖိုးကြန္းလမ္းမွာဆိုေတာ့ မစည္ဘူးဆိုတဲ့ႏွစ္ေတာင္ ေရပက္ခံထြက္တဲ့သူက မျပတ္ပါဘူး။ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြအျပင္ အိမ္နားနီးခ်င္းကေလးေတြပါ အိမ္မွာပဲ စုပက္ၾကတာမ်ားတယ္။ သၾကၤန္တိုင္းမွာ အၾကိဳေန႔မနက္ကေန အတက္ေန႔ညေန မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အထိ ေရပက္ရမွ ေက်နပ္ပါတယ္။ ခိုက္ခိုက္တုန္မွ သိမ္းပါတယ္။ အေဖက ေရကို ပီပါနဲ႔ ၾကိဳျဖည့္ေပးထားတယ္။ ညေနပိုင္းေတြဆို ေရခဲတံုးေတြဝယ္ ဇလံုၾကီးထဲ ထည့္စိမ္ျပီး ပက္ၾကတယ္။ ေရပက္ခံထြက္တဲ့သူေတြဆီက<br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255)">“ေအာင္မေလး ေအးလိုက္တာဗ် ေရခဲေရနဲ႔ ပက္တယ္ဗ်ိဳ႔”<br /></span><br />ဆိုတဲ့ အသံျပန္ၾကားရရင္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္ေလ။<br /><br />အၾကိဳေန႔မတိုင္ခင္ ျပင္ဆင္မွဳအေနနဲ႔ အခိ်ဳရည္သတၱဳဗူးခြံေတြကို သံမံတလင္းမွာ တိုက္ေသြးျပီး အဝကို ေဖာက္ထားပါတယ္။ ခြက္ေစာင္းခုတ္မလို႔ပါ။ ဗူးထဲမွာ ေရသံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ထည့္ ေအာက္ေျခက လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ျမဲျမဲကို္င္ျပီး လူရွိရာကို ခုတ္ခ်ရင္ ေရအားက အသားအေတာ္နာပါတယ္။ အမူးသမားေတြ ေရလာလုရင္ ေဆာ္ပေလာ္တီးဖို႔ပါ။ အမေတြကို ေရလာေလာင္းတဲ့ ငနဲသားေတြကို ျပန္ေဆာ္တဲ့ လက္နက္အျဖစ္လဲသံုးပါတယ္။<br /><br />အၾကိဳေန႔နံနက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စပက္ပါျပီ။ Steel Pipe ေလးနဲ႔ပါ။ Steel Pipe မွာမွ တခိ်ဳ႔က အားပိုေကာင္းျပီး ေရအားစူးတဲ့ေခါင္းကို လဲတပ္ျပီး သုံးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္စဲြေတာ္ ပိုက္ေလးကေတာ့ ရိုးရုိးပဲမို႔ အျပိဳင္ပက္ၾကရင္ သိပ္မတိုးပါဘူး။ ခ်ာတိတ္တခ်ိဳ႔က အဖြဲ႔လိုက္ ေျခလ်င္ထြက္ၾကတယ္။ အဲဒီေကာင္ေတြလာရင္ ပိုက္နဲ႔ ျပိဳင္ထိုးၾကေတာ့တာပဲ။ ျပိဳင္ပက္လို႔ မႏို္င္ရင္ ပီပါပုံးထဲ ေရျဖည္႔တဲ့ ပိုက္နဲ႔ျပန္ထိုးပါတယ္။ အဲဒါမွ မႏုိင္ရင္ ဘာလုပ္တယ္ထင္ပါသလဲ။ ျခံထဲဝင္ေျပးပါေတာ့တယ္။ အာဂ သတၱိပါ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရအျမဲပက္ေနၾက ေဖာက္သည္ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ျဖတ္သြားတဲ့သူတိုင္းကို ေရစိုေအာင္မပက္ႏိုင္ပါဘူူး။ အဲဒီ ဦးေလးၾကီးကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ျပီး အျမဲေရပက္ခံထြက္ေနၾကပါ။ သူလာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ၾကိဳက္ ရႊဲနစ္ေနေအာင္ ဝိုင္းပက္ၾကျပီးမွ ဆက္သြားပါတယ္။ ခြက္ေစာင္းခုတ္လည္း ျပံဳးျပံဳးပါပဲ။ ကေလးေတြေပမယ့္ ၾကာေတာ့ ခြက္ေစာင္းခုတ္ရမွာ အားနာလာၾကတယ္။<br /><br />တစ္မနက္မွာေတာ့ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ စက္ဘီးမွာ လက္ဆြဲျခင္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး ျဖည္းျဖည္းေလး နင္းလာပါတယ္။ ေရပက္မလို႔ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးတစ္သိုက္ကိုလည္းျမင္ေရာ အေဒၚၾကီးက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔-</div><div align="justify"></div><br /><div style="COLOR: rgb(51,51,255)" align="justify"></div><div style="COLOR: rgb(51,102,255)" align="justify">“မပက္ပါနဲ႔ကြယ္ ရပ္ေပးပါ့မယ္” </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">ဆိုျပီး သူ႔စက္ဘီးလဲမွာစိုးလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါကို ေဟာဒီက ကၽြန္ေတာ္က </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div style="COLOR: rgb(51,102,255)" align="justify">“မပက္ပါနဲ႔ကြယ္ တစ္က်ပ္ေပးပါ့မယ္” </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">လို႔ နားၾကားလြဲပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျငိမ္မေနေသးပါဘူး။ </div><br /><div align="justify"></div><div style="COLOR: rgb(51,102,255)" align="justify">“ေဟ့ မပက္ၾကနဲ႔ကြ ဒီအေဒၚက တစ္က်ပ္ေပးလိမ့္မယ္” </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">လို႔လဲ ေအာ္မိေရာ အားလုံးဝိုင္းရယ္ၾကေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုုယ့္ဟာကိုယ္ မွားမွန္းသိျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ အိမ္ထဲဝင္ေျပးတာ အဲဒီမနက္က ေရဆက္မပက္လိုက္ရပါဘူး။ ။<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />[ဒီပံုေလးကို ရက္ေရာတဲ့ <a href="http://thitnetsue22.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html">ကုိဆူး</a> ဆီကေန ခဏယူသံုးထားပါတယ္] </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2482903041656259028?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-63243977730803630572009-04-04T01:00:00.003+08:002010-10-23T13:06:40.916+08:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYxlcLBXSI/AAAAAAAAAVc/26vG1yYZ2Ls/s1600-h/DSCN2491.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320494529072160034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYxlcLBXSI/AAAAAAAAAVc/26vG1yYZ2Ls/s320/DSCN2491.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ေရာက္ေတာ့ ေနမြန္းတည့္လုျပီ</span><br /><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYipLUjBmI/AAAAAAAAAUs/-kN1fujhgak/s1600-h/DSCN2492.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320478100593772130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYipLUjBmI/AAAAAAAAAUs/-kN1fujhgak/s320/DSCN2492.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ဧည့္ၾကိဳေဆာင္</span><br /></div><br />booking ယူကတည္းက ေငြေခ်ျပီးသားမို႔ အခန္းမရမွာ မပူရေတာ့ဘူး။ ရန္ကုန္ရံုးမွာ အခန္းငွားတုန္းက အသက္သာဆံုးအခန္းကိုေပးပါ ဆိုတာေတာင္ တစ္ရက္ကို က်ပ္ႏွစ္ေသာင္းခြဲ ေပးရပါတယ္။ breakfast ပါပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္+ ၾကက္ဥေၾကာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေပါင္မုန္႔မီးကင္+ယို၊ေထာပါတ္ ႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကေတာ့ လူတိုင္းသံုးေဆာင္ႏိုင္သလို ေရေႏြးၾကမ္းလည္း ေတာင္းလို႔ရပါတယ္။ အိပ္ရာထေနာက္က်ရင္ေတာ့ ထမင္းေၾကာ္ကုန္သြားလို႔ ခဏေစာင့္ေနရတာမ်ိဳး ရွိႏိုင္ပါတယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYi3mkEABI/AAAAAAAAAU0/sAD8vCfsucY/s1600-h/DSCN2493.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320478348424773650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYi3mkEABI/AAAAAAAAAU0/sAD8vCfsucY/s320/DSCN2493.JPG" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္က ႏွစ္ထပ္တည္းခိုေဆာင္</span><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ရန္ကုန္ရံုးမွာ ေငြရွင္းထားတဲ့ ေဘာက္ခ်ာရယ္ မွတ္ပံုတင္ရယ္ ေပးလိုက္ေတာ့ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေနရမယ့္အခန္းကို လိုက္ပို႔တယ္။ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ရဲ့ ေအာက္ထပ္ အစြန္ဆံုးအခန္းရပါတယ္။ ေအာက္ထပ္ျဖစ္လို႔ အေပၚထပ္က အသံေတာ့ နည္းနည္းရွိပါတယ္။ အခန္းက ႏွစ္ေယာက္စာအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ကို က်ယ္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာက တြဲလ်က္ပါေပမယ့္ အခင္းကိုေတာ့ ေၾကြျပားကပ္မထားပါဘူး။ ေရပူေရေအးပိုက္ တပ္ထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္လံုးလံုး ေရေအးနဲ႔သာ ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ ဓါတ္ဗူးအလြတ္နဲ႔ ဖန္ခြက္ေတြရွိပါတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းလိုရင္လည္း ေတာင္းလို႔ရပါတယ္။ ေရသန္႔ဗူးကေတာ့ တစ္ရက္ကို ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဘူးေသးႏွစ္ဗူးပဲေပးပါတယ္။<br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ညပိုင္းေတြမွာေတာ့ မီးမလာတဲ့ အခိ်န္ေတြဆိုလည္း မီးစက္ႏွိဳးေပးထားပါတယ္။ ဧည့္သည္အရမ္းပါးတဲ့အခ်ိန္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းေနတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ အျပည့္အက်ပ္မဟုတ္ေပမယ့္ စည္စည္ကားကားပါပဲ။ အားလံုးျခံဳၾကည့္ရင္ က်ဳိက္ထိုေဟာ္တယ္မွာ တည္းရတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ အခန္းခႏွွဳန္းနဲ႔ ဝန္ေဆာင္မွဳကို ၾကည့္ရင္ ေတာင္ေပၚအေနအထားနဲ႔ သင့္တင့္မွ်တတယ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။ ေနာက္ျပီး အင္တာနက္လည္း သံုးလို႔ရပါေသးတယ္။ တစ္နာရီကို ႏွစ္ေထာင္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မသံုးခ့ဲလို႔ အတိက်မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီတစ္ေခါက္မွာ က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္က အခန္းေတြ အေတာ္ကို မ်ားေနပါျပီ။ အသစ္ထပ္ေဆာက္ထားတဲ့ လံုးခ်င္းေတြလည္း မနည္းပါဘူး။<br /></div></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYxHZ0E0wI/AAAAAAAAAVU/DRQOkiuy1Ro/s1600-h/DSCN2490.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320494013042971394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SdYxHZ0E0wI/AAAAAAAAAVU/DRQOkiuy1Ro/s320/DSCN2490.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ေရွ႔က View Point ဆိုင္ေလးကေတာ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ အေဝးက ေတာေတာင္ရွဳခင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း အရမ္းထိုင္လို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6324397773080363057?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-60793517541002241592009-03-28T03:10:00.005+08:002010-10-23T13:07:04.220+08:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0ShOvLDUI/AAAAAAAAATk/bhLHod2IvJk/s1600-h/DSCN1924.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317927097095359810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0ShOvLDUI/AAAAAAAAATk/bhLHod2IvJk/s320/DSCN1924.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ရေသ့ေတာင္ေတာ္စခန္း</span><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ရေသ့ေတာင္ေတာ္စခန္းက ကားလမ္းခရီးတစ္ဆင့္ ဂိတ္ဆံုးပါတယ္။ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။ ကင္ပြန္းစခန္းကေန ရေသ့ေတာင္စခန္းအထိကို ကားခက ၁၈၀၀ က်ပ္ (ေနာက္ခန္း)ပါ။ ရေသ့ေတာင္ကေန ေတာင္ေပၚအထိကေတာ့ ၁၂၀၀ က်ပ္ပါ။ ဘုရားဖူးအမ်ားစုကေတာ့ ရေသ့ေတာင္ထိပဲ ကားနဲ႔တက္ၾကျပီး ရေသ့ေတာင္ကေန ေတာင္ေပၚထိကုိေတာ့ ေျခလ်င္တက္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ တေလာက သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ရေသ့ေတာင္ကေန ေတာင္ေပၚထိ ဘုရားဖူးမ်ားကို ကားနဲ႔ တက္ခြင့္မျပဳေတာ့ဘဲ ကုန္ပစၥည္းမ်ားတင္ေဆာင္မွဳသာ ခြင့္ျပဳေတာ့တယ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။<br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpKz6OSBAI/AAAAAAAAAS8/JZnsPu3SRrw/s1600-h/DSCN1925.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317144565727233026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpKz6OSBAI/AAAAAAAAAS8/JZnsPu3SRrw/s320/DSCN1925.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ကားေပၚမွာ အဲဒီ အဘဝဝရဲ့ ေဘးမွာ ထုိင္မိေတာ့ ကားေကြ႔တဲ့အခါ အ</span><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ဘဖက္ ေစာင္းေကြ႔ရင္ ဆိုဖာၾကီးလိုျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ ေစာင္းေကြ႔တဲ့အခါမွာေတာ့...</span> </div><br />ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ကားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႔နား ထိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ရေသ့ေတာင္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အိတ္ေတြ(ေက်ာပိုးအိတ္ႏွစ္လံုးထဲ)ကို သူထမ္းပါရေစတဲ့။ သူဟာ အထမ္းသမားျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေတာင္ေျခခဏဆင္းရင္း အခုျပန္တက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အထမ္းသမားေတြရဲ့ စည္းကမ္းေတြ ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာကို မသိတာမို႔ သူ႔ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္ခံလိုက္မိပါတယ္။ ရေသ့ေတာင္စခန္းေရာက္ေတာ့ အထမ္းသမားကြပ္ကဲေရးရံုးေက်ာ္မွ သူထမ္းလို႔ရမွာျဖစ္လို႔ အဲဒီရံုးေက်ာ္တဲ့အထိ တက္လာခဲ့ဖို႔ ေျပာျပီး တက္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အထမ္းသမားကြပ္ကဲေရးရံုးက အက်ီမွာ နံပါတ္ပါေသာ အထမ္းသမားမ်ားကို ရံုးမွအစီအစဥ္ျဖင့္ ငွားရမ္းသယ္ေဆာင္မွသာလွ်င္ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္ပါက ေျဖရွင္းေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာသံၾကားရေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေစာသြားေၾကာင္း သိလိုက္ရေတာ့တယ္။ ရံုးကေနတဆင့္ ငွားသယ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဟိုလူကို ေျပာလိုက္မိတာေၾကာင့္ အားနာလို႔ရယ္ ဟုိလူကလည္း သူေစာင့္ေနတဲ့ဆီကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ မငွားျဖစ္ပဲ ဆက္တက္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ လမ္းေဘး သစ္ပင္ေအာက္ေလးေတြမွာေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဝန္းက်င္ အထမ္းသမားေလးေတြ(သူတို႔မွာ နံပါတ္တပ္ထားတဲ့ အက်ီေလးေတြ ဝတ္ထားၾကတယ္)က ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး သယ္ခ တစ္ေထာင္ျဖစ္ေၾကာင္း ရံုးကေနတစ္ဆင့္ ငွားရေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ ေျပာသူက ေျပာေပးေနၾကပါတယ္။ ဟိုလူမထမ္းခင္ ေစ်းအရင္ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္လံုးကို က်ပ္တစ္ေထာင့္ငါးရာနဲ႔ သံုးေထာင္ေတာင္းပါတယ္။ လမ္းမွာ ကေလးေတြ ေျပာေနတဲ့ ေစ်းကို ၾကားထားလို႔ ေစ်းဆစ္လုိက္ေတာ့ တစ္လံုးတစ္ေထာင္နဲ႔ ရပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္ႏွစ္လံုးကို ေရွ႔ေနာက္တစ္လံုးစီလြယ္ျပီး ေရွ႔ကေနတက္သြားေလရဲ့။ ဒါေတာင္ ကေလးေတြက ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ တကယ္ငွားေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီေစ်းနဲ႔ မရဘူးလို႔လဲ ေျပာပါေသးတယ္။<br />ိ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0WUZ_mRBI/AAAAAAAAATs/T53fsTgcDlw/s1600-h/DSCN1932.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317931274825253906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0WUZ_mRBI/AAAAAAAAATs/T53fsTgcDlw/s320/DSCN1932.JPG" border="0" /></a></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">နံပါတ္တပ္ အက်ီနဲ႔ အထမ္းသမားတစ္ဦး</span><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေျခလ်င္ခရီးဆိုေပမယ့္ ကြန္ကရစ္ကားလမ္း အတိုင္းသာ တက္ၾကတာပါ။ ေတာလမ္းက တက္ခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္လည္း လမ္းညႊန္ထားတာရွိပါတယ္။ ရေသ့ေတာင္ကေန ေတာင္ေပၚအထိ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ အတက္အဆင္း ဘုရားဖူးေတြနဲ႔ စည္ကားပါတယ္။ ေျခလ်င္တက္ျပီးမွ ဆက္မတက္ႏိုင္ေတာ့လို႔ လမ္းတစ္ဝက္ကေန အထမ္းငွားခ်င္တဲ့သူေတြကို ေစာင့္ထမ္းေပးဖို႔ အထမ္းစင္ေလးေတြ ေနရိပ္မွာ ခ်ထားျပီး ေစာင့္ေနတာမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး အစားအေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္လိုက္ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္နဲ႔တက္သြားတာ “က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္” ေရာက္တဲ့အထိ တစ္နာရီေတာင္ ၾကာသြားပါတယ္။ :D<br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဒီေအာက္က စာပိုဒ္ေလးေတြကေတာ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးစဥ္က အေၾကာင္းေလးေတြကို ျဖည့္စြက္ေရးထားတာပါ။ ပံုေတြကေတာ့ အခုရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေတြပါ။</span><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpLR5EfHjI/AAAAAAAAATU/IIyT1h94VnU/s1600-h/DSCN2513.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317145080813788722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpLR5EfHjI/AAAAAAAAATU/IIyT1h94VnU/s320/DSCN2513.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">အထမ္းသမားေလးဦးထမ္းတဲ့ အထမ္းစင္ (ဝါ) ေဝါယာဥ္</span><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ေျခာက္တန္းႏွစ္မွာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာက္တဲ့ မနက္က ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ကားလမ္း ဖြင့္ပြဲေန႔ (၁၉၉၂ ဇန္နဝါရီ ၄ ရက္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္)။ ဒါေပမယ့္ ဖြင့္စမို႔ ကားနဲ႔ သိပ္မတက္ရဲၾကေသးဘူး။ အတက္မွာ အေမက က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ေဝါယာဥ္အထမ္းနဲ႔ တက္ရတယ္။ ေဝါယာဥ္အထမ္းဆိုတာက သစ္သား ပက္လက္ကုလားထိုင္ကို ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ဝါးလံုးၾကီးႏွစ္လံုး ေဘးတစ္ဖက္စီမွာ ၾကိဳးနဲ႔ ျမဲစြာဆိုင္းျပီး လူေလးေယာက္က ထမ္းၾကတာပါ။ အေလးခ်ိန္နဲ႔ေပမယ့္ သူတို႔တက္ၾကတာ သာမန္ႏွဳန္းနဲ႔ တက္တဲ့ ဘုရားဖူးေတြထက္ ျမန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေမနဲ႔ ကပ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္က ေပါ့ေပါ့ေလးပါ ;D အထမ္းေပၚက ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိကုိ ေတာင္ေပၚက ျပန္ဆင္းလာတဲ့ စေနာက္တတ္တဲ့အဖြဲ႔ေတြက “ဟာ.. မယ္ေတာ္ၾကီး ၾကြလာျပီ ဆားေလွာ္ေလးလည္း ပါတယ္ေဟ့ ေမာ္မဖူးၾကနဲ႔ ခလုပ္တိုက္မယ္” ဆိုျပီး စသြားၾကတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။<br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpK5KLUuYI/AAAAAAAAATE/90vt-sP5VTE/s1600-h/DSCN1949.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317144655909140866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpK5KLUuYI/AAAAAAAAATE/90vt-sP5VTE/s320/DSCN1949.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ျခင္းအထမ္းထဲက လိုက္တဲ့ ကေလးငယ္</span><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေတာင္ေပၚက ျပန္အဆင္းမွာ ကၽြန္္ေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေရာ။ အဲဒီေတာ့ ပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို အထမ္းနဲ႔ ဆင္းဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဒီအထမ္းကေတာ့ အခုပစၥည္းေတြ သယ္ေနၾကတဲ့ ျခင္းၾကားၾကီးပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ သစ္သားျပားထိုးထားတယ္။ အဲဒီသစ္သားျပားေပၚထိုင္ျပီး ေျခေထာက္က ျခင္းေအာက္ေျခမွာခ်လို႔ လိုက္ရပါတယ္။ အထမ္းသမားက သူ႔ႏွဳန္းနဲ႔သူ ဆင္းတာကို သားေတာ္ေမာင္ မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်မွာစိုးတာရယ္၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာရယ္၊ ဂ်ီက်တတ္တာရယ္ေၾကာင့္ အေၾကာင္းသိျပီးသား အေဖက ေဘးကေန မ်က္ေျခမျပတ္တမ္း လိုက္ဆင္းပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနသာမေကာင္းတယ္ တစ္လမ္းလံုး နားတဲ့ေနရာတိုင္း ဟိုဟာစားခ်င္ ဒီဟာစားခ်င္ပါ)။<br /><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0gCSGnpNI/AAAAAAAAAT0/2f2SB_hU1XA/s1600-h/DSCN2515.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317941958585853138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sc0gCSGnpNI/AAAAAAAAAT0/2f2SB_hU1XA/s320/DSCN2515.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">အဖြားပိန္ပိန္ေလးတစ္ဦးလည္း ဒီလိုျခင္းေတာင္းေလးထဲကေန ေတာင္ေပၚတက္တာ ေတြ႔ခဲ့တယ္</span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6079351754100224159?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-33788955748013015802009-03-26T01:00:00.017+08:002010-10-23T13:07:53.346+08:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sb-_wKtvy9I/AAAAAAAAARk/L_arzoubFRM/s1600-h/DSCN1910.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314176919551331282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sb-_wKtvy9I/AAAAAAAAARk/L_arzoubFRM/s320/DSCN1910.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ကားေပၚကို အလြယ္တကူ တက္ႏိုင္ေအာင္ ယခုလိုအေဆာင္ေလးေတြ လုပ္ေပးထားပါတယ္</span><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ကင္ပြန္းစခန္းရဲ့ မနက္ခင္းက ေအးေအးျမျမ။ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ အဝတ္လဲျပီး “ပန္းျမိဳ႔သူ”ကို ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့တယ္။ ျခံထဲ တစ္ပါတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေနာက္ဖက္မွာ ပိုေကာင္းတဲ့ ဘန္ဂလိုေတြ ရွိေသးတာပဲ။ ေစ်းတန္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာျပီး မနက္စာအတြက္ “က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ စားေသာက္ဆိုင္” ဆိုတာကို ေတြ႔တာနဲ႔ အဲဒီမွာပဲ ထိုင္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ဒီဆိုင္က ေတာင္ေပၚက က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္က ဖြင့္ထားတာ။ သိပ္မၾကာေသးဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္အျပင္ ရာခ်ိဳတစ္ခြက္ ပါ ေသာက္ျဖစ္တယ္။ မနက္စာေတာ့ ဆာေနလို႔လား မသိဘူး အေတာ္စားလို႔ေကာင္းတယ္။<br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ထြက္မဲ့ကားေပၚမွာ လူက က်ဲေနေသးတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ဘုရားဖူးပါးတဲ့ ၾကားရက္ျဖစ္တဲ့ျပင္ အခ်ိန္ကလည္း ကိုးနာရီေက်ာ္ျပီဆုိေတာ့ ကားထြက္ဖို႔ လူျပည့္ေအာင္ နာရီဝက္ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္။ ကားက လူမျပည့္ရင္ မထြက္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က ကားေပၚက ျမန္မာကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို လွမ္းခ်ီတယ္။ ကေလးကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ျပံဳးရယ္လိုက္ မုတ္ဆိတ္ေမြးကို သြားဆြဲလိုက္နဲ႔ ကေလးက ျမဴးေနတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားကလည္း ကေလးခ်စ္တတ္ပံုရတယ္။ ကေလးကလည္း သူ႔လက္ေပၚမွာေနေတာ့ ကေလးကို အေမလက္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ ေတာ္ေန ျပန္ေတာင္းခ်ီလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပေနတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြလည္း ရိုက္လို႔ေပါ့။ ခဏေနေတာ့ ဘုရားဖူးတစ္ဖြဲ႔ အထုပ္ပိုးေတြနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ ကားေပၚကေန အဲဒီႏိုင္ငံျခားသားၾကီးကပဲ တစ္ထုပ္ျပီးတစ္ထုပ္ လွမ္းယူေပးတယ္။ ကားေနာက္က ပစၥည္းထည့္တဲ့ ျခင္းၾကီးထဲမွာ ေနရာခ်ေပးေနတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္ေတြထဲမွာေတာ့ အေတာ္ ေဖာ္ေရြတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ထြက္လို႔ရျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္ ကားေပၚမွာ လူေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနပါျပီ။ လွ်ံေအာင္ေတာ့ မတင္ပါဘူး။ မျပည့္ရင္လည္း ဆန္ေကာထဲ ဆီးျဖဴသီးလွိမ့္သလို ျဖစ္ေနမွာ။ ေနာက္ခန္းမွာ သစ္သားတန္းေတြကို ေဘးေဘာင္ႏွစ္ဖက္ေပၚတင္ျပီး ခံုအျဖစ္လုပ္ထားတယ္။ လူအျပည့္ ထိုင္လိုက္ေတာ့ ေရွ႔ခံုတန္းကလူနဲ႔ ေနာက္ခံုတန္းကလူ အေစ့ပဲ။ ေဘးအစြန္လူႏွစ္ေယာက္ပဲ လက္တန္းကိုင္စရာရွိတယ္။ ေနာက္မွီဖို႔လည္း မရွိပါဘူး။ ဒီလိုကားမ်ိဳးကို ဒီလို ခပ္ၾကပ္ၾကပ္စီးရတာကပဲ အတက္မတ္မတ္ အဆင္းေစာက္ေစာက္ ေနရာမ်ိဳးေတြအတြက္ အဆင္ေျပေနတာပါ။<br /><br />ကားစထြက္ေတာ့ ေျမျပန္႔ကတၱရာလမ္းအတိုင္း နည္းနည္းေမာင္းရေသးတယ္။ ျပီးမွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း စတက္ေတာ့တာ။ ေနပူပူေအာက္မွာေပမယ့္ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔မို႔ အပူဒဏ္က သိပ္မသိသာလွပါဘူး။ ဦးထုပ္ေဆာင္းထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို လြင့္က်မယ္လို႔ သတိေပးလိုက္ေသးတယ္။ ရတယ္တဲ့။ ရတယ္ဆိုတဲ့ ဦးထုပ္က ရေသ့ေတာင္စခန္းလည္း ေရာက္ေရာ ပါမလာေတာ့ပါဘူး။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><div style="TEXT-ALIGN: left"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />လမ္းမွာ အတက္ကားနဲ႔ အဆင္းကားကို ဆင္းေနတက္ေနတုန္းမွာ မဆံုေအာင္ ေခတၱထိန္းေပးထားတဲ့ ရပ္နားစခန္းရွိတယ္။ အဲဒီက်မွ ကားခကို ေကာက္တယ္။ တရားရိပ္သာတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ကားေပၚမွာေတာ့ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ရသမွ် လိုက္ရိုက္ေသးတယ္။ ေရတံခြန္နဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းပံုကေတာ့ ကားအရွိန္ ေႏွးေနတုန္းမို႔ အဆင္သင့္သြားတယ္။ ေရက်အားက သိပ္မ်ားတာ မေတြ႔ရဘူး။ ဒီပံုေတြက ေတာင္ေပၚတက္ ကားလမ္းေဘးမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ေရတံခြန္ပါ။ ေတာင္ေပၚေရာက္မွ သပ္သပ္ထပ္ဆင္းသြားရတဲ့ ေရတံခြန္ပံုေတြက ေနာက္မွာ ပါလာပါမယ္။<br /></div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpIRuZg1pI/AAAAAAAAASk/6eu8aXsQKkQ/s1600-h/DSCN1919.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317141779414308498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/ScpIRuZg1pI/AAAAAAAAASk/6eu8aXsQKkQ/s320/DSCN1919.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ေတာင္တက္ကားလမ္းေဘးက စမ္းေခ်ာင္း</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-3378895574801301580?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-29926915777107059262009-03-15T01:00:00.005+08:002010-10-23T13:08:14.155+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">ေတာင္ေျခ ကင္ပြန္းစခန္းမွာ ဒီတစ္ညအတြက္ တည္းဖို႔က ထမင္းဆိုင္ေတြမွာလည္း မတည္းခ်င္ဘူး။ သီးသန္႔တည္းခိုခန္း သင့္ေတာ္တာေလးမွာပဲ တည္းခ်င္တယ္။ အရင္အေခါက္ေတြတုန္းက ကင္ပြန္းစခန္းမွာ ေရကူးကန္ရွိတဲ့ေနရာကို ေရာက္ဖူးထားတယ္။ အဲဒီမွာ တည္းခုိေဆာင္ ဘန္ဂလိုေလးေတြလည္း ျမင္ထားခဲ့ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ထင္ျပီး သြားစံုစမ္းၾကည့္တယ္။ ရိုးရိုးခန္းကို တစ္ေသာင္းသံုးေထာင္တဲ့့။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သစ္သားျပားေတြ ခင္းကာထားတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းမွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္တစ္လံုးနဲ႔ ေစာင္၊ ျခင္ေထာင္ပဲပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တာနဲ႔ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ တစ္ေသာင္းရမယ္ လုပ္ေနေသးတယ္။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SbkkfSuek4I/AAAAAAAAARM/9fFh1tRcmMw/s1600-h/DSCN1903.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312317355481535362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SbkkfSuek4I/AAAAAAAAARM/9fFh1tRcmMw/s320/DSCN1903.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">“ပန္းျမိဳ႔သူ” ဧည့္ရိပ္သာ (ကင္ပြန္းစခန္း)</span><br /></div><br /><br />ေဂါပကရံုးအလြန္နားက တည္းခိုခန္းကို စံုစမ္းမယ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ေခၚမရဘူး။ ေကာင္းပါေလ့။ အဲဒီခိ်န္မွာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စကားေျပာေနၾကတဲ့ထဲက လူတစ္ေယာက္က တညး္ခိုးခန္း သန္႔တာ တည္းခ်င္ရင္ ပို႔ေပးပါမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း လိုက္ၾကည့္တာမမွားဘူးဆိုျပီး လိုက္သြားၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ေျခလ်င္လမ္းအတိုင္းသြားျပီး ဘယ္ဖက္တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ယိုစံုဆုိင္တန္းေတြၾကား ဝင္ေပါက္ကေန လွမ္းဝင္လိုက္ရင္ပဲ “ပန္းျမိဳ႔သူ”ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ သစ္ခြပန္းဥယ်ာဥ္ေပါက္စေလးနဲ႔ တည္းခိုရိပ္သာေလးက ဆီးၾကိဳေနတယ္။ လိုက္ပို႔တဲ့သူက ေခၚေပးေတာ့ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္။ အခန္းေတြျပေတာ့ ပထမ ငါးေထာင္ခန္းက ကုတင္ႏွစ္လံုးနဲ႔ အိပ္ယာပဲ ပါတဲ့အျပင္ သိပ္မသန္႔သလို ျဖစ္လို႔ သူ႔ထက္ေကာင္းတဲ့အခန္း ရွိေသးလားဆိုေတာ့ ခုနစ္ေထာင္ခန္းကို လိုက္ျပတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလ်က္ပါတဲ့အျပင္ ျခင္လံုခန္းနဲ႔ အိပ္ယာအိပ္ခင္းကလည္း သန္႔ျပန္႔တဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရြးလိုက္ေတာ့တယ္။ လိုက္ပို႔တဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေသခ်ာေျပာျပီး အခန္းထဲဝင္ ေရခ်ိဳးလိုက္ေတာ့ လန္းသြားၾကတယ္။<br /><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sbkszh04GvI/AAAAAAAAARU/9TnluGSduh8/s1600-h/DSCN1889.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312326499225311986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/Sbkszh04GvI/AAAAAAAAARU/9TnluGSduh8/s320/DSCN1889.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">“မင္းသီတာ” လက္ဖက္ရည္ႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္ (ကင္ပြန္းစခန္း)</span><br /></div><br /><br />မအိပ္ခ်င္ေသးတာနဲ႔ ေစ်းတန္းဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ဂိ္မ္းဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာေတာ့ ကစားတဲ့သူက ကစားေနတုန္းပဲ။ တည္းခိုခန္းလိုက္ရွာတုန္းက ေတြ႔ခဲ့တဲ့ “မင္းသီတာ” ဆိုတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးကို သေဘာက်လို႔ အဲဒီမွာ သြားထိုင္ျဖစ္တယ္။ လိုက္ပို႔ခဲ့တဲ့သူကို ၾကည့္ေသးတယ္။ လက္ဖက္ရည္ေလး တိုက္မလို႔ပါ။ သူပို႔ေပးလို႔ပဲ ကိုယ့္မွာ တစ္ညတာ တည္းရတာ အဆင္ေျပသြားတာ။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ မိုးလည္းခ်ဳပ္ျပီကိုး။ “မင္းသီတာ”က ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ဆိုင္ျဖစ္မယ္။ ဆိ္ုင္က သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းနဲ႔ အစားအေသာက္လည္း စံုတယ္ေျပာရမယ္။ အပူအေအးအျပင္ အေၾကာ္အေလွာ္တခ်ိဳ႔ပါ ရတယ္။ သီခ်င္းပံုမွန္ေလးပဲ ဖြင့္ေပးထားတယ္။ ထိုင္ေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဝုိင္းနဲ႔မွ ႏွစ္ဝိုင္းပဲရွိတယ္။ လေလးကသာ၊ ေဆာင္းေလေအးက တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ေလးေသာက္ ေရေႏြးေလးေသာက္နဲ႔ အေတာ္ကို လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းခဲ့တဲ့ ကင္ပြန္းစခန္းက ညေလးတစ္ညပါပဲ။ အေတာ္ၾကာ ထုိင္ျဖစ္ခဲ့ၾကျပီးမွ ေစ်းတန္းအတိုင္း တည္းခိုရိပ္သာရွိရာ ေလွ်ာက္လာျပီး အိပ္ယာဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2992691577710705926?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-17917934026822477302009-03-13T01:00:00.006+08:002010-10-23T13:08:33.018+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">ေတာင္ငူကေန ရန္ကုန္ဆင္းလာကတည္းက ေအာင္မဂၤလာဂိတ္မွာ ကင္ပြန္းစခန္းထိ ေရာက္တဲ့ Express ကားေတြကို လိုက္ၾကည့္ျပီး ဖံုးနံပါတ္ေတြ မွတ္လာခဲ့တယ္။ လက္မွတ္ကို တမင္ ၾကိဳဝယ္မထားဘူး။ ဒီတစ္ေခါက္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ သြားခ်င္တယ္။ ဟိုလူေစာင့္ ဒီလူေစာင့္ေတြလဲ မလုပ္ခ်င္လို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ သြားျဖစ္တယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္ တည္းဖို႔ကိုေတာ့ က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ပဲ သေဘာက်တယ္။ အရင္သြားတုန္းက booking လုပ္ေပးေနၾက သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖံုးနံပါတ္ လွမ္းေတာင္းတယ္။ ေျမနီကုန္းပလာဇာ အေပၚမွာ ကိ်ဳက္ထိုဟိုတယ္ ရံုးခြဲရွိတယ္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ေတာင္ေပၚထိ booking လွမ္းျပီးတင္ရမယ္ ထင္ေနတာ။ အရင္အေခါက္ေတြတုန္းက အဆင္သင့္လိုက္သြားရံုပဲဆိုေတာ့ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ရက္ ရတယ္။ (တမင္ လူရွင္းေအာင္ ၾကားရက္ယူတာ)။ booking က ေငြလာသြင္းထားခုိင္းတယ္။ မသြင္းထားမိရင္ ေတာင္ေပၚေရာက္တဲ့အခါ အခန္းလက္က်န္ရွိမွ ရႏိုင္မယ္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ခ်က္တိုင္ပင္လုိက္ျပီး ေနာက္တစ္ရက္ ေန႔လည္ပဲ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းက ေငြနည္းနည္းသြားေရာင္းေတာ့ ေစ်းက စက်စျပဳေနျပီ။ ေရာင္းစရာရွိတာ ေရာင္းျပီး အိတ္ျပန္ယူ ေရခ်ိဳး၊ ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းက ေရာက္လာျပီ။ ေျမနီကုန္းပလာဇာေရာက္ေတာ့ ဓါတ္ေလွကား နည္းနည္းရွာလိုက္ရေသးတယ္။ အရင္က မေရာက္ဖူးဘူး။ ဓါတ္ေလွကားက ဒဂံုစင္တာဖက္အျခမ္းမွာ။ တက္သြားေတာ့ က်ိဳက္ထိုေဟာ္တယ္ ရံုးခန္းေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ညအတြက္ တစ္ရက္စာ ပိုက္ဆံရွင္းျပီးတာနဲ႔ ေအာင္မဂၤလာကို တန္းဒိုးတယ္။ ေအာင္မဂၤလာေရာက္ေတာ့ ဘာကားစီးရမလဲ။ အခ်ိန္ေတြ တစ္ခ်က္ၾကည့္လို္က္ေတာ့ “ဝင္း” ကားက အနီးစပ္ဆံုးပဲ။ ညေနေလးနာရီခြဲကား။ တစ္နာရီေလာက္လိုေသးေတာ့ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ျပီး ဂိတ္မွာပဲ ခဏနားေနလိုက္တယ္။<br /><br />ကားစထြက္တဲ့အထိ ေအးေဆးပဲ။ ပဲခူးဝင္ေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွာ ရြစိရြစိျဖစ္လာသလိုပဲဆိုျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့။ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္။ ဒါနဲ႔ အသာပဲ ဖယ္လိုက္တယ္။ ခဏေနျပန္ေတာ့ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက သူ႔လဲ ကိုက္တယ္တဲ့။ ေျပာေနရင္းပဲ ႏွစ္ေကာင္ သံုးေကာင္ေတြ႔လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုဒီလွန္ေလွာရွာေတာ့မွ... လား...လား...။ ကူရွင္အစြပ္ေအာက္မွာ ေက်းဇူးရွင္ေတြ။ ဒါနဲ႔ အေရးေပၚဉာဏ္နီဉာဏ္နက္သံုးျပီး မလႊဲမေရွာင္သာ ဖယ္ရွားလိုက္ရတယ္။ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ရန္ ေအးျပန္ေတာ့... ထိုင္ခံု။ သူငယ္ခ်င္းက တံခါးဖက္အျခမ္း ထိုင္တယ္။ သူ႔ထိုင္ခံု ကူရွင္က တကယ့္ကို အရွင္ၾကီး။ ရွင္လြန္းလို႔ ခဏခဏျပဳတ္က်တယ္။ ေအာက္က သံဖရိန္နဲ႔ ကူရွင္ကို ဘာမွ စြဲထားတာမရွိေတာ့ဘဲ လြတ္ေနေတာ့ ကားသြားတဲ့အရွိန္နဲ႔ နည္းနည္းၾကာရင္ တစ္ခါျပဳတ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းကို ထိုင္လို႔အဆင္မေျပဘူး။ ဒီေတာ့ ဒုတိယေျမာက္ ဉာဏ္နီဉာဏ္သံုးျပီး ကူရွင္ကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ထည့္လိုက္ေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ နည္းနည္းေမွာင္လာေတာ့ ေနာက္ေမာ္ဒယ္ ေက်းဇူးရွင္တစ္ေကာင္က ထြက္လာျပန္တယ္။ ဘယ္သူမွတ္လဲ။ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးေကာင္ေလ။ ပိုးဟပ္ေပါ့။ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုပါလာလဲမသိဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔လည္းဖယ္ျပီးမွ ေအးေဆးသြားတယ္။ ေၾသာ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႔ထိုင္ခံု ေအာက္က အင္ဂ်င္ေပါက္ေခၚမလား ဘီးေပါက္ေခၚမလား အဲဒီေနရာကလဲ အဖံုးမပါဘူးခင္ဗ်။ ေအာက္က ကတၱရာလမ္းကို လွမ္းျမင္ေနရေတာ့ ကိုယ့္ပစၥည္းပစၥယ ထြက္မက်ေအာင္ သတိထားေနရတယ္။<br /><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SbkggtUbOeI/AAAAAAAAARE/uvQWYX4c4kE/s1600-h/DSCN1886.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312312981753379298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SbkggtUbOeI/AAAAAAAAARE/uvQWYX4c4kE/s320/DSCN1886.JPG" border="0" /></a><span style="COLOR: rgb(255,0,0); FONT-STYLE: italic">ညဖက္ ကင္ပြန္းစခန္း ေစ်းတန္းတစ္ေနရာ</span><br /></div><br /><br />လမ္းမွာတစ္ေထာက္နားေတာ့ သိမ္ဇရပ္ထင္တယ္။ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ပူပူေႏြးေႏြးကို ႏွစ္ေယာက္သား အဝတီးျပီး ႏြားႏို႔ပါ ဆြဲၾကေသးတယ္။ ႏြားႏို႔ကလည္း ေကာင္းတယ္။ က်ိဳက္ထိုနားနီးလာေတာ့ “စိမ္းလဲ့တင္” ကို ျဖတ္လာခဲ့တယ္။ “ေငြမိုး ေဆးခန္း” အတြက္ ခြဲခန္းစေလာင္းသြားဆင္တုန္းက ေမာ္လျမိဳင္ကားရပ္တာနဲ႔ စိမ္းလဲ့တင္ မွာ တစ္ေထာက္နားခဲ့ဖူးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး သန္႔ရွင္းသပ္ယပ္ျပီး အဆင္ေျပတယ္။ က်ိဳက္ထိုေရာက္ေတာ့ ဝင္းကားဂိတ္မွာ ခဏရပ္ျပီး ကင္ပြန္းစခန္းထိ ဆက္ေမာင္းတယ္။ ကင္ပြန္းစခန္းဝင္ေတာ့ ဆိုင္ေတြေတာင္ အေတာ္ပိတ္ကုန္ျပီ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခ်ိဳ႔ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ဘယ္မွာ တစ္ညတာ တည္းရမလဲ စဥ္းစားရတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-1791793402682247730?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-70377532819340933592009-02-13T01:23:00.006+08:002010-10-23T11:41:07.627+08:00<span style="color:#3366ff;">အိမ္ဦးခန္းမွာ<br />အိမ္သားအိမ္သူမဟုတ္</span><br /><span style="color:#3366ff;">ေသြးမေတာ္သားမစပ္ဘဲ</span><br /><span style="color:#3366ff;">ခန္႔ခန္႔ညားညား ေနရာယူထားတဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ခု။</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">စိတ္အသြင္မွာ<br />တမင္ ထည့္ထားျခင္းလည္းမရွိ<br />အစဥ္ ပဲ့သြားျခင္းလည္းမရွိဘဲ<br />ဝံ့ဝံ့ၾကြားၾကြားေနရာယူထားတဲ့ ပံုရိပ္တစ္ခု။<br /><br />အဲဒီႏွစ္ခုဟာ တစ္ထပ္တည္းက်ေနတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-7037753281934093359?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-72590123283708076042009-01-29T01:00:00.003+08:002010-10-23T11:42:42.618+08:00<div align="justify">တစ္ခါတုန္းက <span style="color:#ff0000;">လင္ဗန္းတိုင္းျပည</span><span style="color:#ff0000;">္ၾကီး</span>မွာ<span style="color:#ff0000;"> ေပါင္မုန္႔ဘုရင္ၾကီး</span>ရယ္ <span style="color:#ff0000;">ကိတ္မုန္႔မိဖုရာ</span><span style="color:#ff0000;">းၾကီး</span>ရယ္ အုပ္ခ်ဳပ္သတဲ့ကြယ္။ သူတို႔မွာ <span style="color:#ff0000;">ဘီစကစ္သားေတာ္ေလး</span>တစ္ပါး ထြန္းကားတယ္။ ဘီစကစ္မင္းသားေလး အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ဟိုဖက္တိုင္းျပည္က <span style="color:#ff0000;">ေက်ာက္ေက်ာပါေမာကၡဆရာၾကီး</span>ဆီမွာ ဓါးခုတ္၊ လွံထိုး၊ စက္ၾကိဳး၊ ယႏၱရား၊ ဘာညာကိြကြ အစရွိတဲ့ အဌာရႆဆယ့္ရွစ္ရပ္ကို သြားေရာက္သင္ၾကားေစသတဲ့။ တကယ္ေတာ့ မင္းသားေလးက ေဂၚလီလုပ္လို႔ေကာင္းေနတုန္းအရြယ္ဆိုေတာ့ ပညာသင္မသြားခ်င္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ခမည္းေတာ္က တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ဆိုေတာ့လည္း သြားရေတာ့တာေပါ့။<br /></div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify">အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က မင္းညီမင္းသားေတြထဲမွာမွ ဘီစကစ္မင္းသားေလးက ဘာသာရပ္တိုင္းမွာ တကယ္ကို ထူးခၽြန္သတဲ့။ ေက်ာက္ေက်ာပါေမာကၡဆရာၾကီးကို လာဘ္ထိုးျပီး အမွတ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္လို႔လဲ မရဘူးေလ။ ဟိုက private ေက်ာင္းကိုး။ ဆရာၾကီးမွာ အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပျပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လွတဲ့ <span style="color:#ff0000;">ဟာလဝါသမီးေလး</span>တစ္ေယာက္ ရွိတယ္ေလ။ သူ႔သမီးေလးက မင္းသားေလးနဲ႔ အရြယ္တူဆိုေတာ့ ထိမ္းျမားေပးရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ဆရာၾကီးစဥ္းစားမိတယ္။ ဆရာၾကီးအေနနဲ႔ကလည္း မင္းသားေတြအမ်ားၾကီးထဲက တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ေပးစားလို႔ရေပမယ့္ ဘုရင့္သားေတာ္ျဖစ္တိုင္း အရည္အခ်င္းရွိတာမ်ိဳးမွမဟုတ္ဘဲကိုး။ ဘီစကစ္မင္းသားေလးကေတာ့ တပည့္ေတြထဲမွာ လိမၼာေရးျခားလည္းရွိ ထူးလည္းထူးခၽြန္ေတာ့ ဆရာၾကီးက သေဘာက်သတဲ့။ သူ႔သမီးကိုသာ မင္းသားေလးနဲ႔ ေပးစားႏိုင္ရင္ သူလည္း ေပါင္မုန္႔ဘုရင္ၾကီးနဲ႔ ခမည္းခမက္ျဖစ္၊ သူ႔သမီးလည္း အိမ္ေရွ႔စံကေတာ္ျဖစ္ ေနာက္ဆို မိဖုရားၾကီးေတာင္ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ အဲဒီ projectကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္စီစဥ္သတဲ့။ </div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify"></div><div align="justify">ေက်ာက္ေက်ာပါေမာကၡဆရာၾကီးရဲ့ အစီအမံေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ဘီစကစ္မင္းသားေလးနဲ႔ ဟလဝါမင္းသမီးေလးတို႔လည္း ခ်စ္ၾကိဳက္သြားၾကေတာ့တာေပါ့။ မင္းသားကလည္း မိန္းမေကာင္းတို႔ရဲ့ ၾကန္အင္လကၡဏာနဲ႔ ျပည့္စံုေနတဲ့ဟာလဝါေလးကို စျမင္ကတည္းက ခ်စ္ၾကိဳက္မိေနတာတဲ့။ အတူပညာသင္ဖက္ေတြထဲက <span style="color:#ff0000;">ဆႏြင္းမကင္းမင္းသား</span>တို႔၊ <span style="color:#ff0000;">ေရႊၾကည္မင္းသား</span>တို႔ဆိုရင္ ဟာလဝါေလးကို အသည္းအသန္ ေၾကြေနၾကရွာတာ။ ဆရာၾကီး တင္းမွာစိုးလို႔သာ ျငိမ္ေနရတာ။ အခုေတာ့ ဆရာၾကီးက အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က ပညာလာသင္ၾကတဲ့ တပည့္ေတြထဲမွာမွ သူ႔ကို လိုလိုလားလားဆိုေတာ့ သားသားၾကိဳက္ၾကိဳက္ေပါ့။ သူက ကံထူးရွင္ျဖစ္သြားတာကိုး။ ပညာစံုလို႔ အိမ္အျပန္ခရီးမွာေတာ့ ဘီစကစ္မင္းသားေလးမွာ ပညာအျပင္ ၾကင္ယာပါ ရခဲ့တာေပါ့ကြယ္။ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify">ေၾသာ္.. မင္းသားေလးက ပညာသင္ခရီးကို စထြက္လာကတည္းက မင္းသားတစ္ပါးရဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြ ကုိယ္ရံေတာ္ေတြနဲ႔ မလာခဲ့ဘူးတဲ့။ သူက အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ဘုရင့္သားေတာ္ဆိုေတာ့ သူ႔အားသူကိုးျပီး သာမန္အရပ္သားလိုပဲ လာခဲ့တာ။ အခုအျပန္ခရီးမွာ ၾကင္ယာေတာ္ပါ ပါလာျပီဆိုေတာ့ သူက တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားမိတယ္။ အလာလမ္းအတိုင္းျပန္ရင္ ခရီးက နီးတယ္။ တိုင္းျပည္ျပန္ေရာက္ရင္လည္း အိမ္ေရွ႔စံအျဖစ္ကေန ဘိသိက္ခံ ဘုရင္လုပ္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ ဟန္းနီးမြန္း သြားႏိုင္ေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုအျပန္ခရီးကို အျခားတစ္လမ္းကေန သြားမယ္ဆိုျပီး <span style="color:#ff0000;">မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ေတာၾကီး</span>ထဲကေန ျဖတ္ျပန္ဖို႔စီစဥ္တယ္။</div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">မင္းသားေလးရဲ့ အၾကံက မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ေတာၾကီးထဲမွာ ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေတာေတာင္သဘာဝေတြ ခံစားရင္း ေအးေအးလူလူ နားနားေနေန ျပန္ၾကမယ္ေပါ့။ သူက လက္ရံုးရည္ေရာ ႏွလံုးရည္ေရာ ျပည့္စံုတဲ့သူဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔အကူအညီမွ မယူဘဲ ၾကင္ယာေတာ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္ရမယ္လို႔ သူ႔ကိုယ့္သူ ယံုၾကည္မွဳအျပည့္ရွိတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ေတာၾကီးထဲမွာ တူႏွစ္ကိုယ္ ကလူက်ီစယ္ရင္း ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းခရီးတစ္ဝက္အေရာက္မွာ တစ္ညတာ စခန္းခ်ညအိပ္ၾကသတဲ့။ မင္းသားေလးက မီးပံုေလးဖိုလိုက္ျပီး ခ်စ္သူေလ်ာင္းစက္ဖို႔ သူ႔ေပါင္ကို ေခါင္းအံုးအျဖစ္ အိပ္ေစသတဲ့။ သူကေတာ့ မအိပ္ဘဲနဲ႔ တစ္ညလံုး ထိုင္ေစာင့္ေနသတဲ့။ အဲဒီညက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လျပည့္ညတဲ့။ မိုးေပၚက ထိန္ထိန္သာေနတဲ့ လမင္းၾကီးရယ္ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ၾကယ္ေလးေတြရယ္ အနီးနားက စမ္းေရစီးသံရယ္ ေတာေကာင္ေလးေတြရဲ့ ေအာ္သံရယ္ ညက အေတာ္ကို ဆြတ္ပ်ံ႔ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေနတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းသားေလးကလည္း ရုတ္တရက္ စိတ္မထိန္းဘဲနဲ႔ သီခ်င္းေလး ညဥ္းမိတယ္တဲ့။ သီခ်င္းေလးက “အခ်စ္ညရင္ခုန္သံ”တဲ့။ နားေထာင္ဖူးၾကလားေတာ့ မသိဘူး။ တကယ့္ကို ရိုမန္တစ္သီခ်င္းေလးေပါ့။ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify">မင္းသားေလးရဲ့ သီခ်င္းသံေလးၾကားရေတာ့ ၾကင္ယာေတာ္မင္းသမီးေလးလည္း ႏိုးလာတယ္။ မင္းသားေလးက အသံလည္းသာ အဆိုလည္းေကာင္းေတာ့ မင္းသမီးေလးလည္း မေနႏိုင္ဘူး ထလာတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းသားေလးက “အိပ္ေလ ႏွမေတာ္ရဲ့ စက္ေတာ္ေခၚလို႔ မေပ်ာ္ဘူးလား” လို႔ ၾကင္ၾကင္နာနာေမးလိုက္တယ္။ မင္းသမီးေလးက “အခုလို သာယာတဲ့ညေလးမွာ ေမာင္ေတာ္ တစ္ပါးတည္း ေစာင့္ေနရတာ ႏွမေတာ္ျဖင့့္္ ေရႊစိတ္ေတာ္ပူလို႔ စက္ေတာ္ေခၚ မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး ေမာင္ေမာင္ရယ္”လို႔ သံေတာ္ဦးတင္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိပ္မရၾကမဲ့အတူတူ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ့ မဂၤလာဦးညေလးကို တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကုန္ဆုံးခဲ့ၾကသတဲ့။ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ေနာက္ေန႔နံနက္ ခရီးဆက္ေတာ့ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ရုတ္တရက္ သူတို႔ေရွ႔မွာ <span style="color:#ff0000;">ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ဘီလူးညီေနာင္</span>“ပလြတ္”ဆို ေရာက္လာသတဲ့။ ျဖတ္လတ္တဲ့ မင္းသားေလးက <span style="color:#ff0000;">မုန္႔လက္ညိဳးဓါး</span>ကို အသင့္ထုတ္ျပီးသားေပါ့။ ဘေလာင္ႏွစ္ကူးက “ဒီေတာထဲက ျဖတ္သြားတဲ့သူမွန္သမွ် ငါတို႔အစာပဲ”လို႔ေျပာျပီး ရန္မူဖို႔ျပင္တယ္။ ဘယ္ရမလဲ မင္းသားေလးက ဇာတ္လိုက္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီေပါက္ေပါက္ဆုပ္ႏွစ္ေကာင္ကို မုန္႔လက္ညွိဳးဓါးနဲ႔ ေဆာ္ပေလာ္တီးလိုက္တာ ေဆးရံုေတာင္ မေရာက္သြားရွာဘူး။ မာလကီးယားသြားေတာ့တယ္။ ေတာထဲမွာဆိုေတာ့ ေဆးရံုလည္းမရွိပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ <span style="color:#ff0000;">မုန္႔ဆီေၾကာ္ဘီလူးမၾကီး</span>က <span style="color:#ff0000;">အုန္းမွဳတ္ခြက္ satellite</span> ကေန သူ႔သားေတြ ဒီေန႔ဘာအစာရလဲဆိုျပီး လွမ္း check တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ သူ႔သားႏွစ္ေကာင္ ေရွာေနတာကို ေတြ႔သြားျပီး ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ သူေနတဲ့ <span style="color:#ff0000;">မုန္႔စိမ္းေပါင္းေတာင္</span>ေပၚကေန ဖေနာင့္နဲ႔ သံုးခ်က္ေပါက္လိုက္ေတာ့ <span style="color:#ff0000;">သာကူဆိုင္ကလုန္း</span>က တိုက္ခတ္လာပါေရာ။ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify">မင္းသားေလးက သတၱဝါခ်င္းပဲ ယွဥ္ႏိုင္တာေလ။ အခုဟာက သာကူဆိုင္ကလုန္းဆိုေတာ့ သူလည္း မင္းသမီးေလးလက္ကို အျမန္လွမ္းဆြဲျပီး နီးရာသစ္ကိုင္းကို ဖမ္းဆုပ္ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သာကူဆိုင္ကလုန္းက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရပ္ေတာ့ ၾကာရွည္မခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ တကြဲတျပားစီ လြင့္ပါသြားတယ္။ မင္းသားေလးက <span style="color:#ff0000;">ေကာ္ဖီေခ်ာင္း</span>ေရထဲ ေမ်ာပါသြားသလို မင္းသမီးေလးကလည္း <span style="color:#ff0000;">လက္ဖက္ရည္ေခ်ာင္း</span>ထဲ ေမ်ာပါသြားတယ္။ အဲဒီေကာ္ဖီေခ်ာင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ေခ်ာင္းက လင္ဗန္းတိုင္းျပည္ရဲ့ နယ္စပ္က <span style="color:#ff0000;">ႏြားႏို႔ကန္ၾကီး</span>ထဲကို စီးဝင္တယ္။ </div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify">ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ႏြားႏို႔ကန္ၾကီးရဲ့ ကမ္းစပ္က မလွမ္းမကမ္းေနရာေတြမွာ သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုး တင္က်န္ရစ္တယ္။ မေသဘူးေပါ့ကြယ္။ ေသလို႔လဲ မရဘူးေလ။ ဇာတ္လိုက္တို႔စံုတြဲကိုး။ ေမ့ေမ်ာေနတာေပါ့။ အဲဒီအခိ်န္ဟာ ေပါင္မုန္႔ဘုရင္ၾကီးနဲ႔ ကိတ္မုန္႔မိဖုရားၾကီးတို႔ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ရင္း ႏြားႏို႔ကန္နားကို ေရာက္လာတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတယ္တဲ့။ ဒီေနရာမွာ နည္းနည္းေက်ာ္လိုက္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အားလံုးထင္ထားၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဇာတ္လိုက္မင္းသားေလးဟာ မင္းသမီးေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းဖက္ရင္း လင္ဗန္းတိုင္းျပည္ၾကီးကို ဘုရင္အျဖစ္ သက္ဆံုးတိုင္ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သြားေတာ့သတဲ့ကြယ္။<br /><br />ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္။ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify">(လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္က လံုမေလးမဂၢဇင္းပါ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ေတာင္ငူသား version နဲ႔ အသက္ျပန္သြင္းထားတာပါ။ သားသားဂ်ဴလိုင္ေရ ေက်နပ္ပါေနာ္)</div><p align="justify"><br /><br /></p><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-7259012328370807604?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-34444163023524426872009-01-15T20:38:00.010+08:002010-10-23T11:43:31.174+08:00<div align="justify">ခရီးေရာက္မဆိုက္ ပို႔အသစ္တင္ဖို႔ ပ်င္းေနတာကို အေၾကြးလာေတာင္းတဲ့သူက ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးတာ ဝါသနာပါေပမယ့္ ကိုယ္သန္ရာကိုပဲ ေရးခ်င္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔အေၾကာင္းအရာေတြကို မေရးတတ္ပါဘူး။ <span style="color:#ff0000;">“အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း အစားမေတာ္ တစ္လုတ္”ဆိုသလိုပဲ အေရးမေတာ္ေတာ့ တစ္ပုဒ္နဲ႔ ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးပါတယ္။</span> အဲဒါေၾကာင့္ သြားသတိ စားသတိ ေရးသတိနဲ႔ လုပ္ေနရတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ခင္မင္ရာ ခင္မင္ေၾကာင္းေတြကို TAG ကမာၻ TAG ေရစီးထဲကို ဆြဲဆြဲေခၚၾကတဲ့ဓေလ့က ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ အေတာ္တြင္က်ယ္ပါတယ္။ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္လတ္လတ္ ေမ်ာပါေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေရစီးထဲကို လုိက္ပါစီးေမ်ာဖို႔ ပထမဆံုးမ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပထမဆံုး ခင္မင္စြာ TAG သြားတဲ့သူကေတာ့ <a href="http://aungthange.blogspot.com/">အစ္ကိုၾကီး ကိုေအာင္သာငယ္</a> ပါ။ (အစ္ကိုၾကီးခင္ဗ်ာ... ပထမဆံုးမ်ားကို ေခါင္းစဥ္ခြဲေလးမ်ားျဖင့္ တင္မည္႔အစား မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့ရသည့္ ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ၾကိမ္တည္းသာ လုပ္ခဲ့ဖူးေသာ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/11/blog-post_09.html">သတိုးသားအရံ</a> ဆိုသည္႔အေၾကာင္းကို အျမင္ပသာဒလွပေအာင္ အဆင္တန္ဆာစကားလံုးမ်ားနဲ႔ တင္ဆက္ေရးသားထားပါတယ္။ အားပါးတရမဟုတ္ေပမယ့္ ေက်နပ္ႏိုင္မွာပါ။ အားလံုးကုန္စင္ေအာင္ဖတ္ရွဳျပီး <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/07/comment.html">စာမူခ</a> ပါ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ခ်ီးျမွင့္ေပးေစလိုပါတယ္)</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒုတိယေျမာက္ တြန္းခ် (အဲ..)ဆြဲေခၚတဲ့သူကေတာ့ <a href="http://laynuaye.blogspot.com/">မၾကီးတန္ခူး</a> ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေရးခိုင္းခဲ့တာပါ။ အခ်စ္နဲ႔ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်စ္အေၾကာင္းေရးခိုင္းေတာ့ “အလင္းျပန္နိယာမ”ဆိုတဲ့ အခ်စ္ပို႔စ္ေလးက သိပ္ျပီးမလွပလိုက္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ လွလားမလွလားေတာ့ မသိဘူး။ ေရးခိုင္းခဲ့တဲ့ မၾကီးတန္ခူး ကိုယ္တိုင္ေတာင္ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/07/comment.html">စာမူခ</a> လာေပးတာ မေတြ႔ရဘူး။ (ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေရးျပီးေၾကာင္း သြားမေျပာခဲ့ရပါဘူး)။ အခုေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္တုန္းမွာ ေတာင္ငူသားတစ္ေယာက္ အခ်စ္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေရထိပန္းႏွယ္ လန္းဆန္းသြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မၾကာခင္ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ထပ္ေရးဦးေတာ့မွာမို႔ TAGထားဖူးတဲ့ မၾကီးတန္ခူးေရ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/07/comment.html">စာမူခေတြ </a>ေမွ်ာ္ေနမယ္ဗ်ိဳ႔။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အခုေနာက္ဆံုးအေၾကြးလာေတာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေလးကေတာ့ သူငယ္နာမစင္ေသးတဲ့ <a href="http://july-dream.blogspot.com/">သားသားေလး ဂ်ဴလိုင္အိပ္မက္</a> ပါ။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ဒီကေလးႏွယ္။ ဒီအရြယ္ၾကီးက်မွ ကာတြန္းကားအေၾကာင္း ေရးေပးရဦးမတဲ့။ သူ႔ဟာသူ ကေလးစိတ္မကုန္လို႔ ကာတြန္းၾကိဳက္တာ ၾကိဳက္ပါဗ်ာ။ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း သူတုိ႔ဝါသနာ သူတို႔ဗီဇေလးေတြကို အသက္ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး မေဖ်ာက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ရည္းစားေတာင္ မရေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကာတြန္းကားအေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနရင္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ကာတြန္းကားေတြ ၾကိဳက္ေနတယ္ဆိုျပီး အဘယ္လံုမပိ်ဳက ဒီသူငယ္ကို စိတ္ဝင္စားပါ့ေတာ့မလဲ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒါေပမယ့္လည္း ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးဆိုတာမ်ိဳးက သူတို႔လိုခ်င္တာမရရင္ အင္မတန္ ဂ်ီ က်တတ္တာကလား။ အနည္းဆံုး ေခ်ာကလက္စားခ်င္ေနတဲ့ ကေလးကို သၾကားလံုးေလာက္ေတာ့ ေပးမွ ေတာ္ေပလိမ့္မေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သားသားဂ်ဴလိုင္ေရ ကာတြန္းကားေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ကြယ္။ ဦးဦးေတာင္ငူ ငယ္ငယ္က ကာတြန္းကားေတြ ၾကည့္ခဲ့ၾကိဳက္ခဲ့ စြဲလန္းခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ခုခိ်န္မွာေတာ့ အဘယ္ဇာတ္လမ္းကိုမွ တိတိပပ မမွတ္မိေတာ့လို႔ပါ။ ကာတြန္းကားအစား ဒီဘေလာ့ဂ္ဖတ္မိသူ အမ်ားသူငါေတြလည္း မိမိတုိ႔ရဲ့ ရင္ေသြးငယ္မ်ားကို ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေအာင္၊ လူပ်ိဳၾကီး အပ်ိဳၾကီးေတြလည္း တူငယ္ တူမငယ္ေလးေတြကို ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေအာင္ ဦးဦးေတာင္ငူ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္က လံုမေလးမဂၢဇင္းမွာပါခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးပါ့မယ္ကြယ္။ ပံုျပင္ေလးဖတ္ျပီးရင္ သားသားဂ်ဴလိုင္အပါအဝင္ ဘေလာ့ဂ္ခ်စ္ခင္သူအေပါင္း ႏွစ္သက္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါလိမ့္မယ္ကြယ္။ ေၾသာ္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဦးဦးေတာင္ငူရဲ့ မူအတိုင္း ေတာင္ငူသား version နဲ႔ ခပ္ပါးပါးေလးေတာ့ ဆန္းသစ္ေပးထားပါတယ္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရွဳ အားေပးၾကပါခင္ဗ်ား။ </div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-3444416302352442687?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-59456959680906920462008-11-28T17:15:00.005+08:002010-10-23T13:13:09.272+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">အဖိုးက တစ္ဦးတည္းေသာသား။ အဖိုးရဲ့ ဦးေလးအေဒၚေတြကလည္း အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီးေတြဆိုေတာ့ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတာင္ မရွိရွာဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဖြားနဲ႔ လက္ထပ္ျပီး ေမြးထားတာ သားသမီးကိုးေယာက္ေတာင္။ ကၽြန္ေတာ္သိတတ္စအခ်ိန္မွာ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုရယ္၊ အဖိုးနဲ႔ အဖြားရယ္၊ အဖိုးရဲ့ အေဒၚအငယ္ဆံုး အဖြားအပ်ိဳၾကီးရယ္၊ အေဖ့အကုိအၾကီးဆံုးရဲ့ သမီးရယ္ ေနၾကတယ္။ အဖိုးရဲ့ အေဒၚအငယ္ဆံုးဆိုေပမယ့္ အဖိုးနဲ႔ အသက္ အမ်ားၾကီးမကြာဘူး။ အဖိုးက သူ႔အေဒၚကို မမလို႔ပဲ ေခၚေလ့ရွိတာ မွတ္မိတယ္။ အဖြားအပ်ိဳၾကီးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဆို အေဘး ေတာ္တာေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အေဘးက အသက္အရြယ္ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သြားေတြက အရမ္းမာတာေတြ မဝါးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထမင္းခ်က္ရင္ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး ခ်က္ေပးရတယ္။ အသား၊ ငါးေတြဆိုလည္း ႏူးေနေအာင္ ျပဳတ္ျပီးမွ စားလို႔ရတယ္။ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ေတာင္ ထြက္ေလ့မရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔အခန္းေလးထဲမွာပဲ အေနမ်ားတယ္။ အျပင္က တျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ဘာေတြလည္း စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ သူေမးတတ္တာ ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ကိုးကြယ္လာတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအေၾကာင္းရယ္၊ တူျဖစ္သူက ေမြးတဲ့ ေျမးေတြ(အေဖတို႔ေမာင္ႏွမေတြ) အေၾကာင္းေလာက္ရယ္သာ သတိရတဲ့အခါ ေမးတတ္တယ္။ သူ႔ဟာသူ ပုတီးေလးစိပ္ ဘုရားရွိခိုးနဲ႔ပဲေနတာ။ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေျပာၾကဆိုၾကတာေတြေတာ့ နားစြန္နားဖ်ား ၾကားမိပါလိမ့္မယ္။ လူၾကီးဆိုေတာ့လည္း သူ႔စိတ္ထဲ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးတာလည္း ရွိမွာေပါ့။<br /><br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အဖြားက အသက္ ၈၆ႏွစ္အရြယ္ မကြယ္လြန္ခင္ အခ်ိန္ထိ မီးဖိုေဆာင္ကို အေမနဲ႔အတူ ကိုယ္တိုင္ဝင္ျပီး ခ်က္ျပဳတ္ရမွ ေက်နပ္တာ။ အဖြားက ေသြးတိုးသာ ရွိတာ ဟင္းခ်က္ရင္ ေလးေလးပင္ပင္ေလး ခ်က္ေလ့ရွိတယ္။ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ဟင္းေတြဆိုရင္ စားမဝင္တတ္ဘူး။ အဲဒီအေလ့က စြဲေနေတာ့ အေဒၚျဖစ္သူအတြက္ ထမင္းပြဲ ဟင္းပြဲလုပ္ေပးတဲ့အခါမွာလည္း ေလးေလးပင္ပင္ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ေတာ့တယ္။<br /><br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ဘဲဥျပဳတ္ေလးကို ဆီဆမ္းျပီး ထမင္းပူပူေလးနဲ႔ စားဖို႔ကို အဖြားက လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဘးလည္း ထမင္းပြဲဝင္ထိုင္ျပီး ဘဲဥျပဳတ္ေလးတစ္ဖတ္ကို အရင္ေကာက္ျမည္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဘာသာသူေလး ေရရြတ္လိုက္တာ...<br /><br />“ေၾသာ္... ေစ်းေတြၾကီးလာေတာ့ လူေတြလည္း ဘဲေတြကို အစာမေကၽြးႏိုင္ဘဲ ဆားေတြပဲ ေကၽြးလားမသိဘူးကြယ္။ ဘဲဥေတြက ဆားငန္လိုက္တာ” တဲ့။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-5945695968090692046?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-29226285990459873482008-11-23T14:32:00.015+08:002010-10-23T11:45:41.848+08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Q9gkSYoI630/SSkBXVFd55I/AAAAAAAAAOo/dY965t_WHhA/s1600-h/DSCN1515.JPG"></a>စကၤာပူေရာက္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားရဲ့ ရွမ္းရိုးရာႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို ႏိုဝင္ဘာ ၂၂ရက္ ညေနခင္းမွာ Lavender MRT အနီးက Foochow Building မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္အရ ယခုႏွစ္ဟာ ၂၁၀၃ ခု လို႔သိရတယ္။ အေစာကတည္းက သြားခ်င္ေပမယ့္ မေသခ်ာတာေၾကာင့္ လက္မွတ္မဝယ္ထားရဘူး။ အဲဒီေန႔လယ္ေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ျပီး သူ႔မွာ လက္မွတ္အဆင္သင့္ရွိတာနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ခန္းမေရာက္ေတာ့ ဝယ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြကို ကပ္ခြာခံုနံပါတ္ေလးေတြနဲ႔ လဲေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ရွမ္းအစားအစာ ထမင္းဘူးေတြ တစ္ေယာက္တစ္စံုစီေပးတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္ေတြ၊ တီရွပ္ေတြ ေရာင္းေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။<br /><br />ခန္းမေရာက္ေတာ့ ၅ နာရီစမယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္းက နည္းနည္းေနာက္က်ျပီးမွ စျဖစ္တယ္။ လူေတာ့ အမ်ားၾကီး ျပည့္က်ပ္မေနဘူး။ ထိုင္ခံုမွာဝင္ထိုင္ျပီး ဘူးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သြားရည္က်သြားတယ္။ ဘူးထဲမွာ ထမင္းရယ္၊ ငါးရယ္၊ မုန္ညင္းခ်ဥ္ရယ္၊ ငါးဆုပ္လံုးလိုလုပ္ထားတာရယ္။ ျပီးေတာ့ ငွက္ေပ်ာေကာက္ညွင္းထုပ္မီးကင္ ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေရႊရင္ေအးလို အခ်ိဳပြဲ တစ္ဘူးလည္း ေသာက္လို႔ေကာင္းတာပဲ။ အားလံုးျခံဳေျပာရရင္ ရွမ္းဟင္းေတြ အမ်ားၾကီးမစံုေပမယ့္ ေကၽြးသမွ်ေတာ့ အကုန္စားလို႔ေကာင္းတယ္။ လံုးဝမဝဘူး။ စားေနရင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြဖက္ကို စပ္စုၾကည့္ေတာ့မွ တုိ႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္ထုပ္ေလးေတြ ေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ထမင္းဘူးသြားထုတ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးေတာ့ သူလည္း ေပးတဲ့အတိုင္းယူလာတာတဲ့။ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္က သူေတာ့ မၾကိဳက္ဘူးတဲ့ေလ။ ဆိုးဝါးလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တာ။ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့လူက်မွ မရခဲ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္ကခံုတန္းမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ခ်ိဳ႔ပါ လိုက္လာၾကည့္တာေတြ႔တယ္။ ေရွ႔က အစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ သူတို႔ဆီက တၾကြပ္ၾကြပ္နဲ႔ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္ ဝါးစားသံထြက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကလိကလိျဖစ္ေနရတယ္။ ဟင္း..<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖဖက္က အဖိုးအဖြားေတြ ႏွစ္ဖက္စလံုး ရွမ္းစစ္စစ္ေတြ။ ဒါေပမယ့္ ေျမျပန္႔မွာ အေျခခ်ခဲ့တာ မ်ိဳးဆက္ေလးငါးဆက္ေလာက္ရွိေနျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထက္မွာ ရွမ္းဓေလ့၊ ရွမ္းစကား ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရွမ္းအစားအစာဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္(စားဖူးျပီးသမွ်ေတြထဲမွာ)။ ရွမ္းအိုးစည္သံၾကားရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ျမဴးတယ္။ လိုက္ကခ်င္ေနတယ္။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ တစ္ေခါက္ေရာက္တုန္းကဆိုရင္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ တို႔ဟူးႏွစ္ျပန္ေၾကာ္ဆို အေသၾကိဳက္။<br /><br />အခမ္းနားဖြင့္ျပီးေတာ့ စိုင္းေအာင္ျမင့္(ေက်ာင္းက Mechanical major က သူငယ္ခ်င္းပါ)က ရွမ္းလို ႏွဳတ္ဆက္စကားေျပာတယ္။ ရွမ္းအကအလွေတြ တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္တင္ဆက္တယ္။ ဓါးသိုင္းေတြလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ သိပ္မျမဴးသလိုျဖစ္ေနတယ္။ တူရိယာသံေတြကပဲ တိုးေနလို႔လား မသိဘူး။ အဆိုေတာ္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ညီ စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ရွမ္းသီခ်င္းေတြ၊ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းေတြနဲ႔ သူရဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႔ဆိုတယ္။ အဲဒီက်မွ နည္းနည္းသြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ တင့္တင့္ထြန္း။ မတင့္ ထြက္လာေတာ့မွ ပြဲက ပိုျပီးစိုေျပသြားတယ္။ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ဆိုတယ္။ မတင့္ထံုးစံအတိုင္း အကေလးေတြလည္း ပါေတာ့ အားေပးၾကတာေပါ့။ ေနာက္တန္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြကလည္း ထထေအာ္ၾကတယ္။ မတင့္ကပံုကို သေဘာက်တယ္ ထင္တယ္။<br /><br />ၾကားမွာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ နားေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ တိုးနယားအက၊ ရွမ္းအကေတြနဲ႔ ျပန္ဖြင့္တယ္။ ေနာက္ စိုင္းေအာင္ခမ္းထီးနဲ႔ မတင့္တို႔ အဝတ္အစားသံုးစံုေလာက္စီ လဲျပီး ဆိုၾကတယ္။ မတင့္က ရွမ္းဝတ္စံုေလးလဲျပီး တစ္ခါထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း လွလိုက္တာ။ မတင့္က အသက္ေလးဆယ္သာ ေက်ာ္ေနတယ္ အေတာ္လွေသးတာ။ ေတာ္ရံုမင္းသမီးေတြေလာက္ေတာ့ အသာေလးယွဥ္ႏိုင္တယ္။ စင္ေပၚက မတင့္နဲ႔ စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္ အေပးအယူမွ်မွ်နဲ႔ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖသြားလိုက္တာ တစ္သားတည္းပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းေတြက်ေတာ့ စင္ေပၚမွာ ကလိုက္ၾကတာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာၾကီး။</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />စိုင္းေအာင္ထီးခမ္းက ရွမ္းစကားနဲ႔ “မိုင္ဆြန္ခ” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ စင္ေအာက္က နားလည္တဲ့လူေတြက ရွမ္းလိုပဲ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ နာမည္ၾကီးတဲ့ ရွမ္းသီခ်င္းတခ်ိဳ႔လည္း ဆိုေရာ ရွမ္းလိုရတဲ့သူေတြ လိုက္ဆိုၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွမ္းေသြးပါလ်က္နဲ႔ ရွမ္းလိုေလးေတာင္ ျပန္ျပီး ႏွဳတ္မဆက္တတ္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခါေတာ့ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္တတ္ေအာင္ ရွမ္းစကားေလးေတာ့ သင္ထားရဦးမယ္။<br /><br />ကင္မရာက indoor ပံုေတြ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ရိုက္မရလို႔ မတင္လိုက္ႏိုင္ဘူး။ <a href="http://degolar.blogspot.com/">ကိုဒီ </a>ဆီမွာပဲ အားပါးတရၾကည့္လိုက္ၾကပါခင္ဗ်ာ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2922628599045987348?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-92138586183714802812008-11-18T21:44:00.011+08:002010-10-23T11:46:19.520+08:00<div align="justify">ေရျခားေျမျခားမွာ ေရာက္ေနရေတာ့ ျမန္မာအစားအစာဆိုရင္ အရမ္းလြမ္းတယ္။ ေျပာမဲ့သာ ေျပာတာပါ။ တိုင္းတပါးမွာ ဒီႏိုင္ငံေလာက္ ျမန္မာအစာ အလြယ္တကူစားႏိုင္တာ မရွိေသးဘူးထင္တယ္။ အိမ္မွာလည္း အျမဲခ်က္စားေနတာပါပဲ။ ဟင္းခ်က္ဖို႔ လိုခ်င္တဲ့ ျမန္မာအမယ္ေတြလည္း စံုစံုလင္လင္ဝယ္လို႔ရတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီမေရာက္ခင္က ဘာမွ မခ်က္တတ္ဘူး။ ၾကက္ဥေၾကာ္ေလာက္၊ ၾကက္သားေစာ္ဘြားခ်က္ေလာက္ပဲ ခ်က္တတ္ခဲ့တာ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ အဖြားခ်က္တာကို ျမင္ဖူးေနေတာ့ အဲဒီအတိုင္း မွတ္မိတာေတြ ခ်က္ၾကည့္တယ္။ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္လို႔ၾကံဳရင္ ျပန္ေမးတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ခ်က္ကာစကဆိုရင္ ဘာဟင္းခ်က္ခ်က္ မ်က္လံုးထဲျမင္တာ အကုန္ေကာက္ထည့္တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ အဆင္ေျပျပီး စားေကာင္းေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာဟင္းမွန္းမသိ အရသာကဆိုး စားမဲ့သူမရွိေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ရတာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ဟင္းခ်က္သက္ေလး နည္းနည္းရလာေတာ့မွ လက္စြမ္းထက္လာတယ္။ အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာ စပါယ္ရွယ္ဟင္းတခ်ိဳ႔ဆို သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲ နာမည္ၾကီးပဲ။ ေကာင္မေလးေတြဆို ညာညာျပီး ခ်က္ေကၽြးခိုင္းေနၾက။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာက သူငယ္ခ်င္းေျခာက္ေယာက္မွာ တရုတ္ႏွစ္ေယာက္က ဘာမွ မခ်က္တတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ကို<span style="COLOR: rgb(255,0,0)"> </span><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">“အရက္ဝယ္၊ ၾကက္ဖမ္း၊ ငရုပ္သီးေထာင္း၊ ေခြးေမာင္း” </span>ဆိုတဲ့ ရာထူးေပးထားတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တစ္ေယာက္ကေတာ့ တိုးတက္လာတယ္ဆိုရမယ္။ ဟင္းခ်က္မဲ့သူ မရွိရင္ သူ႔ဘာသာသူ ေကာက္ခ်က္ထားတတ္တယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေကာင္ကေတာ့ မတိုးတက္ဘူး။ ဘယ္ရမလဲ သူက မသင္ယူဘူးေလ။ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေလွ်ာက္စားေနတာကိုး။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">တစ္ခါကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစံုတုန္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္လဲ မသိဘူး။ အသင့္ေၾကာ္စားတဲ့ ၾကက္သားလိပ္ထုပ္ကို သူေၾကာ္ေပးမယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ သူ႔လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေမာင္မင္းၾကီးသားကဗ်ာ ဆီအိုးထဲကို ၾကက္သားမပစ္ခ်ရဲဘူး။ တုန္တုန္ တုန္တုန္နဲ႔ အေဝးၾကီးကေန ပစ္ထည့္ေနေတာ့ အနားက တျခားလူကို ဆီေတြစင္ေတာ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို မူလရာထူးပဲ ျပန္ေပးထားရတယ္။ က်န္တဲ့ေလးေယာက္ကေတာ့ စာဖိုးမွဴးတာဝန္ယူတယ္။ ရခိုင္ျဖစ္တဲ့ ပုလုေကြးက ရခိုင္ဟင္းခ်က္တယ္။ သူ႔ဟင္းေတြက အစပ္ေတြဆိုေတာ့ စားလို႔ေတာ့ အေတာ္ဝင္တယ္။ ပအို႔ဝ္ကေတာ့ ရိုးရာဟင္း သိပ္မခ်က္ဘူး။ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေတာ့ သူက ထခ်က္တတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အကိုဝမ္းကြဲကေတာ့ နားရက္တစ္ရက္ပဲ ရတာဆိုေတာ့ သူအားမွပဲ ဝင္ခ်က္တယ္။ ေတာင္ငူမုန္႔ဟင္းခါး ဟင္းရည္က်ဲလိုမ်ိဳး စားခ်င္လာရင္ေတာ့ သူ႔ကို ခ်က္ခိုင္းရတယ္။ အရင္ကေတာ့ ဒိုင္ခံစားဖိုမွဴးက အေစာဆံုးအိမ္ျပန္ေရာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အခုတေလာေတာ့ အပ်င္းၾကီးေနတာမို႔ သိပ္မခ်က္ျဖစ္ဘူး။ ဆန္ကလဲ အိတ္လိုက္ ေအာ္ဒါမွာစားေတာ့ ပိုတန္တယ္ေျပာရမယ္။ အိမ္ထိလာပို႔ေတာ့ သယ္ရတဲ့ဒုကၡက လြတ္တယ္ေလ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒီေန႔ေတာ့ ရံုးအဆင္းမွာ ျမန္မာစာစားခ်င္တာနဲ႔ Clementi က ျမန္မာဆိုင္ထပ္ဖြင့္တဲ့ဆီမွာ သြားစားျဖစ္တယ္။ (Clementi ဆိုလို႔ ဒီက နာမည္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးမွတ္မိတာ Clementi ဗ်။ ေက်ာင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ Electronics က ဆရာၾကီး ဦးကလဲမင့္ နာမည္နဲ႔ နီးစပ္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး)။ ဘေလာ့တစ္ခုမွာေတြ႔လို႔ သြားစားဦးမယ္ျပင္ေနတာ ဒီေန႔မွေရာက္ျဖစ္တယ္။ “မႏၱေလး” တဲ့ ဆိုင္နာမည္က။ MRTကေန ကတ္ျဖတ္ျပီးရင္ ညာဖက္ျခမ္း စၾကၤံလမ္းအတိုင္း အဆံုးထိေလွ်ာက္ရင္ စားေသာက္ဆိုင္တန္းတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ အဲဒီကေန တိုက္ေတြေအာက္က ဆိုင္တန္းေတြအတိုင္း ဆက္သြားရင္ “ေကာင္းဇံု စတိုး”ကို ေက်ာ္ျပီးရင္ ေရာက္ပါျပီ။ တကယ္ေတာ့ လမ္းမၾကီးအတိုင္း ေလွ်ာက္ရင္လည္း ရပါတယ္။ လမ္းမနဲ႔ ကပ္လ်က္က ဆိုင္တန္းမွာပါပဲ။ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြထဲက ဆိုင္တစ္ေနရာမွာ ဖြင့္ထားတာပါ။ ဆိုင္နာမည္ကို ျမန္မာလို မေရးထားဘဲ အဂၤလိပ္လိုသာ ေရးထားလို႔ ရုတ္တရက္ မေတြ႔ဘဲေနလိမ့္မယ္။ စားေသာက္ဆိုင္တန္းရဲ့ ေရွ႔ကၾကည့္ရင္ ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာပါ။ ဆိုင္တန္းတစ္ခုလံုးရဲ့ အေပၚေတြမွာ တိုက္ဂါးဘီယာဆိုင္းဘုတ္ေတြ ရွိပါတယ္။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ည ၇ နာရီဝန္းက်င္ပါ။ ပင္နီဆူလာကဆိုင္ေတြေလာက္ ဟင္းေတြ မစံုလင္ေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စားျဖစ္တာက ဆိတ္သားအာလူးဟင္း၊ ငါးခ်ဥ္သုတ္နဲ႔ ဟင္းရြက္ေၾကာ္အၾကီးၾကီးတစ္ခ်ပ္ပါ။ ၄က်ပ္ ႏွစ္ဆယ္ေပးရပါတယ္။ ဝက္သားလံုး၊ ျမင္းခြာရြက္သုပ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ႔ စားတဲ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ၃က်ပ္ ငါးဆယ္ပါ။ ဟင္းရည္တစ္ခြက္လဲ ရပါတယ္။ ဟင္းထည့္တာ နည္းတယ္ထင္ရေပမယ့္ ဟင္းစားမၾကီးတဲ့လူအတြက္ေတာ့ အေတာ္ပါပဲ။ ဆိတ္သားက ႏူးေနေတာ့ စားရတာ အဆင္ေျပတယ္။ အရသာလည္း ေကာင္းတယ္။ ငါးပိေထာင္း၊ ငါးပိရည္၊ အခ်ဥ္ရည္၊ တို႔စရာေတြလည္း ထားေပးထားပါတယ္။ ဇြန္း၊ ခက္ရင္းကို တစ္ရွဴးစနဲ႔ပါ ပတ္ေပးထားပါတယ္။ ပန္းကန္၊ ခြက္ေတြကေတာ့ တစ္ခါသံုးေတြပါ။ ျမိဳ႔ထဲထိ သြားစားဖို႔ အခ်ိန္မရတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေစ်းႏွဳန္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာအစားအစာအေနနဲ႔ ပံုမွန္ပဲလို႔ဆိုရမယ္။ ဒီကအစားအစာေတြေတာင္ သံုးေလးက်ပ္ေတာ့ ေပးေနရျပီေလ။ မနက္ ၈နာရီေလာက္ကေန ည ၁၀နာရီေလာက္ထိ ဖြင့္တယ္တဲ့။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အျပန္က်ေတာ့ Bukit Batok ကို ၁၀၆ စီးျပီး ျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ေတာထဲမွာ ရံုးတက္ရတဲ့ သူအတြက္ေတာ့ အိမ္နဲ႔ နည္းနည္းနီးတယ္ေျပာလို႔ရတဲ့ Clementi ဆိုင္က အဆင္ေျပပါတယ္။ ျမန္မာစာလည္း စားခ်င္ အိမ္မွာလည္း မခ်က္ႏိုင္၊ ျမိဳ႔ထဲလည္း သြားဖို႔အခ်ိန္မရတဲ့ေန႔မ်ိဳးအတြက္ အရံသင့္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔စားေနတုန္းလည္း ျမန္မာေတြ အေတာ္လာစားၾကပါတယ္။ ျပည္ေက်ာင္း ေရွ႔ႏွစ္ စက္မွဳက queen အမၾကီးတို႔ရယ္၊ ရန္ကုန္ေက်ာင္းက ေဘာ္ဒါတစ္ခ်ိဳ႔ရယ္လဲ လာစားၾကတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ပင္နီဆူလာ ေျမေအာက္ထပ္မွာ “ျမနႏၵာ”ဆိုင္ ထပ္ဖြင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စစားမိတဲ့ေန႔က တန္းစီေနတုန္း အိႏိၵယအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္(ထင္တာပဲ) ဝင္လာတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ဝင္စားသြားမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာ ဝင္တန္းစီျပီး ဘာဆိုင္လဲ ဘာဟင္းလဲဆုိျပီးေမးတယ္။ ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။ ဒီကေကာင္ကလဲ ဒီလိုကိုယ့္အစားအစာကို အေရးတယူ လုပ္ျပီး ေမးလို႔ကေတာ့ “ဒါျမန္မာဟင္း၊ စားလို႔အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အရသာရွိတယ္၊ ဟင္းေတြ အမယ္စံုတယ္” အစခ်ီျပီး ေၾကာ္ျငာေကာင္းေကာင္းဝင္လိုက္တာေပါ့။ အမ်ိဳးသမီးၾကီးႏွစ္ေယာက္လည္း ဟင္းေတြလိုက္ၾကည့္ျပီး သြားရည္ယိုသြားလားမသိဘူး။ လက္ညိွဳးတစ္ထိုးထိုးနဲ႔ မွာေနၾကပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားေနရင္းနဲ႔ သူတို႔ဝိုင္းကို အသာေလးလွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ေရေႏြးေတြေတာင္ မွာေသာက္လို႔။ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ထမင္းလိုက္ပြဲေတာင္ ေျပာင္ေနျပီ။ စားေကာင္းၾကတယ္ ထင္ပ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဒီက စလံုးေတြလား မသိဘူး။ ဟင္းေတြ ပါဆယ္လာဝယ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳဖူးတယ္။ သူတို႔ ခံတြင္းေတြ႔လို႔ ေနမွာ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္မွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခု လုပ္ႏိုင္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းေျမာက္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာအစားအစာေတြကို အခုလို အလြယ္တကူစားလို႔ရႏိုင္ေအာင္ ေရာင္းႏိုင္တာ တကယ္အဆင္ေျပတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြသာမက ဒီက တျခားလူမ်ိဳးေတြပါ စားတတ္လာေအာင္ စားခ်င္လာေအာင္ တိုးခ်ဲ႔လုပ္ကိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းမယ္။ ျမန္မာအစားအစာ ႏိုင္ငံတကာမွာ ဘာလို႔မထိုးေဖာက္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ဒီအေၾကာင္းအရာက ဒီထက္ပို အေသးစိတ္ေရးခ်င္ေသးေပမယ့္ အခုေတာင္အေတာ္ရွည္ေနျပီမို႔ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္ဦးမယ္။ ေနာက္မ်ားမွေပါ့။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0);font-size:130%;" ><em>“ျမန္မာအစားအစာ မေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာရဲလဲ”</em></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-9213858618371480281?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-50842209783243777312008-11-16T11:14:00.016+08:002010-10-23T13:33:15.506+08:00<div align="justify">ကိုလိုနီေခတ္ ၁၉၂၀ မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွ႔ံအျပား အမ်ိဳးသားေက်ာင္းေတြ ေပၚေပါက္လာၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္အၾကာ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေတာင္ငူျမိဳ႔ရဲ့ အသည္းႏွလံုးေနရာလို႔ တင္စားရမယ့္ ေကတုမတီနန္းေတာ္ေဟာင္း ေနရာမွာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အ.ထ.က (၂) ေတာင္ငူ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာမယ့္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းၾကီးကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ယခုဆိုလွ်င္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းၾကီးရဲ့ သက္တမ္းဟာ (၈၇)ႏွစ္ ေက်ာ္လာပါျပီ။ ေတာင္ငူရဲ့ သက္တမ္းအၾကာဆံုးနဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းၾကီးကေန ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာမွ အစျပဳ၍ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္မ်ား ေျမာက္ျမားစြာ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ အႏုပညာရွင္ တခ်ိဳ႔ကိုပါ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">အမ်ိဳးသားေက်ာင္းၾကီးရဲ့ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား စုေပါင္းကန္ေတာ့ၾကတဲ့ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပလာတာ ယခုႏွစ္ဆိုလွ်င္ (၁၇)ၾကိမ္ေျမာက္ တိုင္ခဲ့ျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္(၆၀) ျပည့္လို႔ အျငိမ္းစားယူသြားၾကျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးမ်ားကို လက္ရွိေနထိုင္ၾကရာ ျမိဳ႔ရြာမ်ားသို႔တိုင္ ဆက္သြယ္ဖိတ္ၾကားျပီး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကန္ေတာ့ပြဲ ႏွစ္စဥ္အျမဲမျပတ္ က်င္းပႏိုင္ဖို႔အတြက္လည္း<span style="COLOR: rgb(0,153,0)"> ရာသက္ပန္ပေဒသာပင္</span><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"> </span>မ်ားလည္း စိုက္ထူထားရွိပါတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">သူငယ္တန္းကေန ဒႆမတန္းေအာင္တဲ့အထိ (၁၁)ႏွစ္လံုးလံုး အမ်ိဳးသားေက်ာင္းၾကီးရဲ့ ရင္ခြင္မွာ ပညာရင္ႏို႔ ေသာက္စို႔ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီလိုကန္ေတာ့ပြဲမ်ိဳးမွာ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ခြင့္ရျခင္းဟာ အင္မတန္ ဝမ္းေျမာက္ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးလို႔ ေက်ာင္းသားေဟာင္းအေနနဲ႔ ပထမဆုံး ကန္ေတာ့ခဲ့ရတဲ့ႏွစ္မွာေတာ့ သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာဆရာမၾကီးေတြ အနည္းငယ္သာ ပါဝင္ခဲ့ေပမယ့္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပင္စင္ယူသြားၾကတဲ့ ဆရာေတြ တိုးတိုးလာပါတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">အျငိမ္းစား ဆရာၾကီးမ်ား</span> <span style="COLOR: rgb(0,0,153)">(၃၇) ဦး</span><br /><br /><div style="BORDER-RIGHT: green 3px solid; BORDER-TOP: green 3px solid; OVERFLOW: auto; BORDER-LEFT: green 3px solid; WIDTH: 450px; BORDER-BOTTOM: green 3px solid"><br />၁။ ဦးဂ်ီထြန္းေဘာ္ (ဘားအံ)<br />၂။ ဦးဘဝင္းခ်စ္ (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၃။ ဦးေက်ာ္ျမင့္ (ေတာင္ငူ) - အ.ထ.က (၂) ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ျဖစ္ပါတယ္</span><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"><br /></span>၄။ ဦးေက်ာ္သိန္း (ေတာင္ငူ)<br />၅။ ဦးၾကင္ထြန္း (ရန္ကုန္)<br />၆။ ဦးျမင့္ဟန္ (အင္းစိန္)<br />၇။ ဦးေစာဂၽြန္က်ား (ေတာင္ငူ)<br />၈။ ဦးေအာင္သန္း (ေတာင္ငူ)<br />၉။ ဦးေစာဘလွ (ေတာင္ငူ)<br />၁၀။ ဦးေစာသီအိုဖိလစ္ (ေတာင္ငူ)<br />၁၁။ ဦးစိန္ဝင္း (ေတာင္ငူ)<br />၁၂။ ဦးထြန္းလွိဳင္ (ေတာင္ငူ)<br />၁၃။ ဦးလြင္ (ေတာင္ငူ)<br />၁၄။ ဦးခ်စ္ထြန္း (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၅။ ဦးထြန္းၾကည္ (ေတာင္ငူ) - အ.ထ.က (၂) ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ျဖစ္ပါတယ္<br /></span>ီ၁၆။ ဦးတင္အုန္း (ထန္းတပင္)<br />၁၇။ ဦးလွေရႊ (ထန္းတပင္)<br />ီီ၁၈။ ဦးထြန္းေအာင္ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၉။ ဦးသိန္းေအာင္ (ေတာင္ငူ-ေကတု) - ပဥၥမတန္း အတန္းမွဴးျဖစ္ျပီး ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br /></span>၂၀။ ဦးေအာင္ျမင့္ (ေတာင္ငူ)<br />၂၁။ ဦးစိန္လွိဳင္ (ေတာင္ငူ)<br />၂၂။ ဦးဗိုလ္ခင္ (ေတာင္ငူ)<br />ီ၂၃။ ဦးလွထြန္း (ေမာ္လျမိဳင္)<br />၂၄။ ဦးသန္းလြင္ (ဆြာ)<br />၂၅။ ဦးထြန္းၾကည္ (ေတာင္ငူ)<br />၂၆။ ဦးသိန္းေအာင္ (ေတာင္ငူ-ေရနီ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၂၇။ ဦးေစာေရႊဝင္း (ေတာင္ငူ) - ပဥၥမတန္း ကမာၻ႔ပထဝီဝင္ သင္ပါတယ္</span><br />၂၈။ ဦးမ်ိဳးေအာင္ (ရန္ကုန္)<br />၂၉။ ဦးၾကည္ဝင္း (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၃၀။ ဦးထြန္းရွိန္ (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ရူပေဗဒ သင္ပါတယ္</span><br />၃၁။ ဦးစံသိန္း (ေတာင္ငူ)<br />၃၂။ ဦးေအာင္မြန္ (ေတာင္ငူ)<br />၃၃။ ဦးေစာဂၽြန္ေရာ့ခို (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၃၄။ ဦးတင္ျမင့္ (ေတာင္ငူ) - အဌမတန္း စိုက္ပ်ိဳးေရးဘာသာ(ၾကိဳ/သက္) သင္ပါတယ္</span><br />၃၅။ ဦးလွေက်ာ္ (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၃၆။ ဦးေက်ာ္သန္း (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ပထဝီဝင္၊ သမိုင္း သင္ပါတယ္<br />၃၇။ ဦးတင္ေအး (ေတာင္ငူ) - သတၱမတန္း၊ အဌမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္</span><br /></div><br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">အျငိမ္းစား ဆရာမၾကီးမ်ား</span><span style="COLOR: rgb(0,0,153)"> (၇၉) ဦး</span><br /><br /><div style="BORDER-RIGHT: green 3px solid; BORDER-TOP: green 3px solid; OVERFLOW: auto; BORDER-LEFT: green 3px solid; WIDTH: 450px; BORDER-BOTTOM: green 3px solid"><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁။ ေဒၚတင္ညြန္႔ (ေတာင္ငူ) - အ.ထ.က (၂) ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ျဖစ္ပါတယ္</span><br />၂။ ေဒၚေအးလွတင္ (ရန္ကုန္)<br />၃။ ေဒၚမိုရင္းလွလွဝင္း (ေတာင္ငူ)<br />၄။ ေဒၚအုန္းျမ (ေတာင္ငူ)<br />၅။ ေဒၚအုန္းျမ(ခိုင္) (ေတာင္ငူ)<br />၆။ ေဒၚရိုစ္ကရင္(မ္) (ေတာင္ငူ)<br />၇။ ေဒၚရီရီမာ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၈။ ေဒၚထားျမင့္ (ေတာင္ငူ) - နဝမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္</span><br />၉။ ေနာ္လုလုေက်ာ္ေဇာ (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၀။ ေဒၚခင္ေလး (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း သမိုင္း သင္ပါတယ္ (ကၽြန္ေတာ့္အတန္းပိုင္ပါ)</span><br />၁၁။ ေဒၚေအမီသင္ (ရန္ကုန္)<br />၁၂။ ေဒၚျမင့္ျမင့္ေဝ (ေတာင္ငူ)<br />၁၃။ ေဒၚခင္အုန္းျမင့္ (ရန္ကုန္)<br />၁၄။ ေဒၚေအးယဥ္ (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၅။ ေနာ္အဲ(လ္)နာညြန္႔ (ေရတာရွည္) - သတၱမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္</span><br />၁၆။ေနာ္လူခရစ္ရွာ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၇။ ေဒၚခင္စု (မႏၱေလး) - ဆဌမတန္း သမိုင္း သင္ပါတယ္<br /></span><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၁၈။ ေဒၚတင္ညြန္႔ (ေတာင္ငူ) - နဝမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br /></span>၁၉။ ေဒၚခင္သိန္း (ရန္ကုန္)<br />၂၀။ ေဒၚခင္ေအး (ေတာင္ငူ)<br />၂၁။ ေဒၚအုန္းၾကည္ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၂၂။ ေဒၚစန္းရီ (ရန္ကုန္) - နဝမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br />၂၃။ ေဒၚခင္ျမင့္ႏြယ္ (ေတာင္ငူ) - ဆဌမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br /></span>၂၄။ ေဒၚဝိုင္း (ခရမ္း)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၂၅။ ေဒၚတင္ႏြယ္ (ေတာင္ငူ) - နဝမတန္း ပထဝီဝင္ သင္ပါတယ္ (ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းပိုင္ပါ)</span><br />၂၆။ ေဒၚခင္ခင္ဝင္း (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၂၇။ ေဒၚအုန္းသန္း (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br />၂၈။ ေဒၚေအးျမင့္(သိန္း) (ေတာင္ငူ) - အဌမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္<br />၂၉။ ေဒၚစန္းစန္းယဥ္ (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္<br /></span>၃၀။ ေဒၚခင္ေစာႏြဲ႔ (ေတာင္ငူ)<br />၃၁။ ေဒၚခင္မိမိစိန္ (ေတာင္ငူ)<br />၃၂။ ေဒၚမမေလး (အင္းစိန္)<br />၃၃။ ေဒၚတင္တင္ႏု (ကညႊတ္ကြင္း)<br />၃၄။ ေဒၚေဌးရီ (ရန္ကုန္)<br />၃၅။ ေဒၚခင္ႏြဲ႔ (ရန္ကုန္)<br />၃၆။ ေဒၚခင္ႏြဲ႔(ႏိုင္) (ရန္ကုန္)<br />၃၇။ ေဒၚျမင့္ျမင့္ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၃၈။ ေဒၚၾကြယ္ (ေတာင္ငူ) - ဆဌမတန္း - သိပၸံ သင္ပါတယ္<br /></span>၃၉။ ေဒၚခင္လွၾကည္ (ေတာင္ငူ)<br />၄၀။ ေဒၚခင္ျမင့္သိန္း (ေတာင္ငူ)<br />၄၁။ ေဒၚသန္းသန္းညြန္႔ (ေတာင္ငူ)<br />၄၂။ ေဒၚခင္သိန္းၾကည္ (ရန္ကုန္)<br />၄၃။ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ (ရန္ကုန္)<br />၄၄။ ေဒၚခင္ျမင့္ျမင့္ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၄၅။ ေဒၚဝင္းျမတ္စိန္ (ေတာင္ငူ) - နဝမတန္း ပထဝီဝင္ သင္ပါတယ္</span><br />၄၆။ ေဒၚတင္ရီ (ေတာင္ငူ)<br />၄၇။ ေဒၚညြန္႔ညြန္႔ခင္ (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၄၈။ ေဒၚဝင္းဝင္းသိန္း (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ေဘာဂေဗဒ သင္ပါတယ္<br />၄၉။ ေဒၚကင္းစိန္ (ေတာင္ငူ) - နဝမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္<br />၅၀။ ေဒၚအုန္းၾကြယ္ (ရန္ကုန္) -နဝမတန္း သခ်ာၤ သင္ပါတယ္<br />၅၁။ ေဒၚလံုးၾကည္ (ေတာင္ငူ) - ပဥၥမတန္း သမိုင္း သင္ပါတယ္<br /></span>၅၂။ ေဒၚလွျမင့္ (ေတာင္ငူ)<br />၅၃။ ေဒၚလွစိန္ (ရန္ကုန္)<br />၅၄။ ေဒၚသင္းလွိဳင္ (မႏၱေလး)<br />၅၅။ ေဒၚတင္ရီ (ရန္ကုန္)<br />၅၆။ ေဒၚခင္ခင္ေအး (ရန္ကုန္)<br />၅၇။ ေဒၚရင္ျမင့္ (ျဖဴး)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၅၈။ ေဒၚခင္သန္းရီ (ရန္ကုန္) - ဒႆမတန္း ဓါတုေဗဒ သင္ပါတယ္<br />၅၉။ ေဒၚဝင္းၾကည္ (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ဇီဝေဗဒ သင္ပါတယ္</span><br />၆၀။ ေနာ္ဂလက္ဒစ္ (ေတာင္ငူ)<br />၆၁။ ေဒၚခင္ညြန္႔ေဝ (စစ္ကိုင္း)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၆၂။ ေဒၚခင္ရီ (ေတာင္ငူ) - အဌမတန္း သိပၸံ သင္ပါတယ္</span><br />၆၃။ ေဒၚလီလီဆာသလင္း (ေတာင္ငူ)<br />၆၄။ ေဒၚညြန္႔ရီ (ေတာင္ငူ)<br />၆၅။ ေဒၚျမင့္ျမင့္သန္း (ရန္ကုန္)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၆၆။ ေဒၚခ်စ္ခ်စ္ (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း ျမန္မာစာ သင္ပါတယ္<br />၆၇။ ေဒၚၾကဴၾကဴသန္း (ေတာင္ငူ) - ဒႆမတန္း သခ်ာၤ သင္ပါတယ္<br />၆၈။ ေဒၚမာမာသန္း (ေတာင္ငူ) - သတၱမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္</span><br />၆၉။ ေဒၚရီရီ (ေတာင္ငူ)<br />၇၀။ ေဒၚခင္ေအးၾကဴ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၇၁။ ေဒၚခင္သန္းေစာ (ေတာင္ငူ) - ဆဌမတန္း၊ သတၱမတန္း သိပၸံ သင္ပါတယ္<br />၇၂။ ေဒၚလွျမင့္ (ေတာင္ငူ) - ဒုတိယတန္း သင္ပါတယ္ (ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းပိုင္ပါ)<br /></span>၇၃။ ေဒၚေအးျမင့္ (ရန္ကုန္)<br />၇၄။ ေဒၚညြန္႔ရီ (TTC) (ေတာင္ငူ)<br />ိ္၇၅။ ေနာ္ယြာေစး (ေတာင္ငူ)<br />၇၆။ ေဒၚခင္စန္းၾကည္ (ေတာင္ငူ)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">၇၇။ ေဒၚတင္တင္ၾကည္ (ေတာင္ငူ) - ဆဌမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္ (ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းပိုင္ပါ)<br />၇၈။ ေဒၚခင္ႏုႏု (ေတာင္ငူ) - ပဥၥမတန္း အဂၤလိပ္စာ သင္ပါတယ္<br /></span>၇၉။ ေဒၚအယ္လ္မာျမင့္ (ေတာင္ငူ)<br /></div><br /><br /><p align="justify">အထက္ပါစာရင္းမွာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ (၁၆)ၾကိမ္ေျမာက္ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲရဲ့ ကန္ေတာ့ခံ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ယခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ ထပ္မံသိရပါက ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။ အနီေရာင္ျပထားေသာ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ သိမွီေသာ သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးေသာ ဆရာဆရာမၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ယခုႏွစ္ပူေဇာ္ပြဲအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ရာသက္ပန္ ပေဒသပင္အတြက္ျဖစ္ေစ အလွဴေငြမ်ား ထည့္ဝင္လိုပါက ဆက္သြယ္ႏိုင္ရန္-</p><p align="justify">အမ်ိဳးသားေက်ာင္း အ.ထ.က (၂) </p><p align="justify">ေတာင္ငူျမိဳ႔။</p><p align="justify">ဖုန္း ၀၅၄-၂၃၁၄၆ သို႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္။ </p><p align="justify">ယခုႏွစ္ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကို <span style="COLOR: rgb(51,51,255)">၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၂၆)ရက္</span> တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္မည္ဟု သိရပါသည္။ </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-5084220978324377731?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-9467323092074945462008-11-15T01:00:00.009+08:002010-10-23T13:13:50.761+08:00<div align="justify">“အိမ္ေထာင္မွဳ၊ ဘုရားတည္၊ ေဆးမင္ရည္ စုတ္ထိုး၊ ဤသံုးခု ခ်က္မပိုင္လွ်င္၊ ေနာင္ျပင္ရန္ ခက္သည့္မ်ိဳး”ဆိုတာ ျမန္မာမွဳနယ္ပယ္မွာ ထင္ရွားတဲ့ စကားတစ္ခုပါ။ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ ကိုယ္တိုင္က ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘေတြက ထိမ္းျမားေပးလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကေတာ့မယ္ ဆိုရင္ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဆိုတာ အဓိကေနရာက ပါဝင္လာပါျပီ။ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲလုိ႔ ျခံဳေျပာေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ႏွစ္ဖက္မိဘအသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ မဂၤလာေမာင္ႏွံတို႔ရဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေပၚ မူတည္ျပီး အသြင္သဏၭာန္ေလးေတြ ကြဲျပားသြားၾကပါတယ္။</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြတစ္စုကို လက္ဖက္ရည္၊ မုန္႔နဲ႔ ဧည့္ခံျပီး အက်ဥ္းရံုး က်င္းပၾကတဲ့ ဧည့္ခံပြဲမွသည္ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္က်ခံျပီး အဆင့္ျမင့္ဟိုတယ္ခန္းမၾကီးေတြမွာ ခမ္းခမ္းနားနားက်င္းပၾကတဲ့ ဧည့္ခံပြဲေတြအထိ ဘယ္လိုပင္ အသြင္ေျပာင္းေျပာင္း တကယ့္အႏွစ္သာရကေတာ့ ေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး နားလည္မွဳရွိစြာ၊ သစၥာရွိစြာနဲ႔ သက္ဆံုးတိုင္ ေပ်ာ္ရႊ႔င္စြာ အတူလက္တြဲ ေပါင္းဖက္ၾကဖို႔ပါပဲ။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">စတုတၳတန္းကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေျပာမနာဆိုမနာ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲအတြက္ သတိုးသားအရံအျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ေရြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မဲေပါက္ပါတယ္။ မဲေပါက္တယ္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းႏွိဳက္တဲ့မဲမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ္ကံနဲ႔ မိဘႏွစ္ပါးရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေမြးကတည္းက ေပါက္လာခဲ့တဲ့မဲမ်ိဳးပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဝိုင္းျပီး ၾသဘာေပးၾကတယ္။ သတိုးသားအရံဆိုတာဟာ သတိုးသားထက္ ရုပ္ဆိုးတဲ့လူကို ေရြးရတယ္တဲ့။ အဲဒါမွ သတိုးသားက ပိုေပၚလြင္တာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို မထင္ပါဘူး။ အဘယ္သို႔ေသာ မဂၤလာေမာင္ႏွံကမွ စင္ေပၚမွာ သူတို႔နဲ႔ အတူတြဲျပီး ဓါတ္ပံုအရိုက္ခံ အရွဳစားခံမည့္သူေတြကို ရုပ္ဆိုးဆိုးေတြ ထည့္ပါ့မလဲ။ ေခ်ာေမာေျပျပစ္တဲ့သူေတြကို ျခံရံမွသာ ပရိတ္သတ္ေတြ ၾကည့္လို႔လည္း တင့္တယ္တယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ဗီြဒီယိုေတြအျဖစ္ တစ္သက္လံုးအမွတ္တရ သိမ္းဆည္းတဲ့အခါမွာလည္း ဘယ္အခ်ိန္ခ်ိန္ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ လွလွပပျဖစ္ေနေတာ့မွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ <span style="color:#cc33cc;">ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ၾကိမ္တည္းအျဖစ္ သတို႔သားအရံ </span>လုပ္ဖူးခဲ့ရတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဒီလိုနဲ႔ အခမ္းနားက်င္းပမဲ့ေန႔ ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္က Sedona Hotel ရဲ့ မဂၤလာခန္းမထဲ ဧည့္သည္ေတြက တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကျပီ။ အေပၚထပ္က အခန္းတစ္ခုထဲမွာေတာ့ မဂၤလာေမာင္ႏွံအပါအဝင္ အရံေတြ ပန္းၾကဲ ပန္းကိုင္ ဗန္းကိုင္ေတြနဲ႔ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ (အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ)ကို အလွဖန္တီးရွင္တစ္စုက အလွအပေတြ ျပင္ဆင္ေပးေနၾကျပီ။ သတိုးသားကေတာ့ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးေတြ ေခါင္းေပါင္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ သူတို႔လက္က မလြတ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ အရံကေတာ့ ရိုးရိုးပိုးပုဆိုးနဲ႔ တိုက္ပံုပဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ဝတ္မယ္ေပါ့။ မရပါဘူးဗ်ာ။ ကိုယ့္ဘာသာ ဝတ္ရင္ အဆင္မေျပဘူးတဲ့။ အင္း...သတိုးသားေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့။ ဒါေတြက ကိုယ္တိုင္ၾကံဳမွ သိမွာပဲ။ ေၾသာ္... ေနရခက္လိုက္တာ ေျပာပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာမရဘူးေလ။ ဒီမိတ္ကပ္ေတြ မတို႔ပါနဲ႔လို႔ ေျပာတာ။ မိတ္ကပ္မတို႔ရင္ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့အခါ မ်က္ႏွာၾကီး မည္းေနလိမ့္မယ္တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ့။ မိတ္ကပ္ကယ္ေပလို႔။ မဟုတ္ပါဘူး။ ဓါတ္ပံုေတြ ထြက္လာေတာ့ သန္႔သန္႔ခန္႔ခန္႔ ျဖစ္ေနလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဝဏၰခြါနီးရဲ့ ရိုက္ခ်က္ကလည္း ေကာင္းေတာ့ ပံုေတြက မိုက္တာေပါ့။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အခမ္းနားစေတာ့ ေဟမာေနဝင္းရဲ့ အခါေတာ္ေပးသီခ်င္းနဲ႔ ခန္းမထဲ ဝင္ၾကတာေပါ့။ မဂၤလာေမာင္ႏွံေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ မီးဆလိုက္ေတြၾကားထဲ သတိုးသမီးအရံေလးနဲ႔ တြဲေလွ်ာက္ရတာ ရွက္သလိုလို ေပ်ာ္သလိုလိုနဲ႔ စင္ေပၚကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဦးေက်ာ္စိုးဦးရဲ့ အစီအစဥ္ေတြ မျပီးခင္ကတည္းက ဗိုက္ကဆာေနျပီ။ စားလို႔လည္း ရပါျပီဆိုေရာ ဘယ္ရမလဲ တြယ္တာေပါ့။ ေရွ႔က စားပြဲေလးေပၚမွာ ခ်ေပးထားတဲ့ မုန္႔ေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု စားလိုက္။ ေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္နဲ႔ တယ္လည္းေကာင္းသကိုး။ စားလို႔မွ မျပီးေသးဘူး။ သတိုးသား သတိုးသမီးက စင္ေပၚကဆင္းျပီး ပန္းကုံးတို႔၊ လက္ထပ္လက္စြပ္တို႔ စြပ္ေပးတဲ့ လူၾကီးေတြဝိုင္းကုိ သြားႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ပရိတ္သတ္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း စျပီးျပန္ကုန္ၾကပါေရာ။ အဆိုေတာ္ေတြက ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ သူေတြပဲဆိုေတာ့ စားေသာက္ရင္း သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က အားခဲထားတာ။ သူတို႔လည္း ဆိုခ်င္တာ ဆိုၾကျပီး လစ္ၾကျပန္ေရာ။ ရန္ကုန္မဂၤလာေဆာင္မ်ား ဘယ္လိုမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားၾကီးကုန္ထားတာ ဘယ္ႏွစ္နာရီမွ မခံပါလားဗ်ာ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">မဂၤလာစံုတြဲဆင္းသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိုးသမီးအရံေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ တို႔လည္း ဆင္းၾကမယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ မစားရေသးတဲ့ ေရခဲမုန္႔ခြက္ကေလး ကိုင္ဆင္းလာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ စီစဥ္ေပးထားတဲ့ ထိပ္ဆံုးက ေထာင့္ဝိုင္းမွာ ထိုင္ျပီး ထပ္စားျပန္ေရာ။ သူငယ္ခ်င္းမက သိပ္ေတာ္တယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူ ပြဲထြက္ဖို႔ ေရြးထားတဲ့ သူေလးေတြက အလွကေလးေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ေလးေတြၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ ရွက္တာေပါ့ဗ်ာ။ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ မုန္႔ေတြ ထပ္စားလိုက္ ေကာ္ဖီေတြ ေသာက္လိုက္နဲ႔။ ေပ်ာ္စရာၾကီးဗ်။ <div align="justify"></div></div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">သူငယ္ခ်င္းေတြက အလိုက္ကို မသိၾကဘူး။ သူတို႔မနာလိုၾကဘူးေလ။ ဟိုးေနာက္ဝိုင္းကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ၾကေတာ့ သူတို႔ဆီ ထသြားရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဝေတာင္မဝေသးဘူး။ မုန္႔စားတာ ေျပာပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြကုန္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဟုိစံုတြဲကို ႏွဳတ္ဆက္ျပီး အျပင္ထြက္လာၾကတယ္။ ဆီဒိုးနားေရွ႔က အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ေပၚမွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒဂံုစင္တာသြားၾကမယ္တဲ့။ လုပ္ၾကပံုက။ ဒဂံုစင္တာကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီဝတ္စံုနဲ႔သာ သြားလို႔ကေတာ့ မင္းသားအသစ္တစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္လာရိုက္တယ္ထင္ျပီး ဝိုင္းၾကည့္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အဲဒီညက်ေတာ့ ညစာစားပြဲေလ။ လူၾကီးေတြ မပါဘူး။ ႏွစ္ဖက္စလံုးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ တကယ့္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ။ မလြတ္လပ္ပဲေနပါ့မလား။ ဝါးတန္းလမ္းဆိပ္ကမ္းက (အရင္ Princess Resturant, အခုနာမည္ေတာ့ ေမ့ေနတယ္) သေဘာၤၾကီးပံုလုပ္ထားတဲ့ ဆိုင္မွာ။ ရန္ကုန္ျမစ္ျပင္က ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ၾကယ္ျမင္လျမင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားေတာ့ သတိုးသားက သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ဖြဲ႔ကို သြားေခၚေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမက ပင္ပန္းျပီး ရုတ္တရက္ေနမေကာင္းျဖစ္သြားလို႔ ေဆးခန္းကို မိန္းကေလးတစ္ဖြဲ႔ သြားျပတယ္။ ခဏေနေတာ့ လိုက္သြားတဲ့မိန္းကေလးတစ္ခ်ိဳ႔ ျပန္လာျပီး သတိုးသားအရံပူပူေႏြးေႏြး လက္ထဲကို ပိုက္ဆံ အထုပ္လိုက္ လာထည့္တယ္။ သတိုးသမီးက အရမ္းပင္ပန္းသြားလို႔ ဒီည ေဆးခန္းမွာ နားမွရမယ္တဲ့။ သတိုးသားလည္း လိုက္လာလို႔ ေဆးခန္းမွာ ေရာက္ေနျပီတဲ့။ ဆိုင္မွာေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို သတိုးသားအရံကပဲ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ဧည့္ခံေပးပါလို႔ အမွာစကား ပါးလိုက္ေလရဲ့။ အဲဒီေတာ့လည္း အရံသတိုးသားတို႔ ဝတၱရားနဲ႔အညီ အဓိက ကစားသမားေတြ ကြင္းထဲမွာ မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ တာဝန္ေက်ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">ေကာင္းကင္ရဲ႔ မဟူရာဧည့္ခံပြဲမွာ လမင္းၾကီးက ၾကယ္ေလးေတြၾကား တစ္ကိုယ္တည္း ဧည့္ဝတ္ေက်ေနသလို၊ ရန္ကုန္ျမစ္နံေဘးက မဂၤလာညစာစားပြဲေလးတစ္ခုမွာ အေဖာ္မပါတဲ့ သတိုးသားအရံေလးတစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား အေျပးအလႊားဧည့္ခံေနတာကိုျဖင့္...</span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,102,0)">တစ္ခုေသာ ေဆးခန္းေပၚက ကုတင္ထက္မွာ အနားယူေနရတဲ့ သတိုးသမီးရယ္၊ ကုတင္ေဘးက ထိုင္ခံုေလးမွာ ခ်စ္ရသူရဲ့ လက္ဖဝါးကို ခပ္ဖြဖြဆုပ္ကိုင္ရင္း ငိုက္ျမည္းေနရွာတဲ့ သတိုးသားရယ္ကေတာ့ သိႏိုင္ပါ့မလား...</span></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ေၾသာ္... အရံ / မဂၤလာဦးညပါတကား။ </div><div align="justify">--------------------------------------------------------------------------------------</div><div align="justify">သူငယ္ခ်င္း ဇနီးေမာင္ႏွံသို႔ အမွတ္တရ။<br />--------------------------------------------------------------------------------------<br />ေဆးေကြးက စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ့ စာမူခအရ ေခါင္းစဥ္ကို (/) ေလး ခံလိုက္ပါတယ္။ ပိုအဆင္ေျပသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခုလိုေထာက္ျပတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-946732309207494546?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-58083308194169827942008-11-11T22:46:00.011+08:002010-10-23T12:01:30.587+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">မၾကာခင္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေတာင္ငူမွာ အခုအခ်ိန္ဆိုရင္ လျပည့္ေန႔မနက္ အာရုဏ္ခံဆြမ္းေလာင္းပြဲအတြက္ လူငယ္ေတြေရာ လူၾကီးေတြေရာ တက္ၾကြလွဳပ္ရွားေနၾကျပီ။ အာရုဏ္ခံပြဲ မေရာက္တာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီလဲ မသိဘူး။ ေတာင္ငူသားတိုင္း အင္မတန္လြမ္းရတဲ့ပြဲပါ။ မေန႔ညေနက <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/03/blog-post_13.html">ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ေဒသစာရီၾကြခ်ီပြဲ </a>ကေတာ့ ျပီးသြားျပီးျပီ။ မႏွစ္ကေတာ့ မိုးဖ်က္သြားလို႔ ဘုရားေတြေရာ၊ ဘုရားပင့္တဲ့ကားေတြေရာ၊ လူသူပရိတ္သတ္ေတြေရာ ခပ္သုတ္သုတ္ၾကြခဲ့ရတယ္လို႔ ၾကားခဲ့တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔က အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ ရာသီဥတုက အေတာ္သာယာေနတယ္တဲ့။ ဒါဆို ဒီႏွစ္ပြဲေတာ့ စည္ကားမွာပါ။<br /><br />ခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေလာက္ မစည္ကားေတာ့တာ အမွန္ပဲ။ အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက<a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/03/blog-post_2461.html"> ေဖ်ာ္ေျဖေရးကားေတြ </a>အမ်ားၾကီးပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ေလးျဖဴတို႔ လာဆိုတဲ့ႏွစ္ကဆို လံုးဝတိုးမေပါက္ေအာင္ပဲ။ အဲဒီတစ္ႏွစ္က အဆိုေတာ္ေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။ ၾကယ္နီ+၁၇ ရပ္ကြက္ ဝိုင္းရယ္၊ ၁၆ ရက္ကြက္ဝိုင္းရယ္က အျပိဳင္ပဲေလ။ ေျခခ်စရာမရွိေအာင္ အေတာ္ေလးကို စည္ခဲ့တာ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သိပ္မငွားႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ နယ္ကလူေတြအေနနဲ႔က အဆိုေတာ္ေတြဆိုတာ အျပင္မွာ နားေထာင္လို႔ရတာ ဒီတစ္ခ်ိန္ပဲ အခြင့္အေရးေလးရွိၾကတာကိုး။<br /><br />နယ္မွာက ရွိဳးပြဲက အင္မတန္လုပ္ခဲတာ။ ကၽြန္ေတာ့္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အျပင္မွာ ရွိဳးပြဲၾကည့္ဖူးတာဆိုလို႔ အိုင္စီ (IC) ဝိုင္း တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ေတာင္ငူမွာ လာဆိုတာ။ အဲဒီတုန္းက နာမည္ၾကီးခါစ အခ်ိန္ေတြျဖစ္မယ္။ ေစာဘြဲ႔မွဴးလည္း ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ခ်ာတိတ္ရွိေသးတာ။ အေဖနဲ႔ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္မွာ ထားခဲ့တယ္ေလ။ ပ်င္းမွာစိုးလို႔တဲ့။ ဟိုေရာက္လို႔ ပြဲမစခင္ေလးက်မွ တစ္ဦးတည္းေသာသားေလးကို သတိရသြားတယ္နဲ႔တူတယ္။ အေဖက ျပန္လာႏွိဳးျပီး ေခၚတယ္။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ မနက္က်မွ သိရင္ ေကာက္လို႔ျပီးမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲဒါ ဘဝမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကည့္ဖူးတဲ့ စင္ျမင့္ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ (စတိတ္ရွိဳး) ပါ။<br /><br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ အဓိကအားခဲထားၾကတာက <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/03/blog-post_14.html">အာရုဏ္ဆြမ္းေလာင္းပြဲ </a>ပဲ။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားေတြ ျမိဳ႔ထဲလမ္းေတြတေလွ်ာက္ မနက္တစ္နာရီေလာက္က စျပီး ေကလဇာတီဘုရားကေန ၾကြခ်ီၾကတာ ေနာက္ဆံုးဘုရားအမွတ္(၂၈) ဘုရားကို ျပန္ဝင္ၾကြတဲ့ အခ်ိန္ဟာ မနက္ခင္း လင္းက်င္းတဲ့အထိပဲ။ လမ္းမွာ အေကၽြးအေမြး ဧည့္ခံတဲ့ အလွဴရွင္ေတြ မ်ားရင္ မ်ားသလို ေနျမင့္တဲ့အထိေတာင္ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။<br /><br />အဲဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို အေသးစိပ္ေရးထားတဲ့ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/03/blog-post_3810.html">ပို႔စ္ေလးေတြ </a>ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတာ ရွိပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ အေဝးကေနပဲ လြမ္းရေတာ့မယ္။ ေနာက္ႏွစ္မ်ားေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အေရာက္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ျပီး ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ လွလွပပ ေဝေဝဆာဆာကို ထပ္ေရးႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားဦးမယ္။ ခုခ်ိန္ဆို ဟုိမွာ ည ၁၀ နာရီထိုးျပီ။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကလဇာတီဘုရား အာရုဏ္ခံတန္ေဆာင္းထဲ တိုးေဝွ႔ေနၾကျပီ....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-5808330819416982794?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-57293539773583035312008-11-09T01:02:00.006+08:002010-10-23T11:51:33.279+08:00<div align="justify">ကိုးတန္းတုန္းက ရူပေဗဒမွာ သင္ခဲ့ရတယ္။ ေၾကးမုံဆိုတဲ့ မွန္ေတြအေၾကာင္း သင္တဲ့ သင္ခန္းစာမွာေပါ့။ ရိုက္လင္းတန္းနဲ႔ မတ္မ်ဥ္းၾကားမွာရွိတဲ့ ေထာင့္ဟာ ျပန္လင္းတန္းနဲ႔ မတ္မ်ဥ္းၾကားမွာရွိတဲ့ ေထာင့္နဲ႔ တူညီတယ္တဲ့။ အဓိကကေတာ့ ရိုက္ေထာင့္နဲ႔ ျပန္ေထာင့္ တူညီသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ့ ေသခ်ာခ်ိန္ျပီး ကိုယ္ရိုက္လိုက္တဲ့ ေထာင့္ေတြဟာ တူညီတဲ့ ျပန္ေထာင့္ေလးေတြ ထြက္မလာခဲ့ဘူး။</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">အထူးသျဖင့္ အခ်စ္ေရးမွာေပါ့။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အခ်စ္ကို ဘယ္လိုရိုက္ေထာင့္နဲ႔ပဲ ေသခ်ာခ်ိန္ရိုက္ေပမယ့္ ျပန္ေထာင့္ေတြက မလွပခဲ့ဘူး။ အခ်စ္က ဆန္းၾကယ္သလို မွန္းလို႔လည္း မလြယ္ပါဘူး။ အခ်စ္စိတ္က ကာလံေဒသံလည္း မေရြးဘူး။ အဖြားျပန္ေျပာျပဖူးလို႔ သိခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေလး တစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ၾကီးေတာ္ၾကီးတစ္ေယာက္က အပ်ိဳဘဝမွာ ေက်ာင္းဆရာမအျဖစ္နဲ႔ ေက်းလက္ ရြာေလးတစ္ရြာမွာ တာဝန္က်တယ္။ ၾကီးေတာ္ၾကီးက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပညာတတ္ဘြဲ႔ရျဖစ္တဲ့အျပင္ လွလည္းအေတာ္လွတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အေတာ္ကို ဝဝၾကီးျဖစ္ေနပါျပီ။ အဲဒီအေဒၚက ရြာမွာ ဆရာမ လုပ္ရင္း အဲဒီရြာသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေမတၱာမွ်ပါတယ္။ ျမိဳ႔မွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ လာေတာင္းရမ္းတုန္းက လက္မခံခဲ့တဲ့ ၾကီးေတာ္ၾကီးဟာ အဲဒီရြာသားနဲ႔က်မွ ဘယ္လိုလုပ္ သေဘာက်သြားမွန္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘၾကီးျဖစ္လာမဲ့သူဟာ အတန္းပညာလည္း မယ္မယ္ရရ မတတ္တဲ့အျပင္ ရုပ္အဆင္းလည္း မေခ်ာေမြ႔ပါဘူး။ ရိုးသားၾကိဳးစားတဲ့ သာမန္ရြာသားတစ္ဦးပါပဲ။ </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">အဲဒီလို ခ်စ္ၾကိဳက္ေနတာကို ျမိဳ႔က ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးအဖြားေတြၾကားေတာ့ အဖြားက အရမ္းစိတ္ဆိုးျပီး လံုးဝသေဘာမတူဘူးတဲ့။ အဖိုးကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ သားေတြအကုန္လံုး သူတို႔ႏွစ္သက္တဲ့သူကို လိုက္ေတာင္းေပးတာပဲ။ သမီးေတြကိုလည္း သေဘာတူခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအခါမွာ အဖိုးက အဖြားကို မင္းကုသနဲ႔ ပပဝတီဇာတ္ေတာ္ကို ေျပာျပျပီး နားခ်တယ္။ အဖိုးေျပာခ်င္တဲ့ လိုရင္းကေတာ့ ၾကီးေတာ္ၾကီးဟာ ပပဝတီမင္းသမီးေလာက္ ေခ်ာေမာလွပေနတာမဟုတ္သလို ဘၾကီးျဖစ္လာမဲ့သူဟာလည္း မင္းကုသ ေလာက္ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ သူတို႔ဖူးစားပါလို႔ ဆံုၾက ၾကိဳက္ခဲ့ၾကတာ ဆိုျပီး ေျဖာင္းဖ်ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဖြားလည္း သေဘာတူ ေပးစားခဲ့ရပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">မိန္းကေလးေတြဟာ သူတို႔ကို ကမ္းလွမ္းလာတဲ့သူေတြထဲကမွ ေရြးခ်ယ္ၾကရလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ တခ်ိဳ႔စံုတြဲေတြကိုျမင္ရတာ မိန္းကေလးက လွလွပပ အတူတြဲလာတဲ့သူက အထာမက်။ ေယာက်္ားေလးေတြၾကေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာအခြင့္အလမ္း အျပည့္ရွိတာမို႔ ကိုယ္ရုပ္ရွိရင္ ရွိသလို စကာတင္ ေရြးႏိုင္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ </div><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္ရူပါဟာ လံုးဝ မခ်ဴခ်ာဘူးဆိုတာ ျမင္ဖူးတဲ့သူေတြ အကုန္အသိပါ။ ဒါနဲ႔မ်ား ကၽြန္ေတာ့္ဆီျပန္လာတဲ့ ျပန္ေထာင့္ေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ရိုက္လိုက္တဲ့ ရုိက္ေထာင့္အတိုင္း တူညီစြာမျဖစ္ဘဲ ဘာလို႔ တိမ္းေစာင္းသြားရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားတယ္။ ဘာလြဲေနလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွစ္ၾကိမ္စလံုးဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/07/blog-post.html">ပထမအၾကိမ္</a> ကေတာ့ မခ်ိန္တတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မို႔ထားပါေတာ့။ ဘယ္ေအာင္ျမင္ပါ့မလဲ။ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/08/ytu-miss-glory.html">ဒုတိယအၾကိမ္ </a>က ရိုက္ေတာ့ ရိုက္တယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရိုက္ခ်င္တာတစ္ခုပဲ သိတာ။ ထည့္မတြက္မိတဲ့ အခ်က္တစ္ခုရွိေနတယ္။ ေနာက္မွ သြားေတြ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးလြန္သြားခဲ့ျပီ။<br /></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ျပန္ေထာင့္ေလးေတြ ရိုက္လိုက္တဲ့ေထာင့္အတိုင္း တူညီစြာမထြက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အဲဒီနိယာမက ျပင္ညီေၾကးမံုမွသာ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ႏွာျပင္ကို မစဥ္းစားမိခဲ့ဘူး။ </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"><em>အခ်စ္မွာ <span style="COLOR: rgb(51,102,255)">တူမွ်တဲ့ အလင္းျပန္ဖို႔</span> <span style="COLOR: rgb(0,153,0)">ျပင္ညီမ်က္ႏွာျပင္တစ္ခု </span><span style="COLOR: rgb(102,51,255)">အမွန္တကယ္လိုအပ္တယ္ေလ။ </span></em></span></div><p><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"><em><span style="COLOR: rgb(102,51,255)"></span></em></span></p><p><p><em></em></p><em>---------------------------------------------------------</em><p></p><p><em>ကိုေရႊေအာင္ စာမူခက sensitive ျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျပင္လိုက္ပါျပီ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္စာေရးအမွားက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳအစဥ္လာကိုပါ ထိခိုက္ေနတာမို႔ သိသိခ်င္းအေရးယူလိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးပါ ကိုေရႊေအာင္။<br /></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-5729353977358303531?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-14370841545825710782008-10-25T14:00:00.004+08:002010-10-23T11:30:45.047+08:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္နဲ႔အညီ ပညာရပ္ေတြက သင္ယူစရာ မ်ားျပားလွပါတယ္။ ဘာသာစကား သင္တန္းေတြနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဆိုင္ရာ သင္တန္းေတြကေတာ့ အမ်ားဆံုးပါပဲ။ တတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြအဖို႔ ဆႏၵရွိတဲ့သင္တန္းကို အလြယ္တကူ တက္ႏိုင္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တက္ခ်င္လ်က္နဲ႔ အေဝးကေနပဲ ငံ့လင့္ေနရသူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီလိုအခက္အခဲ ရွိသူေတြအတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္အလိုက္ ပညာဒါနေက်ာင္းေတြ အသီးအသီး ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ပညာဒါနေက်ာင္းမ်ားဟာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ ဖြင့္လွစ္ထားၾကတာပါ။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ရဲ့ ၾသဝါဒကုိခံယူျပီး စတင္ပံ့ပိုးတည္ေထာင္သူမ်ားက ဦးေဆာင္လို႔ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကတာ ခုဆိုရင္ သက္တမ္းအေတာ္ရလာၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ဆိုရင္-<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ကမာၻ႔ဗုဒၶသာသနာျပဳေက်ာင္း</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">မယ္လမုဘုရားအနီး (ဘုန္းၾကီးလမ္းမွတ္တိုင္)၊ ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႔နယ္။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">မေနာရမၼာေက်ာင္း</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">အေရွ႔ဥယ်ာဥ္တိုက္၊ ဗဟိုလမ္း (ရွမ္းလမ္း)၊</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">တရားရံုးအေနာက္ ဓါတ္ဆီဆိုင္အနီး၊ စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႔နယ္။</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">ဖံုး။ ။ ၅၃၇၀၂၆</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ပစၦိမာရံုစာသင္တိုက္</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">မိုးေကာင္းလမ္းနဲ႔ ေအးသာယာလမ္းေထာင့္</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">အဝိုင္းေလးမွတ္တိုင္အနီး၊ တာေမြျမိဳ႔နယ္။</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">ဖံုး။ ။ ၅၇၇၅၆၄၊ ၂၈၇၅၀၆၊ ၂၀၀၇၀၄၊ ၅၇၈၃၈၀၊ ၅၅၉၃၃၂</span><br /><br />အစရွိတဲ့ ပညာဒါနေက်ာင္းမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ အျခားေနရာမ်ားမွာလည္း အလားတူ သင္ၾကားေပးတဲ့ေက်ာင္းေတြ ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။<br /><br />ေက်ာက္ေျမာင္းထဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ေဘာက္ေထာ္က ပစိၦမာရံုစာသင္တိုက္မွာ ဖြင့္လွစ္တဲ့ သင္တန္းတခ်ိဳ႔ကို တက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပညာဒါနဆိုေပမယ့္ လံုးဝအခမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာရြက္စာတမ္းေၾကး သေဘာေလာက္ အလွဴေငြထည့္ရတာပဲရွိပါတယ္။ အျပင္မွာေပးရတဲ့ သင္တန္းေၾကးထက္ အေတာ္ကို ေလ်ာ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တက္စဥ္က အေျခခံအဆင့္ သင္တန္းတစ္ခုကို ျမန္မာေငြ က်ပ္တစ္ေထာင္ သြင္းရပါတယ္။ သင္တန္းကာလအေနနဲ႔ကေတာ့ ဘာသာရပ္ေတြေပၚမူတည္ျပီး သံုးေလးလ ဝန္းက်င္ခန္႔ ၾကာတတ္ပါတယ္။<br /><br />ပစိၦမာရံုစာသင္တိုက္ကို က်ိဳက္လတ္ေက်ာင္းလို႔လဲ ေခၚပါတယ္။ သင္တန္းခန္းမကို သံုးထပ္ဓမၼာရံုၾကီးရဲ့ ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ ဖြင့္ထားတာပါ။ အလ်ားရွည္အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ သစ္သားစားပြဲရွည္ေတြ ထိုင္ခံုရွည္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းအတိုင္း ျဖစ္ေနတာမို႔ ေက်ာင္းတုန္းက အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းမိပါေသးတယ္။ အခန္းက က်ယ္တဲ့အျပင္ ပန္ကာေတြ၊ မီးေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အသံခ်ဲ့စက္ကအစ စီစဥ္ေပးထားတာေၾကာင့္ ဘာမွ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ျပည့္စံုလွပါတယ္။ ညပိုင္းေရာက္သြားတဲ့ သင္တန္းတခ်ိဳ႔အတြက္ မီးပ်က္ခဲ့ရင္ေတာင္ မီးစက္ကို အဆင္သင့္ႏွိဳးျပီး သင္ၾကားႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စတက္စဥ္က အဂၤလိပ္စာ၊ တရုတ္စာ အစရွိတဲ့ ဘာသာစကားသင္တန္းအခ်ိဳ႔သာ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း တိုးခ်ဲ့သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးတက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အီလက္ထရြန္းနစ္သင္တန္း၊ မုန္႔မ်ိဳးစံုလုပ္နည္းသင္တန္းအျပင္ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းတခ်ိဳ႔ပါ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။ အေရအတြက္ သိပ္မမ်ားေသးေပမယ့္ ကြန္ပ်ဴတာခန္းကို ေက်ာင္းရဲ့ ပထမထပ္မွာ သီးသန္႔လုပ္ျပီးေတာ့ကို သင္ၾကားေပးတာပါ။<br /><br />ပစိၦမာရံုေက်ာင္းရဲ့ ပညာဒါနသင္တန္းေတြကို ဦးေဆာင္စီစဥ္တဲ့ ဆရာေတြကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဆရာဦးထြန္းစိန္နဲ႔ ဆရာဦးေအးခ်စ္ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းဆင္းပြဲမ်ားကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္ေအာင္ ထူးျခားေကာင္းမြန္တဲ့ အစီအစဥ္ေလးေတြနဲ႔ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ပညာဒါနသင္တန္းေတြကို လူငယ္မ်ားသာမက ဝန္ထမ္းေတြ၊ လူၾကီးေတြအျပင္ သံဃာေတာ္မ်ားပါ တက္ေရာက္သင္ယူၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ လူၾကီးေတြအေနနဲ႔ အသက္ရြယ္အားျဖင့္ ငါးဆယ္၊ ေျခာက္ဆယ္ဝန္းက်င္ေတြကိုပါ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ပညာဒါနသင္တန္းဆိုေပမယ့္ အလႊာအသီးသီးက လူငယ္လူရြယ္ေတြ စံုလင္လွပါတယ္။ သင္တန္းဆင္းခ်ိန္ဆို လာၾကိဳတဲ့ကားတခ်ိဳ႔ကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ အမ်ားသံုးကားနဲ႔ျပန္ၾကေတာ့ အဝိုင္းေလးမွတ္တိုင္ဟာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ အျမဲ လိုလိုစည္ကားေနတတ္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားဦးေရ အမ်ားဆံုးတက္ၾကတာကေတာ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ တရုတ္စာ သင္တန္းေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံသင္တန္းမ်ားသာ ခံုျပည့္လူျပည့္ျဖစ္တတ္ျပီး တစ္ဆင့္ျမင့္တန္းေတြမွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္း လူဦးေရ သိသာစြာ ေလ်ာ့နည္းသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ သက္သက္သာသာတက္ရတဲ့ သင္တန္းျဖစ္လို႔ တန္ဖိုးမထားၾကတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ပညာရပ္တစ္ခုအေပၚ စြဲစြဲျမဲျမဲစူးစိုက္အားထုတ္ႏုိင္ပါမွ သင့္တင့္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးခံစားရရွိမွာပါ။ အေပ်ာ္တမ္းသေဘာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ေတြက အျပင္ထြက္လို႔ရေအာင္ ရမယ္ရွာတက္တာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်စ္သူရည္းစားနဲ႔ အတူဆံုေတြ႔ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစကာမူ တက္ေနစဥ္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ လံု႔လစိုက္ၾကိဳးပမ္းမွသာ အက်ိဳးရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။ “ငါးမရ လို႔ ေရခ်ိဳးျပန္” ရတာထက္ “တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္” ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ “ေျမြပါလည္းဆံုး သားလည္းဆံုး” အျဖစ္မ်ိဳးေရာက္သြားရင္ေတာ့ ကိုယ္ပဲနစ္နာမွာပါ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ပစိၦမာရံုမွာ ဘာသာစကားသင္တန္းတခ်ိဳ႔ တက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမလာခင္မွာ ပထမဆံုးအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ <span style="COLOR: rgb(0,153,0)">ထူးျခားတဲ့သင္တန္း</span> တစ္ခုကိုလည္း တက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသင္တန္းက နည္းနည္းဆန္းေနမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အရင္က အဲဒီသင္တန္းမ်ိဳး မၾကားဖူးခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ဝင္တစား တက္ေရာက္သူေတြဟာ သင္တန္းကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ခန္းမတစ္ခုလံုး အျပည့္ပါပဲ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-1437084154582571078?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-69217616064498300662008-10-22T21:20:00.019+08:002010-12-03T14:26:24.954+08:00<div align="justify">မနက္ခင္းေတြဆို အေဖက ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးနဲ႔ အေမ့ဖက္က အဖြားအိမ္ကို ပို႔ေပးျပီးမွ ဆိုင္သြားထြက္တယ္။ ညေနဆိုင္သိမ္းျပီးမွ လာၾကိဳတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုက အေဖဖက္က အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ ေနတာေလ။ အိမ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ ညအိပ္တဲ့အဖြားအိမ္ကို ေျပာတာလို႔နားလည္ျပီး အေနာက္ဖက္အိမ္သြားမယ္ဆိုရင္ ေန႔ခင္းေနတဲ့အဖြားအိမ္ကို ေျပာတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုအဝန္းက အေခၚအေဝၚတစ္ခုပါပဲ။ </div><div align="justify"><br /></div><br /><div align="justify">အေနာက္ဖက္အိမ္က ေအာက္ထပ္နိမ့္နိမ့္ေဆာက္ထားတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတစ္လံုးပါ။ ဘုရားအိုးစင္ေအာက္ဖက္ ျပတင္းေပါက္ေလးဟာ ေခါင္းရင္းအိမ္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ကင္းေထာက္တဲ့ ေနရာေလးပါ။ ေခါင္းရင္းအိမ္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စားအိမ္ေသာက္အိမ္လည္းျဖစ္၊ ကစားကြင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအိမ္က အဖိုးက ဆိုင္ကယ္ျပင္တယ္။ ကေလးငယ္မရွိတဲ့အတြက္ တစ္အိမ္လံုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ အျငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာမၾကီးျဖစ္တဲ့ အဲဒီအိမ္က အဖြားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပတတ္သလို <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/08/blog-post_3552.html">ေျခခ်ိဳးလက္ခ်ိဳးအက</a> ေလးေတြလည္း သင္ေပးတတ္တယ္။ အမၾကီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္အမ်ားၾကီး ၾကီးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွိပ္စက္သမွ် အႏြံတာခံတဲ့ ကစားေဖာ္ေတြပါပဲ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာ ပ်င္းလို႔ ကစားခ်င္ျပီ အိမ္လည္ထြက္ခ်င္ျပီဆို အမၾကီးေတြ ရွိလားမရွိလား ျပတင္းေပါက္ကေန ကင္းေထာက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ကင္းေထာက္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ရာခ်ိဳအတြက္ပါ။ အဖိုးက ေန႔လယ္ခင္းအလုပ္ခဏနားခ်ိန္ဆို အျပင္ထြက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဦးခ်စ္ဆိုင္ကိုေပါ့။ ဦးခ်စ္ဆိုင္သြားတိုင္း ဒန္ခ်ိဳင့္ေလးတစ္လံုးက အျမဲပါတယ္။ အဖိုးျပန္လာျပီဆို ျပတင္းေပါက္သံတိုင္ၾကားကေန “ဘ သားသားအတြက္ ရာခ်ိဳပါလား” ဆိုျပီး လွမ္းလွမ္းေမးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပါမွန္းသိျပီးသား။ လက္ထဲက ဒန္ခ်ိဳင့္ကေလးကို ျမင္ေနရတာပဲေလ။ ဟိုဖက္အိမ္ကို ဒီတိုင္းသြားတာထက္ အဲလိုေလး စကားဦးေလးသမ္းျပီးမွ ကူးလိုက္ေတာ့ ညာတုတ္လို႔ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ေနပူထဲက ျဖတ္ျပန္လာရတဲ့ အဖိုးအတြက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကေလးက တီတီတာတာ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ အေမာေျပတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ “ေအး သားသားေရ လာကြ” ဆိုရင္ တန္းေျပးေတာ့တာပဲ။ အေမက ေနပူတယ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းဦးဆိုလည္း မၾကားေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေခါင္းရင္း ေရတြင္းေဘးကေန ျဖတ္ကူးရင္ ေနရိပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မကူးဘူး။ အိမ္ေရွ့ကေနပဲ သြားတယ္။ ေခါင္းရင္းဖက္က အိမ္တိုင္ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တဲ့ ေတာက္တဲ့ၾကီးရွိေနတယ္။ </div><div align="justify"><br /></div><br /><div align="justify">ေရာက္ရင္ေတာ့ ရာခ်ိဳပူပူေလးကို ဒန္ခ်ိဳင့္အဖံုးေလးထဲထည့္ အေအးခံျပီးမွ အဖြားက တိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ရာခ်ိဳေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အခ်ိဳျမိန္ဆံုး အရသာအရွိဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီကတည္းက ရာခ်ိဳကို စြဲျပီး ၾကိဳက္လာခဲ့တာ ခုထက္ထိပဲဆုိပါေတာ့။ ေတာ္ေသးတာက ဒီမွာလည္း ရာခ်ိဳဆိုင္ေတြရွိလို႔။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က ရာခ်ိဳကိုေတာ့ လံုးဝမမွီဘူး။ က်ဲေတာက္ေတာက္နဲ႔။ ငယ္ငယ္ကဆို အိမ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရာခ်ိဳပဲ တိုက္လို႔ရတယ္။ တျခားဟာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္ဘူး။ အေဖနဲ႔ အျပင္ထြက္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရာခ်ိဳပဲေသာက္တာ။ ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးမွ တျခားဟာေတြပါ ေသာက္လို႔ရလာတာ။ </div><div align="justify"><br /></div><br /><div align="justify">ဒီေရာက္ေတာ့ ရာခ်ိဳေကာင္းေကာင္းမရတာ အေတာ္စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ ကမာၻေပၚမွာ အမ်ိဳးအစံုလင္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးအရသာေတြရွိတဲ့ ရာခ်ိဳ ရႏိုင္တာဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ျမန္မာတစ္ျပည္တည္း ရွိမယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရာခ်ိဳေတြဟာ ရိုးရိုးတစ္မ်ိဳးသာ ရွိတာပဲ။ ဘာဇြန္းမွလဲ မတပ္ထားပါဘူး။ မတ္ခြက္ၾကီးနဲ႔ ဆြဲေျမွာက္ျပီး ေဖ်ာ္ေနတာ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ကို ေသာက္ခ်င္စိတ္ေတြ တားမရ ဆီးမရပဲ။ ႏို႔အိုးထဲက အေပၚယံေလး ဆြဲခပ္လိုက္လို႔ ပါလာတဲ့ မလိုင္ဖတ္ေလးေတြဆို ရာခ်ိဳေလးထဲ ထည့္ခိုင္းဖို႔ မေမ့မေလ်ာ့ေျပာရေသးတယ္။ ဒီကဆိုင္ေတြမ်ား မလိုင္ဖတ္မေျပာနဲ႔ ႏြားႏို႔ကို က်ိဳထားတာေတာင္ ျမင္ဖူးၾကရဲ့လားမသိ။ ေျပာရင္းနဲ႔ ျမန္မာရာခ်ဳိ အရသာစစ္စစ္ေလးကို အရမ္းလြမ္းသြားျပီဗ်ာ။ </div><br /><div align="justify"><br />ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရာခ်ိဳလို႔ပဲ ေခၚတာပဲ။ အဲဒါေသာက္ခ်င္ရင္ ရာခ်ိဳေသာက္ခ်င္တယ္ ဆိုျပီး ဂ်ီၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကေလးသဘာဝ တစ္ခုခုကို လူၾကီးေတြ ေျပာသလိုမေျပာတတ္ရင္ သူေခၚတတ္သလို ေခၚလိုက္တဲ့သေဘာမ်ိဳးျဖစ္မယ္။ ကေလးေပါက္စနတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မူလအမည္က နည္းနည္းေခၚရခက္မယ္ ထင္တာပဲေလ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ မူလအမည္ ေျပာင္းေခၚလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရာခ်ိဳဆိုတာေလးက နည္းနည္းမ်ားဆန္းေနသလားလို႔ ေရးၾကည့္တာပါ။<br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-6921761606449830066?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-90489351806209758532008-10-20T20:15:00.014+08:002010-10-23T12:22:08.771+08:00<div align="justify">ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုပဲပါတယ္။ အမွတ္စာရင္းမရေသးတဲ့အခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မေက်နပ္ဘူး။ ၾကိဳးစားခဲ့ပါလ်က္နဲ႔ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုပဲပါတာကို ေဒါသေတြထြက္ေနတယ္။ အမွတ္စာရင္းေတာင္းလို႔ ရလာေတာ့မွ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ သိပ္တက္ခ်င္ေနတဲ့ RITမွတ္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပီး ဝင္ေနျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္မွာ ေတာင္ငူက တစ္ႏိုင္ငံလံုး အမွတ္အမ်ားဆံုး ၁၀ေယာက္ထဲ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား စဝင္တဲ့ႏွစ္။ ရတာမွ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပထမရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ထ-၁ က။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီးပါပဲ။ ေနာက္ ၂၀၀၂ လား ၂၀၀၃ လားမမွတ္မိဘူး။ အဲဒီႏွစ္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပဥၥမ တစ္ခါထပ္ဝင္တယ္။ တျခားလူမဟုတ္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမဝမ္းကြဲ။ အဲသလို ေတာင္ငူသားရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ထူးခၽြန္တဲ့သူေတြ ေပါမ်ားတာ။<br /></div><br /><div align="justify">သီတင္းကၽြတ္ျပီး ဒီလိုအခ်ိန္ဆို ဆယ္တန္းကေလးေတြအတြက္ ဂိုက္ဇာတ္လမ္းေတြ ပိုျပီး သက္ဝင္လွဳပ္ရွားေလ့ရွိတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေခတ္စားခဲ့တဲ့ စာက်က္မွဳ အေထာက္အကူျပဳ ဝန္ေဆာင္မွဳလည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀တန္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အေတာ္ကို အရွိန္ရေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၁၀တန္းမွာ ဂိုက္ေတြနဲ႔ က်က္ခဲ့တြက္ခဲ့တာပါပဲ။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာမက ဂိုက္မလုပ္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးေနပါျပီ။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က တျခားေနရာမွာသာ ဆရာလုပ္တတ္တာ လုပ္ခ်င္တာ။ စာသင္ဖို႔ကိုေတာ့ နည္းနည္းလန္႔ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္တုန္းကလည္း ဆရာမပဲ အဆင္ေျပေအာင္ ဂိုက္ရွာေပးထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မျငင္းသာေတာ့ဘူး။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ပထမဆံုးဂုိက္လုပ္ေပးရမဲ့ တပည့္ကေလးရလာပါတယ္။ အ.ထ.က (၂) ကပါပဲ။ လူခ်င္းမခင္ေပမယ့္ ၆တန္းေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ ျမင္ေတြ႔ေနၾကဆိုေတာ့ သူ႔ကို သိျပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိထားတာက ဂိုက္ေတြသည္ တပည့္ေတြရဲ့ အိမ္ေတြမွာသာ လိုက္သင္ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ခ်စ္စြာေသာ တပည့္အသစ္စက္စက္က သူ႔အိမ္မွာ စာမက်က္ခ်င္တဲ့သူမို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာပဲ လာက်က္ပါရေစတဲ့။ အဲဒီေတာ့လည္း ကိုယ္လည္း သြားရသက္သာတာေပါ့ဆိုျပီး အိမ္လာဖို႔ မီးစိမ္းျပလိုက္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကိုယ့္အိမ္လာက်က္မယ္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္ ကိုယ္စာက်က္ခဲ့တဲ့ စားပြဲၾကီးကိုပဲ အိမ္ေပၚထပ္မွာျပင္ မီးေခ်ာင္းလည္းဆင္ေပါ့။ မီးကပ်က္ေတာ့ အင္ဗာတာမီးေခ်ာင္းနဲ႔ အားလံုးအသင့္ျပင္ထားရတယ္။ ေရပုလင္းကအစေပါ့။ ကိုယ္လည္းအားလံုးျပီးစီးေတာ့ သူကေရာက္လာျပီ။ ပထမဆံုးေန႔လည္းျဖစ္ ကိုယ္လည္းတစ္ခါမွ မသင္ဖူးေသးေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို စဂိုက္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ တပည့္က ဆရာျပန္လုပ္ေတာ့တယ္။ အစ္ကိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီစာရွင္းျပပါတဲ့။ ဘိုင္အိုထင္တယ္။ အဲဒါမွ ကၽြတ္က်ဲတာပဲ။ သူလာမွာမို႔ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ေနရတာနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ဘယ္စာမွ ၾကိဳမဖတ္ထားရဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး မွတ္မိသေလာက္ရွင္းျပ ျပီးတာနဲ႔ ဟိုဟာက်က္ ဒီဟာက်က္ဆိုျပီး လမ္းေၾကာင္းလႊဲရေတာ့တယ္။ အဲဒါပထမဆံုး ဆရာျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဂိုက္တပည့္ပါပဲ။ ခုေတာ့ သူလည္း ဒီေရာက္ေနပါျပီ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">မၾကာခင္မွာပဲ ဆရာမက ဒုတိယတစ္ေယာက္ ထပ္ပို႔ျပန္ပါတယ္။ သူကလည္း သူ႔အိမ္မွာ မက်က္ပါရေစနဲ႔တဲ့။ ဆိုေတာ့ကာ အိမ္မွာပဲလာက်က္ျပန္တယ္။ သူကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပဲဆိုေတာ့ ဆရာ မျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ တတိယနဲ႔ စတုတၳေျမာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆရာအပီျပင္လုပ္ၾကတဲ့တပည့္ေတြပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နဲ႔ နီးတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေလးမိုင္ဖက္က အရာရွိၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့သား။ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က အတူတူပဲ က်က္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ထံုးစံျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ပဲ ဆိိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကေလးေတြက ေက်ာင္းျပီးေတာ့ က်ဴရွင္၊ က်ဴရွင္ျပီးေတာ့ အိမ္ထမင္းျပန္စား ျပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာဆိုေတာ့ ေနာက္က်တတ္တယ္။ အခ်ိန္မရတဲ့ေန႔က်ေတာ့လည္း ထမင္းမစားလာရဘူး။ အဲဒီေတာ့ စာက်က္ေနတုန္း “အကို ဗိုက္ဆာလို႔”ဆိုရင္ “ေအး ေအး” ဆိုျပီး ေအာက္ထပ္ဆင္း “အေမ ကေလးေတြက ဗိုက္ဆာလို႔တဲ့” ဆိုေတာ့ အေမလည္း ရွိတဲ့မုန္႔ ထုတ္ေပး ကိုယ္လည္း ေရခဲေရပုလင္းနဲ႔ ဖန္ခြက္ဆြဲျပီး တပည့္ေတြကို ဧည့္ခံရတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အေၾကာ္တို႔ေကာက္ညွင္းေပါင္းတို႔ ဝယ္လာၾကရွာတယ္။ “အကုိေရ ပန္းကန္ေလး လုပ္ပါဦး” ဆိုေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ အခ်ဥ္ရည္ေတြဘာေတြနဲ႔ ပန္းကန္နဲ႔ထည့္မွ အဆင္ေျပမွာေပါ့။ ကိုယ္လည္း အလိုက္သိပါတယ္။ တစ္ခါတည္း အၾကမ္းပန္းကန္နဲ႔ ဓါတ္ဘူးပါ လက္ဖက္ေျခာက္ခပ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း အကိုက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာပဲတဲ့။ လာေသးတယ္။ သူတို႔ကခ်ည္း ကိုယ့္ကို ျပန္ခိုင္းသြားတာခ်ည္းပဲ။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဇာတ္လိုက္ေတြက ဗိုက္မ်ားျပည့္ေနလို႔ကေတာ့ စာမွ ေကာင္းေကာင္းမက်က္ရေသးဘူး။ အိပ္ငိုက္ၾကျပီ။ ျမန္မာကဗ်ာေတြလည္း စာေၾကာင္းေတြ ေရွ႔ေရာက္ေနာက္ေရာက္။ အိပ္ငိုက္ျပီး ေပါက္ကရေတြ ဆိုေနၾကတာေလ။ ခက္ဆစ္ေတြဆို အနက္အသစ္ေတြေတာင္ ထြက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လဲအလိုက္တသိနဲ႔ အိပ္ငိုက္ေျပေအာင္ အာရံုေျပာင္းျပီး ရယ္စရာေလးဘာေလးေျပာ။ နည္းနည္းေလး ရႊင္လာေတာ့မွ စာဆက္က်က္ခုိင္း တြက္စရာရွိတာတြက္ခိုင္းလုပ္ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ဆို ဆိုသေလာက္ပဲ။ တစ္ေယာက္က ဒီဟာဆို ေနာက္တစ္ေယာက္က ဟိုဟာ။ ကိုယ္ခိုင္းတာထက္ သူတို႔လုပ္ေစခ်င္တာပဲ ကိုယ္က လိုက္ေလ်ာေနရတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အားလံုးထဲမွာ ဆရာအက်ဆံုး။ သူနဲ႔က်မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂိုက္လုပ္ခ်င္စိတ္ကို ကုန္ေရာ။ ရန္ကုန္သားေလး။ ေတာင္ငူက အမ်ိဳးေတြဆီမွာ ၁၀တန္းလာေနတာ။ ရုပ္ကလည္းေျဖာင့္ အေျပာကလည္းေကာင္းေတာ့ SKB (ေစာ္ၾကည္ဘဲ) ေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာပဲ လာက်က္တယ္။ သူလာျပီဆို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္လိုမ်ား သူ႔ကို စာက်က္ခိုင္းရမလဲ ၾကဳိေတြးျပီး လန္႔ေနရတယ္။ စာက်က္ဖို႔ အခမ္းနားကို ဘယ္ေတာ့မွ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မစႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းမွာ ဘယ္ေကာင္မေလးက ဘယ္လို။ ဘယ္ေကာင္မေလးကျဖင့္ သူ႔ကို ခိုးၾကည့္ေနတာ။ သူနဲ႔အဆင္ေျပသြားတဲ့ ေကာင္မေလးအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းေလွကားကေန လက္သန္းခ်င္း ခ်ိတ္ျပီး ဆင္းၾကတဲ့အေၾကာင္း။ အားပါး သူ႔ရဲ့ ရင္ဖြင့္အခ်စ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေန႔တိုင္း နားေထာင္ေပးရတယ္။ သူေျပာခ်င္တာမေျပာရရင္ စာေကာင္းေကာင္းမက်က္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အမ်ိဳးမိ်ဳးလွည့္ပတ္ျပီး စာမက်က္ရေအာင္ လုပ္လုပ္သြားတာ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ၁၀တန္းဂိုက္ စာသင္ၾကားမွဳ လုပ္ငန္းၾကီးဟာ သိပ္မၾကာလိုက္ဘဲ ႏွစ္လေက်ာ္ သံုးလေလာက္မွာပဲ တပည့္ေတြအားလံုးကို ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းေတြတက္ရေတာ့မွာရယ္၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကေလးမထိန္းတတ္တာရယ္ေၾကာင့္ ဆက္မသင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္ လာၾကေသးတယ္။ ၁၀တန္းေျဖခါနီးေတာ့ အကိုေရ စာေမးပြဲအနီးကပ္ေလး သင္ေပးပါဦးဆိုျပီး။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆံုးညီငယ္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ဆရာမအိမ္မွာ ခဏသြားၾကည့္ေပးျဖစ္ေတာ့တယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဆရာျဖစ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးဟာ သိပ္မၾကာခဲ့ေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ အေတာ္ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ ညီငယ္ေတြကလည္း ခုထိ သူငယ္ခ်င္းေတြအတိုင္းပါပဲ။ ခင္မင္ၾကဆဲပါပဲ။ တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္လိုက္တာက ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္သြားရတာက သူတို႔တပည့္ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကေနဒါေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းညီငယ္တစ္ေယာက္ေျပာတာ သတိရသြားတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္ေပမယ့္ အေတာ့္ကို ေျပာမနာဆိုမနာ ရင္းႏွီးပါတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ “ဒါ ငါ့ရဲ့ တပည့္ဆရာ” တဲ့။ တပည့္ေတြထဲမွာ ဆရာက်လို႔ဆိုပဲ။ ေကာင္းပါေလ့ဗ်ာ။<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------------------<br />GUIDE ဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြ (အထူးသျဖင့္ ၁၀တန္း၊ အခုေတာ့ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း) ကို အိမ္ေတြမွာ လာျပီး အတြက္အခ်က္၊ အဖတ္အက်က္၊ အဆြဲအလြဲေတြ အားလံုးကို အနီးကပ္ၾကီးၾကပ္ေပးတယ္။ မသိတာေတြရွင္းျပေပးတယ္။ လိုအပ္ရင္ စာပါကူက်က္ေပးတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဂိုက္ေတြဟာ ဘာသာစံုတာဝန္ယူေပးၾကေပမယ့္ သီးသန္႔ဘာသာရပ္ေတြအလိုက္ သင္ၾကတာမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားရဲ့လိုအပ္ခ်က္ကို ၾကည့္ျပီး ပိုမိုတိုးတက္ေကာင္းမြန္တဲ့ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ပံ့ပိုးေပးသူမ်ားျဖစ္လို႔ ျမန္မာ့ပညာေရးနယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ ဆက္လက္ခ်ီတက္ေနဆဲပါ။ တကယ္ၾကိဳးစားမွဳရွိတဲ့ကေလးဟာ ဂိုက္ရဲ့ ပံ့ပိုးမွဳေကာင္းေကာင္းကိုရရင္ ပိုမိုေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဆရာ ဂိုက္ေတြအေၾကာင္းလည္း ေရးပါဦးမယ္။ သံုးေယာက္ကေတာ့ ဒီမွာပဲ ရွိေနပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-9048935180620975853?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-20157630112981593532008-10-18T20:45:00.004+08:002010-10-23T11:25:40.687+08:00<div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေတာ္ငယ္ငယ္တည္းက အရမ္းဆႏၵျပင္းျပခဲ့တဲ့ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အကူအညီလိုတဲ့သူေတြ၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကို လိုတာေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္စိတ္ပါ။ ဒီစိတ္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ဆက္ျဖစ္လာတာက <a href="http://taungoo.blogspot.com/search/label/%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%B3%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B8"><span style="font-size:130%;">“ဘိုးဘြားရိပ္သာ”</span></a> ေတြ၊ “မိဘမဲ့ေဂဟာ” ေတြ ထူေထာင္ခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ကို တည္ေထာင္ေပးခ်င္တာ။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ငါလုပ္ႏိုင္မွာလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားမိတာနဲ႔ကို ေတာ္ေတာ္ပီတိျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္ၾကံစည္မိတာက ၾကီးပြားခ်မ္းသာေအာင္လုပ္မယ္။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးရွိလာတဲ့တစ္ေန႔ ဟုန္းခနဲ ရိပ္သာၾကီးေတြ၊ ေဂဟာၾကီးေတြ တည္ေထာင္မယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ကူးထားတာ။ ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း ဆင္ျခင္သိတတ္လာတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ေနမိပါလားဆိုတာ သိလာတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပမာဏအထိေရာက္မွ လုပ္ႏိုင္မွာလဲ လုပ္မွာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္း ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ဝင္ဝင္လာတယ္။ အဓိကလိုအပ္ခ်က္က <span style="COLOR: rgb(255,0,0)">စိတ္ဓါတ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပင္းျပင္း သက္ေရာက္မွဳမပါရင္ ဘာအလုပ္မွ အေကာင္ထည္ေပၚမွာ မဟုတ္ဘူး။ </span></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္ေနတာေတြကို အမ်ားတကာေတြက လက္ေတြ႔လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရျမင္ရတာ အင္မတန္အားရစရာေကာင္းတယ္။ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လူမွဳေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အစရွိတဲ့ ကူညီမွဳေတြ အားၾကိဳးမာန္တက္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့သူေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္လို ေလထဲတုိက္အိမ္ေဆာက္တဲ့သူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လို ဘယ္ေလာက္ျဖစ္မွ ဘယ္ေလာက္ရမွ ဘယ္လိုမ်ိဳးလုပ္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့လူမရွိဘူး။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ဝန္ကို ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ဝင္ထမ္းေနၾကတာ။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္တဲ့သူက ေငြေၾကး၊ လုပ္အားတတ္ႏိုင္တဲ့သူက လုပ္အား စိုက္ထုတ္ၾကတယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြကို ျမင္ရတိုင္း၊ ၾကားရတုိင္း၊ ဖတ္ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ လိပ္ျပာမလံုေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူ႔မွ မသိဘဲ ကိုယ့္ဟာကို ရွက္ေနတယ္။ <span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေလာကမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ျမင္ျပီး ရွက္ရတာေလာက္ ခံရခက္တာမရွိေတာ့ဘူး။ </span></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">“ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္မယ္” ဆိုတာအစား “အခု ငါဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ” ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ ေျပာင္းလဲမိလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာသည္ ၾကီးၾကီးမားမား။ အခုလက္ရွိမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဟုတ္ျပီ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္မလဲ။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အေနအထား မေရာက္ႏိုင္ေသးသေရြ႔ ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထားမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနမွာလား။ အသက္ေတြသည္ တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာတာ။ အုိလာတာ။ ဘယ္အခ်ိန္ျပည့္မယ္မွန္း မသိႏိုင္တဲ့ ေရအိုးကို ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္မိုက္မဲရာၾကပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ေရငတ္ေနတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ေရွ႔မွာ ျမင္ေတြ႔ပါလ်က္နဲ႔ ေရတိုက္ခ်င္စိတ္လဲ ရွိပါလ်က္နဲ႔ ေရအိုးမျပည့္ေသးလို႔ ေရမတိုက္ေသးဘဲထားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ မိုက္မဲတဲ့သူ ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ <span style="COLOR: rgb(0,0,153)">“မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္”လို႔ဆိုေပမယ့္ ေရျပည့္ေနျပီး အလွသက္သက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေရအိုးေတြထက္စာရင္ေတာ့ မျပည့္ေသးေပမယ့္ ခပ္သံုးလို႔ရတဲ့ ေရအိုးမ်ိဳးကသာ ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။</span> ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ မျပည့္ေသးတဲ့ေရအိုးေလးကိုလဲ ေရဆာေနတဲ့သူအတြက္ တစ္ငံုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေပါက္ပဲျဖစ္ျဖစ္တိုက္ဖို႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုက္ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႔ ေဝးေဝးမသြားႏိုင္ရင္ ကိုယ့္နားအနီးဆံုးကိုပဲ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။</span> ကိုယ္တိုင္ျပည့္စံုေကာင္းေပမယ့္ ကိုယ့္မိဘ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ အဆင္ေျပပါရဲ့လား။ အဲဒီအဆင့္ကို ေက်ာ္ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္ရပ္ရြာ၊ ကုိယ့္ဇာတိ၊ ကိုယ့္ျမိဳ႔ေလးမွာ အဆင္ေျပၾကပါရဲ့လား။ အဆင့္ဆင့္ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရင္ ျဖည့္ဆည္းတတ္မယ္ဆိုရင္ အတိုင္းတာတစ္ခုထိ အင္မတန္အက်ိဳးေက်းဇူးရွိပါတယ္။</div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify"></div><div align="justify">ကၽြန္ေတာ့္အေမရဲ့ ၾကီးေဒၚအၾကီးဆံုးသည္ သားသမီးအရင္းျခာမရွိဘဲ တစ္ကိုယ္တည္းပဲေနပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေစ်းဆိုင္ေလးတည္ထားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အရြယ္ေထာက္လာတာေၾကာင့္ မထြက္ေတာ့ေပမယ့္ ဆိုင္ထြက္ခဲ့တဲ့ အခန္းေလးမွာပဲ ေနတယ္။ စားေသာက္ေရးအတြက္ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ေလးဖြင့္ထားတဲ့အိမ္က အမ်ိဳးရင္းေတြထက္ေတာင္ သူ႔အေပၚမွာ ပိုျပီးခင္မင္တြယ္တာေသးတယ္။ အားလံုးက မိသားစုလိုပဲ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ထားတယ္။ သူကလဲ အဲဒီမွာပဲေပ်ာ္တယ္။ သီတင္းကၽြတ္လို အခါၾကီးရက္ၾကီးေတြ ၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခါေတြမွာေတာ့ အေမက မုန္႔တို႔၊ ပိုက္ဆံတို႔နဲ႔ သံုးခ်င္တာေလး သံုးႏိုင္ေအာင္ စားခ်င္တာေလး စားႏိုင္ေအာင္ ကန္ေတာ့ေလ့ရွိပါတယ္။ အျခားတူတူမေတြကလည္း ကန္ေတာ့ၾကတာပါပဲ။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ကၽြန္ေတာ္ဒီမလာခင္ကေတာ့ ရတဲ့လခကစားေလာက္ရံု၊ အခန္းခစာခ်ဳပ္ထပ္တိုးျပီဆို မိဘဆီက ပိုက္ဆံျပန္ေတာင္းေနရတဲ့ဘဝမို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမွာ သင့္တင့္တဲ့လစာေလးနဲ႔ ရပ္တည္မိတဲ့အခါမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ အဖြားေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ကန္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဒီေရာက္ျပီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားက တရားျပသြားခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တည္းက အိမ္မွာအတူေနခဲ့တဲ့အဖြား (အေဖ့ရဲ့ အေမ) သျဂိဳလ္တဲ့ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္ဒီေရာက္တာ တစ္ႏွစ္တိတိျပည့္တဲ့ေန႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အေဝးကေန တတ္ႏိုင္တာေတြအေကာင္းဆံုး ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ေပမယ့္ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/09/blog-post_16.html"><span style="font-size:130%;">အခ်ိန္မီ</span></a> လုပ္ႏိုင္ျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ့ အသိကို အဖြားက ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိေပးလိုက္သလိုပါပဲ။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ျမန္မာျပည္ျပန္မွဆိုတဲ့ ေရျပည့္ေနတဲ့အိုးျဖစ္ေအာင္ထိကို ကၽြန္ေတာ္ထိုင္မေစာင့္ေတာ့ဘူး။ သက္ရွိထင္ရွားက်န္ေနေသးတဲ့ အဖြား(အေမ့ရဲ့ အေမ)နဲ႔ ေစာေစာကေရးခဲ့တဲ့ အဖြားကို လစဥ္ မိဘေတြဆီ ေငြပို႔ေပးတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေငြပမာဏနဲ႔ ကန္ေတာ့ခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးကန္ေတာ့တဲ့လတုန္းက ေငြလႊဲျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ဖုန္းဆက္ေတာ့ အေမက ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက အဲလို လစဥ္ကန္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းသြားေျပာေတာ့ ဝမ္းသာလို႔ ဆုေတြေပးလိုက္တာ စံုေနတာပဲတဲ့ေလ။ ပထမဆံုးကန္ေတာ့တဲ့ေငြကို ဘာလုပ္လဲဆိုတာသိရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာျဖစ္ျပီး မ်က္ရည္ဝဲရတယ္။ ေတာင္ငူက ဗုိလ္မွဴးဖိုးကြန္းလမ္းေပၚမွာ ေရႊႏွင္းဆီ ေဒၚအုန္းခင္ ဓမၼာရံုၾကီးရွိတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အာရုဏ္ဆြမ္းေလာင္းအသင္း ထူေထာင္ထားတာ သက္တမ္းအေနနဲ႔ သိပ္ေတာ့မၾကာေသးဘူး။ အဲဒီဆြမ္းဝတ္ကို သူလွဴခ်င္ေနတာၾကာလွျပီတဲ့ ခုမွလွဴရေတာ့မယ္ဆိုျပီး သြားလွဴလိုက္ပါသတဲ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေလ အားပါးတရကို သာဓုေခၚမိပါေတာ့တယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အလွဴဆိုတာ ဆက္စပ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ယူတတ္ရင္ ကုသိုလ္တိုးပါတယ္။ စိတ္ထားတတ္ရင္ ျမတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ မျပည့္တတ္ေသးတဲ့ ေရအိုးေသးေသးေလးထဲက ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ေရတစ္ေပါက္ဟာ တတိယအရြယ္အမယ္အိုတစ္ေယာက္ရဲ့ ဒါနစိတ္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကတစ္ဆင့္ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ သပၸါယမွ်တေသာ ဆြမ္းတစ္လုတ္သာ ျဖစ္ထြန္းေစဦး။ အဘယ္မွ် အက်ိဳးမ်ားေနပါျပီလဲဗ်ာ။<br /></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ ေရအိုးေလးမ်ားအျဖစ္ ေလာကကို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚၾကပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2015763011298159353?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-22753497206230661212008-10-13T21:35:00.026+08:002010-10-23T11:28:16.405+08:00<div align="justify">ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ဖလင္နဲ႔ အေစာဆံုးမွတ္တမ္းတင္ ရိုက္ကူးႏိုင္ခဲ့တာက လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမွဳသမိုင္းမွာ အထင္ကရ ပုဂၢဳိလ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ေဖ၊ပု၊ရွိန္အဖြဲ႔က ဦးထြန္းရွိန္ ရဲ့ စ်ာပနအခမ္းအနားမွတ္တမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာရုပ္ရွင္ေခတ္ဦးအခ်ိန္ဟာ အာရွမွာ အေတာ္ေစာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၂၀ ေအာက္တိုဘာလ ၁၃ ရက္ ေန႔ မွာေတာ့ ျမန္မာ့ပထမဆံုးရုပ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ “ေမတၱာနဲ႔သူရာ” အသံတိတ္ဇာတ္ကားကို စတင္ျပသႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာၾကီးပီမိုးနင္းရဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ပထမဆံုးျမန္မာဒါရိုက္တာအျဖစ္ ဦးအုန္းေမာင္က စတင္ရိုက္ကူးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးမင္းသားအျဖစ္ ဦးညီပု နဲ႔ အျခားသရုပ္ေဆာင္ေတြ ပါဝင္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းအနီးက ရြိဳင္ရယ္ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ျပသခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကို ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">၁၂ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၃၂ မွာေတာ့ ပထမဆံုး ျမန္မာအသံထြက္ရုပ္ရွင္ကားျဖစ္တဲ့ “ေငြေပးလို႔မရ” ဇာတ္ကားကို ဒါရိုက္တာဦးတုတ္ၾကီးက စတင္ရိုက္ကူးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အသံထြက္ကားေတြ မေပၚခင္က ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာ ေနာက္ခံတီးလံုးထြက္ဖို႔ ဆိုင္းဝိုင္းၾကီးေတြနဲ႔ တီးခတ္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရုပ္ရွင္အစည္းအရံုးကိုေတာ့ ၁၉၄၆ မတ္လ ၈ရက္ေန႔မွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းျပတိုက္ကို ဝကၤာပါလမ္း၊ ဗဟန္းျမိဳ႔နယ္၊ ရန္ကုန္မွာ ၁၉၉၈ က ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းကို အေတာ္ စံုစံုလင္လင္ကို ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ရွားပါးဓါတ္ပံုေတြလည္း ေတြ႔ရမွာပါ။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />အကယ္ဒမီလို႔ သိၾကတဲ့ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ဆုကိုေတာ့ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာ စတင္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါတယ္။ စတင္ခ်ီးျမွင့္စဥ္က ဇာတ္ကားဆု၊ မင္းသားဆု၊ မင္းသမီးဆု ဆိုျပီး အမ်ိဳးအစားအေနနဲ႔ သံုးမ်ိဳးသာ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ေပမယ့္ ၁၉၉၄ ကစျပီး ၁၁ဆု အထိ တိုးခ်ဲ့ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီဆုေတြကေတာ့-</div><div align="justify">၁။ ဇာတ္ကားဆု </div><div align="justify">၂။ ဒါရိုက္တာဆု </div><div align="justify">၃။ ဇာတ္ညႊန္းဆု </div><div align="justify">၄။ တည္းျဖတ္ဆု </div><div align="justify">၅။ အသံဆု </div><div align="justify">၆။ ေတးဂီတဆု </div><div align="justify">၇။ ဓါတ္ပံုဆု</div><div align="justify">၈။ အမ်ိဳးသားဇာတ္ပို႔ဆု </div><div align="justify">၉။ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ပို႔ဆု </div><div align="justify">၁၀။ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ဆု </div><div align="justify">၁၁။ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">အကယ္ဒမီသမိုင္းတေလွ်ာက္ ပထမဆံုး ထူးခၽြန္ဆုရ ဇာတ္ကားက ေအဝမ္းဖလင္က ရိုက္ကူးတဲ့ “ခ်စ္သက္ေဝ” ဇာတ္ကားျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးထူးခၽြန္ဆုရ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္က မာလာရီဇာတ္ကားမွ “ဦးေက်ာ္ဝင္း” ျဖစ္ျပီး၊ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္က ခ်စ္သက္ေဝဇာတ္ကားမွ “ေဒၚၾကည္ၾကည္ေဌး” ျဖစ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ထူးခၽြန္ဆုအေရအတြက္ အမ်ားဆံုးရရွိသူေတြအေနနဲ႔</div><br /><br /><div align="justify">ဦးညႊန္႔ဝင္း (ဆုအေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ၇ ဆု၊ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ဆု၊ ဇာတ္ပို႔ဆုမ်ား)</div><div align="justify">ဦးသုခ (ဒါရိုက္တာဆုအေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ၆ ဆု)</div><div align="justify">ရန္ေအာင္ (အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ (မင္းသား) ဆုအေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ၆ ဆု)</div><div align="justify">ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ (ဆုအေရအတြက္ ၅ ဆု၊ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု၊ ဇာတ္ပို႔ဆုမ်ား)</div><div align="justify">ေမသန္းႏု (ဆုအေရအတြက္ ၅ ဆု၊ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု၊ ဇာတ္ပို႔ဆုမ်ား)</div><div align="justify">ဦးတင္ဦး (ဒါရိုက္တာဆုအေရအတြက္ ၅ ဆု)</div><div align="justify">ဦးၾကည္စိုးထြန္း (ဆုအေရအတြက္ ၅ ဆု၊ ဇာတ္ညႊန္းဆု၊ ဒါရိုက္တာဆုမ်ား)</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">အထက္ပါ အႏုပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္မ်ားဟာ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္သမိုင္းမွာ ထူးခၽြန္ဆုအေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ဆြတ္ခူးရရွိထားသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရယ္ သရုပ္ေဆာင္မွဳရယ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရန္ေအာင္နဲ႔ ေမသန္းႏုတို႔ဟာ ထူးခၽြန္ဆု စံခ်ိန္မ်ားကို ထပ္မံခ်ိဳးႏိုင္ဖို႔ အလားအလာေတြရွိပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">အထူးဆုအျဖစ္ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ေတြကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တာ ၄ၾကိမ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၅၅ မွာ ဖိုးျပံဳးခ်ိဳ ကားမွ မဝင္းမာ (ယခု ေဒါက္တာဝင္းမာ)၊ ၁၉၇၇ မွာ အေဖတစ္ခုသားတစ္ခု ကားမွ ေအာင္ထြန္းေလး၊ ၁၉၇၈ မွာ ေမတၱာရွင္မေလးျငိမ္းျငိမ္းအိ ကားမွ အဂၤလန္စိန္ (ယခု အဆိုေတာ္ ျငိမ္းျငိမ္းအိ)နဲ႔ ၁၉၉၉ မွာ ရင္ထဲကေဆာင္းရာသီ ကားမွ အိျဖဴစိုး တို႔ ရရွိထားၾကပါတယ္။ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ထူးခၽြန္ဆုအေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာမွ တစ္ၾကိမ္သာ ေပၚထြက္လာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ဆြတ္ခူးသူေတြ အမ်ားအျပားရွိေပမယ့္ သံုးႏွစ္ဆက္တိုက္ထူးခၽြန္ဆုရသူကေတာ့ ဇာတ္ညႊန္းဆု ၃ဆုရ ဦးျငိမ္းမင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုရရွိတာကို မသိလိုက္ရဘဲ ကြယ္လြန္သြားရွာတဲ့သူေတြကေတာ့ (ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) ဓါတ္ပံု ဦးခ်စ္မင္းလူနဲ႔ ဦးေဇာ္လင္းတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးေဇာ္လင္းဆိုရင္ ကြယ္လြန္ျပီးမွသာ ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ဆုရျပီး ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ျဖစ္ရရွာပါတယ္။ အခ်ိဳ႔ေသာ သရုပ္ေဆာင္ပညာရွင္ေတြဟာ အႏုပညာအရည္အေသြးေျပာင္ေျမာက္ေပမယ့္ ထူးခၽြန္ဆု ရမသြားဘဲ ကြယ္လြန္သြားတဲ့့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဥပမာ မင္းသားၾကီး ဦးေဇယ် ဆိုရင္ ထူးခၽြန္ဆု ရမသြားရွာပါဘူး။ ျမန္မာသရုပ္ေဆာင္ေတြထဲမွာ ပထမဆံုး ကိုယ္ပိုင္မာစီဒီးကား စီးႏိုင္ခဲ့တာက ဦးဖိုးပါၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ (ဦး)ေမာင္သင္ ကေတာ့ ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ ဒါရိုက္တာ၊ သရုပ္ေဆာင္ အစရွိတဲ့စြယ္စံုရ အႏုပညာရွင္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဝင္းဦးသည္လည္း စာေရးဆရာ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာ၊ ဒါရိုက္တာ၊ သရုပ္ေဆာင္၊ အဆိုေတာ္ စတဲ့ စြယ္စံုရ အႏုပညာရွင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">-----------------------------------------------------------------------------------------</div><br /><br /><div align="justify">ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔ အမီတင္ခ်င္လို႔ စုေဆာင္းမွတ္သားထားတာေလးေတြ၊ မွတ္မိတာေလးေတြနဲ႔ ဝီကီတို႔ ဘာတို႔မွာ ျပန္လည္ရွာေဖြေတြ႔ရွိတာေလးေတြကို အျမန္ေရးတင္လိုက္ရလို႔ အစီစဥ္မက်ခဲ့တာ နားလည္ေပးၾကပါ။ ေနာင္လည္း ျမန္မာရုပ္ရွင္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေလးေတြကို ေရးပါဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ကို အခြင့္ရတိုင္း မလြတ္တမ္းၾကည့္တဲ့သူပါ။ အရမ္းႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီေလာက္ ၾကိဳက္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔မွာ ေမြးခဲ့လို႔မ်ားလား....</div><div align="justify">(သီတင္းကၽြတ္လျပည့္နဲ႔ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေန႔က တစ္ႏွစ္မွာေတာ့ တစ္ရက္တည္းက်ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်)</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2275349720623066121?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-85038349012999842612008-10-06T21:29:00.016+08:002010-10-23T12:24:47.509+08:00<div align="justify">မိုးေလေတြ ျငိမ္သက္စျပဳေနျပီ။<br />အေနာက္ဖက္ဆီမွာ ေဒါင္းယာဥ္ပ်ံဖန္ဝါေနမင္းၾကီးက ဝင္လုဆဲဆဲ။<br />အေရွ႔ဖက္ဆီမွာ ဝန္းဝန္းစက္စက္ ဖိုးလမင္းက ထြက္ျပဴစ။<br />ေဆာင္းေလေျပက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ညွင္းညွင္းသြဲ႔သြဲ႔။<br />ေလာကတစ္ခြင္ ေအးခ်မ္းသာယာေနတဲ့ တစ္ညေန။<br /><br />ျမတ္ဘုရားရွင္ မယ္ေတာ္မိနတ္သားအမွဴးျပဳေသာ တာဝတိသာပရိတ္သတ္ေတြကို ဝါတြင္းသံုးလ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူျပီး လူ႔ျပည္ရြာ သကၤာသနဂိုရ္ျပည္သို႔ ျပန္လည္ၾကြခ်ီေတာ္မူရာမွာ အထက္ေကာင္းကင္မွ နတ္ျဗဟၼာေတြက ထိန္ထိန္ျငီးျငီး နတ္မီးလွ်ံအသီးသီးနဲ႔ လိုက္ပါပူေဇာ္ၾကသလို ေျမျပင္အဝွန္းမွ လူပရိတ္သတ္ေတြကလည္း အထူးထူးေသာ မီးေရာင္စံုမ်ားနဲ႔ ရိုေသညြတ္တြား ၾကိဳဆိုၾကတဲ့ေန႔။<br /><br />တစ္ျမိဳ႔လံုး တစ္ႏိုင္ငံလံုး သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ည မီးထြန္းပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကခ်ိန္ သာယာလွတဲ့ အဲဒီညေနခင္း ေတာင္ငူျပည္သူ႔ေဆးရံုၾကီးအတြင္းမွာ သားဦးရတနာကို ေအာင္ျမင္ေခ်ာေမြ႔စြာ ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ေက်းဇူးပါေမေမ<br /><br />မီးေရာင္စံုေတြက ထြန္းထြန္းပပ<br />ဖိုးလမင္းၾကီးက ျပည့္ျပည့္ျဖိဳးျဖိဳး<br />ရာသီဥတုက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း<br /><br />အဲဒီလို ျမန္မာ့ေရေျမသဘာဝရဲ့ အလွပဆံုးအခ်ိန္တစ္ခုမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရေအာင္ ဖန္ဆင္းေပးတဲ့အတြက္<br /><br />ေက်းဇူးပါေဖေဖ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-8503834901299984261?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-21390183750914391262008-10-04T10:24:00.015+08:002010-10-23T13:19:25.314+08:00<div align="justify">ေတာင္ငူကို တီဗီြ ဆိုတဲ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ေလး ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ကတည္းက စေရာက္ခဲ့လဲေတာ့ မသိပါ။ အဖိုးျဖစ္သူရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေလျဖတ္ထားလို႔ အိမ္ထဲမွာပဲ အေနမ်ားရတဲ့အဖိုးဟာ ရုပ္ျမင္သံၾကားဆိုတာ ေပၚလာေတာ့ ရန္ကုန္ဆင္းျပီး ဝယ္ဖို႔စီစဥ္တယ္။ အဖိုးရဲ့ထံုးစံအတိုင္း လိုင္းဆြဲေနတဲ့ကား နားရက္မွာ ဆံ့သမွ် သားေျမး အကုန္တင္ျပီး ရန္ကုန္ကို ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ အဝယ္ထြက္ခဲ့တယ္။ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္က မပါမျဖစ္ေပါ့။ အဲဒီတစ္ၾကိမ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ပထမဆံုး ရန္ကုန္ခရီးျဖစ္ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br />ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ကို သေဘာၤသား အသိတစ္ေယာက္အိမ္က မရမက အတင္းေတာင္းဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘာၤသားရဲ့ အမ်ိဳးသမီးက မေရာင္းခ်င္ေပမယ့္ အဖိုးက အရမ္းလိုခ်င္ေနတာရယ္၊ ခ်ီတက္လာတဲ့ ကားစင္းလံုးျပည့္ကိုၾကည့္ျပီး အားနာတာရယ္(တကယ္ေတာ့ ျဖံဳသြားတာ ျဖစ္မယ္ း)ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ၾကီး ဝယ္လာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေလးေဒါင့္ကားၾကီးနဲ႔ ျမိဳ႔ထဲမွာ လိုက္ေရာင္းတဲ့ ေရခဲမုန္႔လည္း စားခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဦးေလးအငယ္ဆံုးက ၾကိဳ႔ကုန္းေက်ာင္းထဲမွာ <a href="http://taungoo.blogspot.com/2008/03/blog-post_11.html">RIT</a> တက္ေနတာမို႔ ေက်ာင္းထဲကို မိသားစုလိုက္ၾကီး သြားလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာင္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အၾကာမွာ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေလးျဖစ္လာမယ့္ ခ်ာတိတ္ေလးရဲ့ <span style="color:#cc0000;">RIT ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ အလည္ခရီးပါ။<br /></span><br />အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ျမန္မာ့အသံက အျဖဴအမည္း ျမန္မာကားေတြျပတဲ့ေန႔ဆိုရင္ အိမ္မွာ အင္မတန္လူစည္ပါတယ္။ ကြမ္းအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ဖိုးဖိုးဝဝၾကီးက အလယ္မွာ ထိုင္ခံုနဲ႔ ကြမ္းအစ္နဲ႔။ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ့ ဘၾကီးအိမ္က လက္ဖက္သုတ္ဇလံုၾကီးေတြနဲ႔ တစ္ဖြဲ႔လံုး ခ်ီတက္လာေလ့ရွိသလို၊ ကၽြန္ေတာ့္အေမဖက္က ေဆြမ်ိဳးစုေတြကလည္း အင္နဲ႔အားနဲ႔ ခ်ီတက္လာၾကတယ္။ အိမ္ေရွ႔ဧည့္ခန္းမွာ ေနရာလြတ္မရွိတဲ့အျပင္ အေပၚထပ္တက္တဲ့ ေလွကားထစ္ေတြဟာလည္း ပြဲၾကည့္စင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးအဖြဲ႔ကေတာ့ ေရွ႔ဆံုးက အထူးတန္းမွာ ေနရာယူျပီးသားပါ။အဲဒီအခ်ိန္က ရုပ္ရွင္ကို ဘာမွနားမလည္ေသးေပမယ့္ အိမ္မွာလူေတြ အမ်ားၾကီးေရာက္ေနတာကိုပဲ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းေနတယ္။ ကာတြန္းကားေတြ လာရင္ေတာ့ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့။ ၾကြက္စူပါမင္းဆိုရင္ အသည္းစြဲပဲ။<br /><br /><br />ေနာက္ေတာ့ ေအာက္စက္လို႔ ေခၚတဲ့ ဗီြဒီယိုျပစက္ေတြ ငွားလို႔ရလာတယ္။ ေစ်းပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ဆံုတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဆိုင္ကေန ေအာက္စက္ ငွားၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြအတြက္ ကာတြန္းကားကေတာ့ မပါမျဖစ္ေပါ့။ အဲဒီေန႔ဆိုရင္ မနက္ကတည္းက ေမာင္ႏွမေတြ မုန္႔ဖိုးေတြစုျပီး သြားရည္စာမုန္႔မ်ိဳးစံု အဆင္သင့္ဝယ္ဖြက္ထားၾကတယ္။ ငွားၾကည့္တဲ့အခါ သရဲကားလို၊ ေခါင္းႏွစ္လံုးေျမြလို ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ကားေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ အဲဒီအတြက္ စမျပခင္ကတည္းက ေစာင္တစ္ေယာက္တစ္ထည္နဲ႔ လံုျခံဳေအာင္လုပ္ျပီးသား။ ယူထားတဲ့ေနရာကလည္း ေရွ႔ဆံုးမွာ သရဲခန္းလာျပီဆိုရင္ အသားကုန္ေအာ္ၾကျပီး ေခါင္းျမီးျခံဳၾကားထဲဝင္လိုက္ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္နဲ႔။ သရဲကားလည္းျပီးေရာ ေရအိမ္ေတာင္ တစ္ေယာက္တည္းမသြားရဲေတာ့ဘူး။ အာဂသတိၱ။<br /><br /><br />ရုပ္ျမင္သံၾကားေပၚစကတည္းက တီဗီြဖြင့္တာနဲ႔ ၾကည့္ဖို႔အဆင္သင့္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တီဗီြေရွ့မွာ ဖိုးဖိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အမာခံပရိသတ္။ အဂၤလိပ္ကားျပတဲ့ေန႔ဆို အိမ္ေရွ႔အိမ္မွာေနတဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္ လာၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီအန္တီက ေတာင္ငူကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခဏေျပာင္းလာတာ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အၾကာၾကီးေနခဲ့ဖူးလို႔ အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေကာင္းကၽြမ္းတာေပါ့။ အန္တီ လာၾကည့္တဲ့ေန႔ဆို ဖိုးဖိုးကို အျမဲဘာသာျပန္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အၾကိဳက္ေပါ့။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတုန္း အန္တီရယ္ျပီဆို အန္တီ ဘာေျပာလိုက္လို႔လဲဟင္ဆိုျပီး လွမ္းလွမ္းေမး ျပီးမွ လိုက္ရယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပေနတာ။ အန္တီလည္း ရန္ကုန္ျပန္ေျပာင္းသြားေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျမးအဖိုးကို ဘာသာျပန္ေပးမယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူး။<br /><br /><br />တခ်ိဳ႔ အဂၤလိပ္ကားေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၾကည့္တတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ၾကိဳက္တယ္။ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြဆိုေပမယ့္ သူ႔အပိုင္းနဲ႔သူျဖစ္လို႔ ၾကည့္ရတာ အရသာမပ်က္ဘူး။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=X_cFjg10Fsw&amp;feature=related">Air Wolf </a>ဇာတ္ကားဆိုရင္ ေနာက္ခံတီးလံုးက အရမ္းမိုက္။ အဲဒီတီးလံုးကို အခုထက္ထိမွတ္မိေနတုန္း။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=GJC_GgjlBKw&amp;feature=related">Charlie's Angels </a>ကားကေတာ့ စံုေထာက္အဖြဲ႔ ဆရာၾကီးနဲ႔ တပည့္မသံုးေယာက္။ ေရဒီယိုလိုဟာေလး စားပြဲေရွ႔ခ်ျပီး သတင္းၾကားတာနဲ႔ သြားေတာ့တာပဲ။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=1Iwp1d7eKbA&amp;NR=1">S.W.A.T</a> ကြန္မန္ဒိုေတြ လူဆိုးဖမ္းေတာ့မယ္ဆို ေသနတ္ေတြ ပစ္ပစ္ေပးတာ သိပ္သေဘာက်တာေပါ့။ အဲဒီထဲကအတိုင္း အျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုက္ေဆာ့ၾကေသးတာ။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=LbJDP0kzhtg">Knight Rider</a> ထဲက ကားမဲမဲေလးကိုဆို အရမ္းလိုခ်င္တာပဲ။ အေဝးကေန ဇာတ္လိုက္က လွမ္းေခၚလို႔ရတယ္ေလ။ ကားေလးက လူမပါဘဲလည္း ေမာင္းလို႔ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဦးေလးတစ္ေယာက္အိမ္ သြားလည္တုန္း ဂၽြမ္းထိုးတဲ့ကားေလး ျမင္ခဲ့တာ သေဘာက်လို႔မဆံုးဘူး။ ေမွာင္ခိုေခတ္ဆိုေတာ့ ကစားစရာ ပစၥည္းကအစ ဆန္းဆန္းျပားျပားေလးေတြခ်ည္းပဲ။ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=bhHrOgOkXZw">Little house</a>ဆိုတဲ့ကားေလးကေတာ့ ကေလးေလးေတြပါလို႔ ပ်င္းစရာေကာင္းေပမယ့္ ၾကည့္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အက္ရွင္ကားေတြကေတာ့ ခ်ဟယ္ႏွက္ဟယ္နဲ႔ သြက္သြက္လက္လက္ဆိုေတာ့ အိပ္ငိုက္ဖို႔သတိမရဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ရုပ္ရွင္ေတြကလည္း ေစာေစာလာတတ္တာကိုး။<br /><br /><br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေန႔လည္ေတြမွာေတာ့ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=_QMGqtlplUg">Telematch</a>။ အသည္းစြဲပဲ။ ရယ္လဲရယ္ရတယ္။ လူၾကီးေတြေဆာ့ၾကတာေပမယ့္ ေပါက္ကရမ်ိဳးစံု အရုပ္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပါေတာ့ သိပ္ၾကည့္လို႔ေကာင္းတာေပါ့။တစ္ခ်ိန္က ႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္ဇာတ္ကားေလးေတြပါ။ ဇာတ္ကားျမင္ရင္ မွတ္မိေပမယ့္ နာမည္ေတာ့ အကုန္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စာလံုးေပါင္းကအစသိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေက်းဇူးနဲ႔ youtube မွာ ေမႊေႏွာက္ရင္း အခုမွပဲ အလြမ္းေျပရေတာ့တယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-2139018375091439126?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-31223211323768335492008-10-03T12:53:00.003+08:002010-10-23T12:05:31.569+08:00သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ... ေဝ<br />လူစံုျပီလားေဟ့... ေအး<br />လူစံုရင္ ပိုကာေဒါင္းမယ္<br />ဝိုင္းလိုက္ကြဲ႔ေလး။<br /><br />ကုလားဖန္ ခါခါထိုးလို႔<br />ခါးခ်ိဳးျပီး ေအာက္ဖဲေဖာ္<br />ဘယ္ရစ္ေဝေနာ္။<br /><br />ဘယ္ရစ္ေဝ အိမ္စံုေစ့ေတာ့<br />အေပၚဖဲ တစ္ခ်ပ္လွန္<br />ဝိုင္းစဖို႔ရန္။<br /><br />ဝိုင္းစခ်င္ စတင္ပစ္ပ<br />မခ်စ္ရင္ တစ္ခ်ပ္ဆြဲ<br />လာ.. ပိုက္ဆံဖဲ။<br /><br />ပိုက္ဆံဖဲ ေပၚမလာ<br />ေမွ်ာ္ရွာတာ ဂ်ိဳကာေပမယ့္<br />တက္ဖဲရယ္ တကယ္ေကာင္းတယ္<br />ငုတ္တုတ္ေဒါင္းပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-3122321132376833549?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-17081329909736300422008-10-02T14:09:00.008+08:002010-10-23T12:23:28.409+08:00ျမင္ျမင္သမွ်<br />အလိုမက်တာ ေတြ႔တိုင္း<br />ဝင္ဝင္ကာ ေျပာ<br />ၾကာေတာ့ နင္ေမာလာတယ္။<br /><br />ဘယ္သူေတြဘာလုပ္<br />မဟုတ္တာ ေတြ႔တိုင္း<br />ဝင္ဝင္ကာ ေျပာ<br />ၾကာေတာ့ နင္ေမာလာတယ္။<br /><br />အျမင္မေတာ္ ဆင္ေတာ္နဲ႔ခေလာက္<br />သူ႔ဟာသူ<br />ဆင္နဲ႔ခေလာက္ မသင့္ေလ်ာ္<br />ဘာမွ နင္ ေဖာ္ေနစရာမလုိဘူး။<br /><br />မွန္တာလုပ္ ဟုတ္တာေျပာ<br />သူ႔ဟာသူ<br />မွားခ်င္မွား သြားခ်င္သြား<br />ဘာမွ နင္ ပြားေနစရာမလိုဘူး။<br /><br />ႏွစ္မႊာအသည္း ဇာတ္လမ္းထဲက<br />ေဒၚျမေလးစကား နင္ ေဆာင္ထားေလာ့<br />“မေျပာေတာ့ဘူး မေျပာေတာ့ဘူး<br />ဘာမွကို မေျပာေတာ့ဘူး”။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4432318255346839386-1708132990973630042?l=taungoo.blogspot.com' alt='' /></div>Taungoohttp://www.blogger.com/profile/13862185674184588705noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4432318255346839386.post-608299632679254672008-09-27T02:22:00.018+08:002010-10-23T12:16:27.076+08:00<div align="justify">အခါတစ္ပါးမွာ ကၽြႏ္ုပ္ေတာင္ငူသားတစ္ေယာက္ ကမာၻအရပ္ရပ္ အလည္ထြက္ဖို႔႔ ျပင္ဆင္ျပီးသကာလ အဘယ္ဌာနသို႔ ဦးစြာပထမ သြားရအံ့ဟု ၾကည့္ေလေသာ္ ဘိလပ္လို႔ အမည္တပ္တဲ့ အေနာက္အရပ္ဆီသို႔ ဦးတည္မိေခ်ျပီတည့္။ အသို႔ဆိုေသာ္ ဘိလပ္တစ္ခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ လည္ပတ္ေမႊေႏွာက္ ျပီးသည္၏ေနာက္တြင္ကား မျပန္ခင္တစ္ရက္ လံုဒံုျမိဳ႔ရဲ့ လမ္းမ်ားေပၚ တစ္ကိုယ္ေတာ္ရြက္လႊင့္ ေနျဖစ္ခဲ့ေခ်သည္။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ကား သူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ဘုတ္အုပ္သ႑ာန္ မဲမဲအရာကေလးပိုက္လ်က္ မတ္တပ္ေလွ်ာက္လာသည္ကို ျမင္ေခ်ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္စိတ္ထဲ ျမင္ဖူးသလိုရွိေသာစိမ့္ငွာ အနီးေရာက္ေသာအခါမွ-<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">“အလို ဘယ္သူမ်ားမွတ္တယ္ ရိုမီရိုငယ္ ပါကလား”</span><span style="COLOR: rgb(51,102,255)"> </span>ဟု ဆိုမိေခ်၏။ အေမာင္သေကာင့္သားကေလးက<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">“ဟား ကိုေတာင္ငူငယ္။ မေတြ႔ရတာ အေတာ္ၾကာ စကားစျမည္ေျပာရေအာင္ လာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ဒကာခံပါ့မယ္”</span><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဟု သိတတ္လွစြာ ေလာကဝတ္ျပဳေခ်ေသာ္ ျငင္းရန္မသင့္ဟု အလိုလိုသိေနေသာစိတ္က ဆံုးျဖတ္လ်က္ အနီးအပါးရွိ အဖီေလးခ်ကာ ဖြင့္ထားေသာ အေအးဆိုင္ငယ္ေလးအတြင္းသို႔ ဝင္လိုက္မိေခ်၏။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,102,255)"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,102,255)"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"></span></span></div><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(51,102,255)"><span styl